Ψάξτε πρώτα το δασαρχείο και τον δασοφύλακα...

 Γράφει ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης

Συνήθως όταν ακούω κάποιον να λέει αυτή τη γνωστή ρήση ότι κοιτάς το δέντρο και χάνεις το δάσος αντιδρώ και απαντάω ότι από ένα δέντρο ξεκινάει το κακό στο δάσος. Αν αρρωστήσει ένα δέντρο μπορεί να αρρωστήσει όλο το δάσος και εν πάση περιπτώσει πρέπει να χαθεί όλο το δάσος για να ανησυχήσω; Η ανησυχία έχει να κάνει με τον αριθμό;

Ομως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Στις εξαιρέσεις δεν είναι λάθος να ασχοληθείς με το δέντρο και να αφήσεις το δάσος στην ησυχία του. Είναι απλά πονηρό. Πολύ πονηρό. Διότι χρησιμοποιώντας το δέντρο ως τοτέμ, ως ταμπού, ως μνημείο αφήνουμε το δάσος στο σκοτάδι του να κάνει ό,τι θέλει. Πολύ περισσότερο, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, όταν το δάσος φταίει για το δέντρο...

Ολα αυτά τα σκεφτόμουν με αφορμή τον χαμό του Αλκη στη Θεσσαλονίκη, βέβαια. Ασφαλώς στενοχωρήθηκα με το παιδί και ακόμα περισσότερο στενοχωρήθηκα με τους γονείς του...

Κάθισα και είδα τις περισσότερες εκπομπές, πρωινές, μεσημεριανές, βραδινές, μεταμεσονύχτιες, μεσημεριανάδικα και πρωινάδικα, δελτία ειδήσεων, ραδιοφωνικές εκπομπές, αθλητικές και όχι μόνο.

Δεν ήξερα αν έπρεπε να βάλω τα γέλια ή να σπάσω την τηλεόραση. Δεν μιλάω βέβαια για τις εκπομπές που όταν δουν το αίμα να κυλά μπροστά τους φωτίζεται το μάτι τους, άρα η υπόθεση του Αλκη για αυτούς -πόσο μάλλον για «αυτές»...- ήταν κάτι παραπάνω από ευτυχία. Πολλά κροκοδείλια δάκρυα, αλλά φαντάζομαι και πολλή χαρά, όταν θα διάβαζαν την επόμενη μέρα τις θεαματικότητες. Ακόμα πιο ενδιαφέρον φυσικά είναι να ακούς εκπομπές αθλητικές στο ραδιόφωνο αλλά και στην τηλεόραση που με τον τρόπο που «προβάλλουν» το άθλημα και τις ομάδες ωθούν στην οπαδική βία και μετά παριστάνουν τους θλιμμένους συγγενείς...

Θα μπορούσα να το συνεχίσω, δεν θα το κάνω. Δεν θα πω ποιοι φταίνε και ποιοι αποτελούν το δάσος από τον πιο πάνω ώς τον πιο κάτω, δεν θα μιλήσω για τους «ιδιωτικούς στρατούς» ούτε για τα ακατανόητα ρεπορτάζ, ούτε θα σχολιάσω βλακείες του στιλ πού βρίσκουν τα όπλα και όλα αυτά...

Γιατί ψάχνοντας από τις ηγεσίες των ομάδων μέχρι τους δημοσιογράφους, από τους οπαδούς μέχρις τις «ενώσεις» των οπαδών και από τα όπλα μέχρι τις μάχες στους δρόμους, τότε θα κάνω κάτι πολύ χειρότερο από το να προσέχω το δέντρο που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο Αλκης και όχι το δάσος που είναι οι φταίχτες...

Νομίζω πως όταν νοσεί το δέντρο, τα δέντρα, τα δάση, τα βουνά και τα λαγκάδια, βασικά φταίει το δασαρχείο, γιατί είναι δική του υποχρέωση να τα προστατεύει όλα αυτά. Αλλά δεν νομίζω πως αυτή η κυβέρνηση, όπως άλλωστε και η προηγούμενη και η προπροηγούμενη κ.λπ., κ.λπ. έχουν οποιαδήποτε διάθεση να τελειώνει ο χουλιγκανισμός στην Ελλάδα. Αν η κυβέρνηση μιας χώρας ήθελε να σταματήσει τον χουλιγκανισμό, θα τον είχε σταματήσει. Θα έχουν και αυτοί τους λόγους τους. Γιατί στην Αγγλία, απ’ ό,τι μου έλεγαν, η Μάργκαρετ Θάτσερ καθάρισε μαζί του όπως και με τα Φόκλαντ. Οταν μια κυβέρνηση θέλει, πάντα μπορεί. Γι’ αυτό ας μην παριστάνουν στη Βουλή τις αθώες περιστερές, ελάχιστοι είναι αυτοί που πιστεύουν αυτά που λένε εκεί μέσα επί του θέματος. Οσο για τους «απλούς αθώους φίλαθλους και όχι οπαδούς του ποδοσφαίρου» που διαμαρτύρονται, νομίζω πως και αυτοί στην πλειονότητά τους δεν είναι ιδιαίτερα ειλικρινείς γιατί και αυτοί αν ήθελαν με τη στάση τους, την απουσία από τα γήπεδα, θα είχαν βοηθήσει κατά πολύ να τελειώσει όλο αυτό...

Τις πταίει; Κατ’ αρχήν ο δασοφύλακας...

από efsyn