Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ

Γράφει ο Λεωνίδας Αποσκίτης

Το θέμα των πετρελαίων δεν είναι κάτι που προέκυψε μετά τις τελευταίες έρευνες και τις τριμερείς συμμαχίες στην περιοχή μας, αντίθετα στοιχειώνει σαν φάντασμα τις ελληνικές εξελίξεις από την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Ακολουθήστε μας στο Facebook Τελευταία Έξοδος 

Τα πετρέλαια στον βυθό της θάλασσας του Αιγαίου τα είχαν πρώτοι επισημάνει οι Γερμανοί γεωλόγοι της Βέρμαχτ, κατά την Κατοχήν, όταν ερευνούσαν όλο τον ορυκτόν πλούτο της χώρας, όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Κόλμερ στο εξαιρετικό βιβλίο του «Τα Πετρέλαια της Ελλάδος» (Εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 2006).

Στην ουσία, λοιπόν, ο ακήρυχτος πόλεμος που διεξάγει για χρόνια τώρα η Τουρκία στο Αιγαίο είναι ένας ακόμη πόλεμος για το πετρέλαιο. Το κυπριακό ζήτημα είχε αρχίσει πρώτο να εμπλέκεται στους δρόμους των πετρελαίων από το 1955, όταν, λίγο προ της κρίσης του Σουέζ, άρχισε ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ για την Ένωση. Τα στοιχεία που παραθέτει το προαναφερθέν βιβλίο είναι αδιαμφισβήτητα και παρέχουν διδάγματα για το μέλλον, γιατί η υπέρτατη σημασία του πετρελαίου για την οικονομία της Δύσεως είναι αυτή που διαμορφώνει την παγκόσμια πολιτική τάξη και όχι οι ευκαιριακές «συμμαχίες», ή το ανύπαρκτο «διεθνές δίκαιο».

Τα πετρέλαια μπορεί να είναι «όπλα» αλλά, συγχρόνως, μπορεί να γίνουν η αχίλλειος πτέρνα μιας χώρας που βρίσκεται σε αδυναμία και αδυνατεί να χαράξει ανεξάρτητη εθνική πολιτική. Το πετρέλαιο, που απεδείχθη η αχίλλειος πτέρνα της χώρας τις προηγούμενες δεκαετίες που η Ελλάδα ήταν ισχυρότερη, απειλεί να σβήσει τώρα και την Συνθήκη της Λωζάννης, με την οποία η Τουρκία είχε παραιτηθεί κάθε διεκδικήσεως στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

Το 1973 ήταν ο χουντικός δικτάτωρ Γεώργιος Παπαδόπουλος, που προκάλεσε το πρώτο πετρελαϊκό εμπάργκο του OPEC, εμποδίζοντας τον ανεφοδιασμό του Ισραήλ από τους Αμερικανούς κατά τον αιγυπτο-ισραηλινό πόλεμο από την βάση της Σούδας. Το αποτέλεσμα ήταν καταλυτικό για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Με την ελληνική άρνηση να παραχωρηθεί η Σούδα, η επείγουσα μεταφορά των πολεμοφοδίων στο Ισραήλ έγινε αναγκαστικά μέσω της βάσης των Αζορών, την ώρα που η Σοβιετική Ένωση μετέφερε καθημερινώς… 700 τόννους πολεμικού υλικού στην Αίγυπτο. Η μεγάλη απόσταση που έπρεπε να διανύσουν τα αμερικανικά μεταγωγικά είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορέσουν να προσγειωθούν κατά την διάρκεια της νύχτας στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ και να φωτογραφηθούν από Άραβες πράκτορες. Αυτό ήταν η αιτία για να κηρύξουν οι χώρες του OPEC, υπό τον σεΐχη Γιαμανί, το εμπάργκο, στέλνοντας τις τιμές του μαύρου χρυσού στα ύψη, βυθίζοντας την δυτική οικονομία.

Ο πόλεμος έληξε στις 11 Νοεμβρίου του 1973 και την ίδια ημέρα ο Χένρυ Κίσσινγκερ υπαινίχθηκε σε δηλώσεις του την διχοτόμηση του Αιγαίου και ότι τα σύνορα της Ελλάδας στο μέλλον μπορεί να φθάσουν κάτω από τον Αλιάκμονα…

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι γνωστά: Ο Παπαδόπουλος ανετράπη στις 25 Νοεμβρίου από τον πιο ανόητο δικτάτορα, ευνοούμενο της Μοσσάντ, Ιωαννίδη, η δοτή κυβέρνηση Μαρκεζίνη αντικαταστάθηκε από αυτήν του Ανδρουτσόπουλου με αναίμακτο στρατιωτικό κίνημα και άνοιξε την ατζέντα της εκμετάλλευσης των πετρελαίων του «Πρίνου», δυτικά της Θάσου, χωρίς να έχει λάβει πρόνοια για ασφάλεια του Αιγαίου με επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια και διασφάλιση της υφαλοκρηπίδας με βάση το δίκαιον της θαλάσσης.

Οι Τούρκοι καραδοκούσαν και δεν έχασαν την ευκαιρία για έρευνες στο Βόρειο και Νότιο Αιγαίο και στον …Κορινθιακό Κόλπο! Στις 14 Μαΐου 1974, η Άγκυρα δια μονομερούς ενέργειας παραχώρησε δικαιώματα έρευνας επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και, την επέτειο της Αλώσεως, 29 Μαΐου 1974, το χαρτογραφικό τουρκικό σκάφος «Τσανταρλί» εξήλθε στο Αιγαίο συνοδεία πολεμικών πλοίων για να διενεργήσει πετρελαϊκή «έρευνα». Στις 14 Ιουλίου 1974, παραμονή του χουντικού πραξικοπήματος, η Τουρκία παρεχώρησε τέσσερις άδειες εκμεταλλεύσεως κοιτασμάτων πετρελαίου σε αμερικανικές εταιρείες.

Ακολούθησε η δέσμευση ολόκληρης της αιγαιακής υφαλοκρηπίδας ανατολικά από την μέση γραμμή μεταξύ ηπειρωτικής Ελλάδας και Τουρκίας στις 17 Ιουλίου και η εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974, με την οποία «έλυσε» και το Κυπριακό, χάρη στην ελληνική προδοσία. 

Αυτά ας τα κρατήσουμε καλά στο μυαλό μας, γιατί οι Αμερικανοί μπορεί να χαρακτηρίζονται από παλινωδίες και ασυνέπειες στην εξωτερική τους πολιτική, αλλά ακολουθούν μια πάγια πετρελαϊκή στρατηγική συνέχεια.

Πηγή