Πώς πόλεμησαν οι ρεμπέτες το 1940

 

Γράφει ο Πάνος Σαββόπουλος

Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου από την φασιστική Ιταλία, εκτός από τα συνήθη όπλα, οι Έλληνες αμύνθηκαν ενάντια στον θρασύτατο εισβολέα και με ένα όπλο που έχουν κληρονομήσει από τον παππού μας τον Αριστοφάνη. Και εννοώ τη σάτιρα. Από τη σάτιρα δεν γλίτωσε κανένας τους…

Έτσι μετά την κήρυξη του πολέμου κυκλοφόρησαν από τους δημιουργούς του ελαφρού τραγουδιού και της επιθεώρησης, διάφορα τραγούδια με επίκαιρους στίχους και συνήθως με μελωδίες παλαιότερων τραγουδιών όπως το “Κορόιδο Μουσολίνι”, που δανείστηκε τη μελωδία του πασίγνωστου ιταλικού τραγουδιού Regionella Campagnola», του Eldo di Lazzaro. Ή το “Πω πω τι έπαθε ο Μουσολίνι”, μία διασκευή της εγγλέζικης πολεμικής επιτυχίας “What a surprise for the Duche”.

Ή ακόμα και το “Παιδιά της Ελλάδος παιδιά”, με τη μελωδία από τη “Ζεχρά”, όπως και πολλά άλλα. Οι ρεμπέτες δημιουργοί δεν έμειναν πίσω. Σε αντίθεση με ό,τι υποστήριζαν κάποιοι άσχετοι ή εμπαθείς ή και …πονηροί περικαλώ, σχεδόν όλοι οι δημιουργοί του ρεμπέτικου έγραψαν θαυμάσια πατριωτικά κομμάτια για το έπος του ‘40.

Για παράδειγμα ο Μάρκος Βαμβακάρης ηχογράφησέ το “Μουσολίνι άλλαξε γνώμη” το οποίο έχει μεν χιούμορ, αλλά και πολλή ουσία. Έτσι, αν ακούσετε προσεκτικά τα στιχάκια του τραγουδιού, θα διαπιστώσετε ότι γίνεται ένας σαφής διαχωρισμός της άθλιας φασιστικής ηγεσίας του Μουσολίνι, από τον ιταλικό λαό που υπέφερε από το καθεστώς αυτό.

Λέει στο δεύτερο στιχάκι, για την Ιταλία, απευθυνόμενος στον Μουσολίνι: «Την ετάραξες στην πείνα κι είναι πια ξελιγωμένη…» Και στο τρίτο: «Τα καημένα τα παιδιά της δεν τολμούν να πουν κουβέντα, τους εράψατε το στόμα συ, ο Τσιάνος και η Έλντα». Τέτοιος διαχωρισμός, καρντάσια μου, δεν γίνεται σε κανένα άλλο τραγούδι από αυτά που γράφτηκαν για το “1940”, είτε ρεμπέτικο είτε ελαφρό.

Σάτιρα με Ντούτσε

Πάντως, για το …ευχαριστώ στον Μάρκο, η αστυνομία μετά από 25 χρόνια, δεν του έδινε διαβατήριο για να πάει στην Αμερική να διδάξει σε ένα πανεπιστήμιο την τέχνη του και να παίξει για τους Έλληνες, ώστε να «κερδίσει το ψωμάκι του», όπως έλεγε. Κι ο λόγος; Γελοίος, όπως κι αυτοί οι “νεκροθάφτες”  που τον επικαλέστηκαν! Επειδή, δηλαδή, στα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο Μάρκος την έβρισκε και με λίγο μαυράκι, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, αναφέρεται έξη φοράς εις την “Βίβλον” με το όνομα “μανδραγόρας” (π.χ. ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ, Ζ’, 14 και ΓΕΝΕΣΗ, Λ’ 14).

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress