Η Αριστερά της υγειονομικής ευθύνης...

 

Γράφει ο Δημήτρης Τσίρκας

Στα χρόνια της πανδημίας ξεπροβάλλει δειλά ένα νέο είδος Αριστεράς, τόσο νέο που μυρίζει ναφθαλίνη.

Είναι η Αριστερά της υγειονομικής ευθύνης, η Αριστερά που επικροτεί τον αποκλεισμό του ενός τρίτου του πληθυσμού από κάθε κοινωνική δραστηριότητα και απαιτεί συνεχώς λοκντάτουν.

Τα οποία μάλιστα εμφανίζει ως αυταπόδεικτες αναγκαιότητες και όποιος διαφωνεί είναι ψέκας ή νεοφιλελεύθερος.

Οι ανεμβολίαστοι, λέει, δεν αποκλείονται από κάτι αφού η μόνη εναλλακτική είναι το λοκντάουν! Άλλωστε κάθε μέτρο εις βάρος τους είναι για την προστασία τη δική τους και της κοινωνίας.

Για κακή τους τύχη όμως, τους διαψεύδει ο ίδιος Μητσοτάκης ο οποίος ομολόγησε στην Washington Post ότι «κάνουμε τη ζωή δύσκολη σε όσους δεν θέλουν να εμβολιαστούν». Αυτολεξεί! Ωμά ειλικρινής, είπε τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς αστεία φτιασιδώματα.

Και γιατί να μην είναι ειλικρινής ο Μητσοτάκης όταν η Αριστερά της ευθύνης σπεύδει, όχι μόνο να στηρίξει τις τιμωρητικές και διαχωριστικές πολιτικές του, αλλά και να τις εξωραΐσει, ως σωτήριες και δίκαιες;

Φυσικά οι ανεμβολίαστοι, είτε με λοκντάουν είτε όχι θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στις δουλείες τους, στα κλειστά και υπερπλήρη εργοστάσια και μαγαζιά που δεν τηρούν στοιχειώδη μέτρα προστασίας.

Εκεί τα τεστ είναι αποτελεσματικά αλλά δεν είναι στα θέατρα που, λόγω μειωμένης πληρότητας και υποχρεωτικής χρήσης μάσκας, ο κίνδυνος μετάδοσης είναι ελάχιστος, ακόμα και αν υπάρχουν φορείς με λανθασμένα αρνητικό αποτέλεσμα.

Πιθανόν μάλιστα να είναι μεγαλύτερος από τους εμβολιασμένους οι οποίοι δεν ελέγχονται ποτέ, ακόμα και αν έχουν εμβολιαστεί 7 μήνες πριν, ενώ ως γνωστόν και νοσούν και μεταδίδουν, έστω και λιγότερο.

Για αυτό άλλωστε η Πορτογαλία (90% εμβολιασμένοι) επέκτεινε τα υποχρεωτικά τεστ για είσοδο σε κλειστούς χώρους και στους εμβολιασμένους.

Εδώ αντιθέτως, μπορούν να συνωστίζονται παντού ο ένας πάνω στον άλλον, χωρίς κανέναν έλεγχο. Μακριά όμως από όσους προσβάλλουν την αισθητική και τη νοημοσύνη τους με τον «σκοταδιστικό» αρνητισμό τους.

Η Αριστερά της υγειονομικής ευθύνης μασκαρεύει ως κοινωνική ευθύνη τη θλιβερή προσχώρησή της στον κοινωνικό αυτοματισμό και τον κρατικό αυταρχισμό, αλλά θυμώνει όταν της υπενθυμίζουν ότι έχει μεταμορφωθεί σε ρινόκερο.

Ας μην τα βάζει όμως με τον καθρέφτη, αυτός δεν δείχνει παρά το πρόσωπό της…

Αν πάλι λατρεύει κάτι η Αριστερά της ευθύνης, αυτό είναι τα λοκντάουν. Κλείστε τα όλα, φωνάζει κάθε φορά που αυξάνονται τα κρούσματα.

Και ας είχαμε στο προηγούμενο κύμα της πανδημίας το πιο μακροχρόνιο (6 μήνες) και το πιο αυστηρό λοκντάουν στην Ευρώπη (και τρίτο στον κόσμο), σύμφωνα με τον δείκτη της Οξφόρδης. Αλλά μετρούσαμε 80-100 νεκρούς καθημερινά.

Ας είναι πλέον γνωστό ότι τα λοκντάουν υπερπροστατεύουν τα μεσοστρώματα που έχουν τη δυνατότητα τηλεργασίας και κατά κόρον καλύτερη υγεία, ενώ εκθέτουν σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο τον λαϊκό κόσμο.

Όλους εκείνους δηλαδή που πρέπει αναγκαστικά να δουλεύουν στις αλυσίδες παραγωγής και διανομής για να έχουν οι πρώτοι τα προϊόντα που χρειάζονται από την ασφάλεια του σπιτιού τους, και που συνήθως η υγεία τους είναι πιο επιβαρυμένη.

Για να μη μιλήσουμε για τις μακροχρόνιες επιπτώσεις τους στην οικονομία, στην παιδεία και την υγεία των ανθρώπων.

Βέβαια η Αριστερά της ευθύνης θα αντιτείνει ότι αυτά δεν ήταν αληθινά λοκντάουν, ενώ εκείνη παλεύει για το σωστό, το πρόστυχο λοκντάουν, το κινέζικο! Φθηνά τη γλιτώσαμε…

Ακόμα πιο αστείες είναι οι κριτικές περί φιλελευθερισμού ή νεοφιλελευθερισμού σε βάρος όσων διαφωνούν με τα περιοριστικά μέτρα.

