Αναλαμπές μέσα στη σκοτεινιά

 Γράφει ο Ερρίκος Φινάλης

Μπροστά στον πόλεμο που ματώνει την Ουκρανία, και απειλεί να εξαπλωθεί παραπέρα, η παγκόσμια Αριστερά είναι σαν να μην υπάρχει. Καμία στοιχειωδώς κοινή προσπάθεια δεν καταβάλλεται για τη δημιουργία ενός μαζικού διεθνούς αντιπολεμικού-αντιπυρηνικού κινήματος, ενός κινήματος ανεξάρτητου από όλες τις αντιμαχόμενες ιμπεριαλιστικές παρατάξεις, το οποίο θα υπηρετεί τα συμφέροντα των λαών που θέλουν να ζουν ελεύθεροι σε ελεύθερες χώρες – χωρίς τις απειλές, τους εκβιασμούς και τις επεμβάσεις αυτής ή της άλλης μεγάλης δύναμης.

Ένα ικανό τμήμα της Αριστεράς συμπαρατάσσεται, με ή χωρίς αστερίσκους, με τη διατεταγμένη από τις Δυτικές ελίτ αντιρωσική υστερία, «ξεχνώντας» το ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Κάποια άλλα αριστερά θραύσματα νομίζουν ότι βρίσκουν ζεστασιά κάτω από τη φτερούγα των αντίπαλων αρπακτικών, με τη δικαιολογία ότι έτσι θα χτυπηθεί η Δύση. Είναι εξαιρετικές οι φωνές που επιχειρούν, με τεράστιο κόστος, να διαμορφώσουν μια ανεξάρτητη στάση που τουλάχιστον να δείχνει έγνοια για τους λαούς που υποφέρουν.

Αλλά, μέσα στον ορυμαγδό της πολεμικής προπαγάνδας των μεν και των δε, αυτές οι φωνές υπάρχουν. Στο μακρινό μας Μεξικό οι Ζαπατίστας λένε: «Υπάρχει μια επιθετική δύναμη, ο ρωσικός στρατός. Στο παιχνίδι υπάρχουν συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, και από τις δύο πλευρές. Αυτοί που υποφέρουν τώρα, από τις χίμαιρες των μεν και από τους ύπουλους οικονομικούς υπολογισμούς των δε, είναι οι λαοί της Ρωσίας και της Ουκρανίας (και ίσως σύντομα και οι λαοί και άλλων γεωγραφιών, κοντινών ή μακρινών). Ως Ζαπατίστας δεν υποστηρίζουμε το ένα ή το άλλο Κράτος, αλλά εκείνους που αγωνίζονται για τη ζωή ενάντια στο σύστημα. Όταν έγινε η πολυεθνική εισβολή στο Ιράκ (εδώ και 19 σχεδόν χρόνια), με επικεφαλής τον αμερικανικό στρατό, υπήρξαν κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο ενάντια σε εκείνον τον πόλεμο. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν πίστευε ότι το να αντιταχθεί κανείς στην εισβολή σήμαινε ότι τάσσεται στο πλευρό του Σαντάμ Χουσεΐν. Τώρα η κατάσταση είναι παρόμοια, αν και όχι η ίδια. Ούτε Ζελένσκι, ούτε Πούτιν. Σταματήστε τον πόλεμο». Και καταλήγουν: «Ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει τώρα. Αν συνεχιστεί και αν, όπως προβλέπεται, κλιμακωθεί, τότε ίσως δεν θα υπάρχει κανείς να λογοδοτήσει για το τοπίο μετά τη μάχη»*.

Διαβάστε την συνέχεια στο edromos