Από το βενζινάδικο στην καταξίωση του Εθνικού Θέατρου και σε μια κηδεία που δεν πήγε κανείς

Για κάποιο λόγο οι ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν στο πετσί τους τις διακρίσεις και τον κοινωνικό αποκλεισμό και παρ’ όλα αυτά στάθηκαν στα πόδια τους και μεγαλούργησαν έχουν πάντα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς, όπως είναι φυσικό, οι πρωταγωνιστές κερδίζουν τη συμπάθεια του κοινού.

Αυτό το ενδιαφέρον γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν παρά τα όσα πέτυχε στη ζωή του ο ήρωας της ιστορίας, η μοίρα τον στέλνει ξανά στο πρώτο σκαλοπάτι απ’ όπου ξεκίνησε, ξεχασμένος από τους πάντες και τα πάντα.

Σα συμπέρασμα του συγκεκριμένου προλόγου θα μπορούσε κάποιος να πει πως η πλειονότητα των ανθρώπινων σχέσεων καλύπτεται από ένα εφήμερο πέπλο το οποίο όταν τραβηχτεί, προβάλει η πιο άγρια και επίπονη μορφή της μοναξιάς. Είσαι άνθρωπος με κάποια ιδιαιτερότητα και πετυχημένος; Όλα καλά. Τα φώτα της δημοσιότητας στρέφονται μακριά από εσένα; Είσαι καταδικασμένος να πεθάνεις μόνος.

Η ιστορία του Τάκη Χαλά, είναι μια από αυτές τις ιστορίες. Δούλευε σε βενζινάδικο πριν κατορθώσει να φτάσει να παίζει στο Εθνικό Θέατρο κερδίζοντας τον τίτλο του πιο μικρόσωμου ηθοποιού που έπαιξε στη «Μέκκα» των εγχώριων σκηνών. Κατόρθωσε και στάθηκε ανάμεσα σε ιερά τέρατα του χώρου, πριν καταλήξει ξεχασμένος από τους πάντες και τα πάντα στην Πάρο, με μοναδικό στήριγμα του μέχρι το θάνατο την πολυαγαπημένη του αδερφή, η οποία στάθηκε βράχος στο πλάι του, μέχρι την τελευταία στιγμή.

Διαβάστε την συνέχεια στο newsbeast