Γερμανικός ιός

Το Βερολίνο αντιμετωπίζει την πανδημία ως νέα ευκαιρία επιβολής του επί των λοιπών Ευρωπαίων «εταίρων»

Γράφει ο Ερρίκος Φινάλης

Ο Δρόμος έχει ήδη αναφερθεί εκτενώς στο πώς ο δυτικός παγκοσμιοποιητικός φιλελευθερισμός ξεγύμνωσε και αφόπλισε τη δημόσια υγεία, με αποτέλεσμα οι πλουσιότερες χώρες του κόσμου να μετρούν καθημερινά εκατόμβες.

Κι έχει επισημάνει πώς, με τη γραμμή «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» να κυριαρχεί, το «ιστορικά ξεπερασμένο» εθνικό κράτος επανεμφανίζεται ως αποκούμπι και μοναδικός μηχανισμός καταπολέμησης της πανδημίας [1]. 

Οι ίδιοι οι σπρίντερ της παγκοσμιοποίησης όχι μόνο δεν συντονίζονται ώστε να καλυφθούν ευκολότερα οι ανάγκες, αλλά πρωταγωνιστούν τώρα σε μέτρα «απομονωτισμού»: κλεισίματα συνόρων, απαγορεύσεις ταξιδιών κ.λπ. – κι αυτό ανεξάρτητα από το ποια πολιτική που ακολουθούν στο εσωτερικό των κρατών τους για την αντιμετώπιση της επιδημίας [2].

Σε αυτό το φόντο, «βγάζει μάτι» η προσπάθεια της Γερμανίας να πάρει πίσω το αίμα της εκμεταλλευόμενη κυνικά την πανδημία, καθώς τα νέα επεισόδια της χρόνιας δομικής κρίσης τώρα παροξύνονται (και φορτώνονται βολικά στον κορωνοϊό). Στόχος του Βερολίνου είναι η υλοποίηση μιας νέας προέλασης στον ευρωπαϊκό Νότο με στόχο την επανακατάκτησή του – περιλαμβανομένων αυτή τη φορά και χωρών πρώτου μεγέθους, όπως η Ιταλία [3]. Η… τευτονική πολιτική υπαγορεύει τη συνέχιση, ακόμη και την επιτάχυνση της οικονομικής δραστηριότητας (αφού η επιβράδυνσή της στο Νότο δημιουργεί κενά και ευκαιρίες) «σαν να μην τρέχει τίποτα», αποσκοπώντας στην απόσπαση όχι μόνο συγκριτικών πλεονεκτημάτων και αγορών, αλλά ακόμη και ολόκληρων περιφερειών του Νότου.

Διαβάστε την συνέχεια στο edromos