Ο νεοφιλευθερισμός όμως είναι Ιανός, έχει δύο πρόσωπα, απολύτως συμπληρωματικά. Το ένα πρόσωπο είναι η λατρεία του αφηρημένου ατόμου, η αξιωματική προτεραιότητα του ατομικού έναντι κάθε τι συλλογικού.

Το άλλο είναι ο κρατικός αυταρχισμός, η διόγκωση της αστυνομίας και των φυλακών. Αφενός, για να επιβληθούν παντού ο ανταγωνισμός και η λογική της αγοράς, αφετέρου, για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή από τις διαλυτικές επιπτώσεις τους.

Όταν η Αριστερά της ευθύνης πλειοδοτεί στις υποχρεωτικότητες, στους διαχωρισμούς και την καταστολή, στο όνομα μάλιστα της δημόσιας υγείας και της κοινωνικής αλληλεγγύης, απλώς στηρίζει το αυταρχικό πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού και καταλήγει αντανακλαστικά να ενισχύει και το ατομικιστικό.

Γιατί τις υποχρεωτικότητες δεν τις επιβάλλει το κράτος του Λένιν που εξάλειψε την ευλογιά στην ΕΣΣΔ το 1919, με υποχρεωτικό εμβολιασμό, αλλά το νεοφιλελεύθερο κράτος του Μητσοτάκη.

Ακόμα χειρότερα, αυτή η στήριξη υπονομεύει στη συνείδηση του κόσμου την ίδια την αξία της κοινωνικής αλληλεγγύης, την οποία επιμένει να αντιπαραβάλλει με χυδαία αντιδιαλεκτικό τρόπο, στα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες.

Δεν εκκινούν επομένως από φιλελεύθερο ατομικισμό όσοι αντιδρούν στα τιμωρητικά μέτρα, αντιθέτως είναι η Αριστερά της ευθύνης που υιοθετεί σχεδόν αυτούσια τη λογική του νεοφιλελευθερισμού.

Που καταπίνει αμάσητο το ιδεολόγημα της ατομικής ευθύνης, στοχοποιώντας όποιον υποδεικνύει κάθε φορά το κράτος, ενώ απαιτεί ακόμα πιο σκληρά μέτρα, περισσότερες υποχρεωτικότητες και διαχωρισμούς προς συμμόρφωση των «ανεύθυνων».

Και αυτό παρότι είναι το ίδιο το κράτος με την αλλοπρόσαλλη, αντιφατική και κατασταλτική διαχείριση της πανδημίας, με τη διαρκή μετάθεση των ευθυνών του στους πολίτες και την προκλητική εργαλειοποίηση της επιστήμης και του εμβολιασμού, που υπονομεύει διαρκώς την εμπιστοσύνη του κόσμου στα εμβόλια και σε κάθε άλλο μέτρο.

Για να εμφανίσει, βεβαίως, ύστερα την καταστολή ως τη μόνη λύση προκειμένου τα «εγωιστικά» άτομα να συμπεριφερθούν επιτέλους υπεύθυνα.

Να λοιπόν γιατί, παρά την πρωτοφανή κρίση και ενώ η κυβέρνηση φθείρεται, η Αριστερά της ευθύνης απαξιώνεται ακόμα περισσότερο. Γιατί, απολύτως αναμενόμενα, χάνει και από τις δύο πλευρές.

Και από εκείνους που στηρίζουν τις αυταρχικές πολιτικές, αφού εμφανίζεται να τις υπονομεύει, είτε κάνοντας διαδηλώσεις, είτε με τον Πολάκη ή με όποια άλλη αφορμή.

Και από όσους πλήττονται περισσότερο από αυτές τις πολιτικές και αντιδρούν, αλλά βλέπουν την Αριστερά να τις στηρίζει ολόθερμα και να τους στοχοποιεί μαζί με την κυβέρνηση.

Από την άλλη, η Αριστερά της ευθύνης κοροϊδεύει όλη μέρα τους θρήσκους για τον ανορθολογισμό τους, ενώ την ίδια στιγμή έχει ανάγει σε θρησκεία, όχι την επιστήμη, αλλά τον πιο γκροτέσκο επιστημονισμό, με εκπροσώπους τη ΔΑΠ Λοιμωξιολόγων, τον Βασιλακόπουλο και την Παγώνη.

Γραπώνεται από την αποστροφή του Μαρξ για τη θρησκεία ως όπιο του λαού, αλλά προσπερνά όσα τη συνοδεύουν, για τη θρησκεία ως τον αναστεναγμό του καταπιεσμένου πλάσματος, την καρδιά ενός άκαρδου κόσμου…

Δεν της περνά από το μυαλό ότι οι άνθρωποι ίσως να βρίσκουν στην εκκλησία κάποια από εκείνα που τους στερεί συστηματικά ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός: την κοινότητα, το συλλογικό βίωμα και κυρίως την ελπίδα. Αυτά δηλαδή που έχει πάψει να προσφέρει η Αριστερά εδώ και δεκαετίες.

Να λοιπόν ποια είναι η τραγικωμωδία της Αριστεράς της υγειονομικής ευθύνης.

Αυτάρεσκη μέσα στο υψηλό πολιτισμικό της κεφάλαιο, αλλά πλήρως αποκομμένη από τις λαϊκές τάξεις, μετεωρίζεται ανάμεσα στα αναθέματα κατά των «ψεκασμένων» και τις εκκλήσεις στο κράτος να εφαρμόσει την πεφωτισμένη πολιτική της.

Πιστεύει ότι είναι η Αριστερά του Λένιν αλλά δεν είναι παρά η Αριστερά της… Χίλαρι Κλίντον.

Για αυτό και θα παραμείνει εσαεί εκεί ακριβώς που βρίσκεται: στο περιθώριο.

Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, να εκλιπαρούν για ένα κρατικό θάμα…

από facebook