ΘΙΧΤΗΚΑΝ...

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Σαν έτοιμοι από καιρό, ενοχλήθηκαν κάποιοι από το χθεσινό πρωτοσέλιδο της ΕΦ.ΣΥΝ για τον Φιντέλ. Τους πείραξε ο τίτλος: «Fidel Castro: Ο τελευταίος επαναστάτης».

Στο FB ξεσηκώθηκαν διάφοροι εγνωσμένης επαναστατικότητας. Πως τους αφήσαμε απέξω από την επανάσταση την οποία σκέφτονται να… κάνουν; Κανένας βέβαια από αυτούς δεν είχε διαβάσει ούτε το κύριο άρθρο της Εφημερίδας ούτε το 16σέλιδο αφιέρωμα. Γιατί να το διαβάσουν. Εδώ δεν διαβάζουν τόσα άλλα. Θα διαβάσουν την ΕΦΣΥΝ για την οποία εκτοξεύουν μύδρους χωρίς όμως ποτέ να την έχουν ξεφυλλίσει;

Αυτοί δικαιολογούνται. Ο Ριζοσπάστης όμως; Διαβάζουμε σε σημερινό σχόλιό του: «Ταυτόχρονα, δεν λείπουν κι εκείνοι που βιάζονται να ξεμπερδέψουν με όσα συμβολίζει ο Κουβανός ηγέτης: «Ο τελευταίος επαναστάτης», γράφει προκλητικά η «Εφημερίδα των Συντακτών» στο πρωτοσέλιδό της, κηρύσσοντας τάχα μου τη λήξη της επαναστατικής πάλης που γεννάει και τέτοια πρόσωπα – σύμβολα».

Ο Ριζοσπάστης δεν διάβασε το κύριο άρθρο και το 16σέλιδο αφιέρωμα; Δεν είδε ότι αυτά που γράφει δεν ευσταθούν;

Ας το ξεκαθαρίσουμε: Ο Φιντέλ ήταν ο τελευταίος επαναστάτης που όχι μόνο έκανε μια επιτυχημένη επανάσταση αλλά και ηγήθηκε της χώρας του μέχρι την τελευταία στιγμή ώστε αυτή η επανάσταση να μετασχηματιστεί, από στρατιωτική νίκη στα πεδία των μαχών σε κοινωνική νίκη, σε σοσιαλιστικό κοινωνικό σύστημα. Όλοι οι άλλοι που πιστεύουν στην επανάσταση είναι επαναστάτες στη θεωρία. Επαναστάτες κατ’ ομολογία κι όχι επαναστάτες στην πράξη. Δεν το υποτιμάμε καθόλου αυτό αλλά έχουμε κάθε λόγο να διαχωρίσουμε την επανάσταση που διακηρύσσεται από την επανάσταση που υλοποιείται. Αν οι επαναστάτες της φράσης αντιλαμβάνονταν την διαφορά ίσως να πρόσφεραν περισσότερα στην επανάσταση που ορκίζονται. Και να είχαν και περισσότερες επιτυχίες.

Το χθεσινό κύριο άρθρο της ΕΦΣΥΝ κατέληγε ως εξής: «Ο θάνατος του Φιντέλ σηματοδοτεί και τυπικά το τέλος της εποχής των οραμάτων και των ιδανικών για μια καλύτερη κοινωνία, όπως μορφοποιήθηκαν, γιγαντώθηκαν και επιχειρήθηκε να εφαρμοστούν στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Της εποχής των λαϊκών επαναστάσεων που προμήνυαν ότι το τέλος του καπιταλισμού δεν θα αργήσει. Της εποχής των μεγάλων επαναστατών ηγετών παγκόσμιας ακτινοβολίας.

Το τέλος αυτής της εποχής δεν σημαίνει και το τέλος της Ιστορίας, όπως λίγο-πολύ πιστεύουν όσοι ανακουφίστηκαν με τον θάνατο του Φιντέλ. Οι άνθρωποι δεν θα πάψουν να πιστεύουν σε ιδανικά και δεν θα σταματήσουν να αγωνίζονται για μια δικαιότερη κοινωνία.

Θα βρουν τους δρόμους για να το επιδιώξουν και να πετύχουν. Και είναι σίγουρο ότι στις αναζητήσεις τους ο Φιντέλ θα είναι ένα ισχυρό σημείο αναφοράς για να ξαναφωνάξει ακόμα μία φορά στους δικαστές του: ''Καταδικάστε με! Η Ιστορία θα με δικαιώσει''».

Μια ανάλογη προσέγγιση δεν την είδαμε από τους… ορκισμένους επαναστάτες.

ΠΗΓΗ: Γιώργος Πετρόπουλος