Παγίδα η διεθνής μεσολάβηση – Στο τραπέζι η αποστρατικοποίηση νησιών

 

Γράφει ο Χρήστος Καπούτσης

Οι πιθανότητες να επιβάλει κυρώσεις, οποιασδήποτε μορφής, η ΕΕ στην Τουρκία, λόγω της παραβατικής συμπεριφοράς της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ήταν και είναι μηδενικές, όπως έχω κατά κόρον επισημάνει στα κείμενά μου. Δεν συγκινείται η ΕΕ, παρότι διαπιστώνει, ότι η Τουρκία απειλεί κυριαρχικά και άλλα δικαιώματα δυο κρατών μελών της ΕΕ, της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Ελλάδα "σύρεται" σε εφ' όλης της ύλης διάλογο-διαπραγμάτευση με την Τουρκία. Οι διαμεσολαβητές, η καγκελάριος Μέρκελ και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, δεν "αστειεύονται". Στον αντίποδα, προστάζουν «βρείτε τα με την Τουρκία, να τελειώνουμε»! Στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, τις τελευταίες μέρες, παρατηρείται μια περιορισμένη δραστηριότητα σε στρατιωτικό επίπεδο, με σημαντική μείωση των πολεμικών πλοίων, που είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή.

Παράλληλα όμως, είναι έντονη η δραστηριότητα σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο. Σε Αθήνα, Άγκυρα, Λευκωσία, Βρυξέλλες, Παρίσι, Βερολίνο, Μόσχα, είναι διαρκείς οι τηλεδιασκέψεις και οι τηλεφωνικές επικοινωνίες αρχηγών καρτών, προέδρων, πρωθυπουργών, της καγκελαρίου και του Ερντογάν.

Στα κυβερνητικά κτήρια, συνωθούνται διαμεσολαβητές, εμπειρογνώμονες, διπλωμάτες, στρατιωτικοί, που αναλύουν, προτείνουν, διαπραγματεύονται και ασκούν διπλωματικές και πολιτικό-οικονομικές πιέσεις, που (όπως υποστηρίζουν) έχουν ως στόχο Ελλάδα και Τουρκία να αποφύγουν την στρατιωτική σύρραξη και μέσω του διαλόγου, να διευθετήσουν τις διμερείς διαφορές τους.

Στρατηγικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο

Βέβαια, το ενδιαφέρον των εμπλεκόμενων διεθνών παραγόντων, δεν είναι και τόσο αθώο! Στην περιοχή της Ανατολικής μεσόγειου διακυβεύονται στρατηγικά συμφέροντα (γεωπολιτικά και γεωοικονομικά) ισχυρών κρατών, των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ασφαλώς και η εξέλιξη της ελληνοτουρκικής κρίσης, θα επηρεάσει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τα συμφέροντα τους.

Και βέβαια, όταν λέμε εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν είναι μόνο η ελληνοτούρκικη κρίση. Η τουρκική επιθετικότητα είναι ασφαλώς, η βασική συνιστώσα της κρίσης, αλλά εμπλέκονται δυναμικά και άλλα ισχυρά κράτη. Η Αίγυπτος, προχωρά στην υποστήριξη των Κούρδων στην βόρειο Συρία, που καταδιώκονται από τον Ερντογάν.

Επίσης, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία, σπεύδουν να συσφίξουν τις σχέσεις τους με τους Κούρδους της Συρίας. Στον αραβικό κόσμο διαμορφώνεται μία ομόφωνη σχεδόν άποψη, με εξαίρεση το Κατάρ που έχει αναβαθμίσει σημαντικά τις σχέσεις του με την Τουρκία, για την στρατηγική ανάσχεσης των επιθετικών σχεδίων της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα στις αραβικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Συρίας.

Οι πρόσφατες κινήσεις του Ερντογάν στη Λιβύη, σε συνδυασμό με την παράνομη και επιθετική τουρκική συμπεριφορά στην κυπριακή ΑΟΖ και στην εν δυνάμει ελληνική ΑΟΖ, προκαλούν, στον αντίποδα αυτής της πολιτικής, την προσέγγιση της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτή η ντε φάκτο συμμαχία, συνιστά, μια παραμετρική εξέλιξη στον συσχετισμών δυνάμεων στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή μας, που ασφαλώς, έχει και τη δική της, αυτοτελή δυναμική.

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress