Μερικές σκέψεις για την υπόθεση Λιγνάδη

 Γράφει ο Δημήτρης Κουκλουμπέρης

Η υπόθεση Λιγνάδη ξεκίνησε ως ένα δικαστικό-ποινικό θέμα και έχει μετατραπεί, ίσως, στο σημαντικότερο πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα των ημερών…

Μερικές σκέψεις: Πρώτον, δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην κυβέρνηση από τις διαστάσεις που έχει λάβει στο εσωτερικό της και στην κοινωνία. Από τη μια είναι η οργή των πολιτών. Από την άλλη, πυκνώνουν οι «γαλάζιες» φωνές διακριτικής αποστασιοποίησης από την κυβερνητική γραμμή.

Δεύτερον, ως προς την αντιπαράθεση Ν.Δ. - ΣΥΡΙΖΑ. Τι είχες, Γιάννη, τι είχα πάντα… Οπως για όλα τα θέματα, έτσι και τώρα, τα δύο κόμματα ανταλλάσσουν αλληλοκατηγορίες και ανταγωνίζονται σε οξύτητα και εξαλλοσύνη. Και μετά αποκηρύσσουν την τοξικότητα. Μητσοτάκης και Τσίπρας χορεύουν -κι ας μην το παραδέχονται- το τανγκό της πόλωσης, με ακροατήριο τους φανατικούς τους υποστηρικτές. Γιατί, ναι, η κοινωνία αγωνιά, θέλει δικαιοσύνη, διαφάνεια, αξιοκρατία, όχι όμως με όρους οπαδικής σύγκρουσης…

Τρίτον, επειδή στην πολιτική δεν είναι όλοι ίδιοι, μια υπενθύμιση. Το 2012 ο τότε υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος παραιτήθηκε λόγω κλοπής αρχαιοτήτων από το Μουσείο Αρχαίας Ολυμπίας. Το 2022 η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, η οποία διόρισε τον Λιγνάδη καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, παρά την πρωτόδικη καταδίκη του, παραμένει στη θέση της, έχοντας απλά μιλήσει για λάθος επιλογή, καθώς -όπως είπε- δεν γνώριζε.

Τέταρτον, είναι άθλια η απόπειρα διαπόμπευσης θυμάτων και μαρτύρων κατηγορίας από τον Αλέξη Κούγια. Μια πρακτική που αποκαλύπτει πανικό μπροστά στο τσουνάμι διαμαρτυρίας στην ελληνική κοινωνία, αλλά και υποκρισία της υπεράσπισης, που από τη μια ζητά σιωπητήριο επί της απόφασης –υποτίθεται από σεβασμό στη Δικαιοσύνη και τον καταδικασθέντα– αλλά χωρίς ντροπή συμβάλλει στον κανιβαλισμό άλλων ανθρώπων, για τους οποίους άραγε η ζωή δεν έχει αξία;

από efsyn