Ο Μπογδάνος έπαιξε με τα αντικομμουνιστικά φαντάσματα στη ΝΔ

Γράφει ο Γιώργος Λυκοκάπης

«O Γρίβας έλεγε έχουμε τρεις εχθρούς: τους Άγγλους, τους Τούρκους και τους κομμουνιστές. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος έλεγε ότι ήταν οι κομμουνιστές», ήταν ένα χαρακτηρισμό απόσπασμα από την ομιλία του, πρώην πλέον βουλευτή της ΝΔ Κωνσταντίνου Μπογδάνου, ομιλία που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια και τελικώς της διαγραφή του, με απόφαση του πρωθυπουργού.

Το τελευταίο διάστημα ο νεαρός βουλευτής εξέφραζε το ιδεολογικό ρεύμα της Νέας Δεξιάς στο εσωτερικό της ΝΔ, προς άγρα των ψήφων της Ά Αθηνών. Το ρεύμα αυτό βασίζεται στο τρίπτυχο ασφάλεια-μεταναστευτικό-Ισλάμ, με τον κ. Μπογδάνο να εξαπολύει εσωκομματικά πυρά κατά του πρώην υπουργού Δημοσίας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ενώ από τα “βέλη” του δεν ξέφυγε ούτε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, που υπήρξε προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού για το ανώτατο αξίωμα.

Σε αντίθεση όμως με την παραδοσιακή ακροδεξιά, το σύγχρονο ρεύμα της Νέας Δεξιάς, από το κόμμα της Μαρίν Λε Πεν μέχρι την “Εναλλακτική για την Γερμανία”, εμφανίζεται πιο “gay friendly”, ενώ έχει πάρει προ πολλού “διαζύγιο” από τον αντισημιτισμό. Είναι χαρακτηριστικό πως ο κ. Μπογδάνος υποστήριζε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, ενώ, σε αντίθεση με τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΛΑΟΣ που είναι στην κυβέρνηση (Άδωνι Γεωργιάδη, Θάνο Πλεύρη, Μάκη Βορίδη) δεν είχε βρεθεί ποτέ στην δυσάρεστη θέση να απολογείται για αντισημιτικές δηλώσεις του παρελθόντος.

Όμως το “αντάρτικο” του κ. Μπογδάνου περιλάμβανε και “αυτογκόλ”, όπως η απόφαση του να δημοσιοποιήσει σε ιστότοπο (του οποίου παλαιότερα υπήρξε ιδιοκτήτης) μία λίστα με ονόματα μαθητών μεταναστών σε σχολείο στο κέντρο της Αθήνας. Ο ίδιος υποχρεώθηκε σε άτακτη υποχώρηση μετά τις οργισμένες αντιδράσεις και την “κίτρινη κάρτα” που του είχε δείξει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Η κάρτα αυτή έγινε τελικώς “κόκκινη” για εμφυλιοπολεμικές τοποθετήσεις του κ. Μπογδάνου, τις οποίες βέβαια είχε πολλάκις επαναλάβει στο παρελθόν.

“Εμφύλιος” με το ΚΚΕ

Όπως είπαμε, τα πυρά του κ. Μπογδάνου δεν περιορίζονταν μόνο στο Ισλάμ ή τον Χρυσοχοϊδη, αλλά περιλάμβαναν και μία σκληρή πολεμική κατά της Αριστεράς, ειδικότερα κατά του ΚΚΕ, με μία επιχειρηματολογία που θύμιζε το λεξιλόγιο της εμφυλιοπολεμικής δεξιάς. Ο κ. Μπογδάνος είχε αποκαλέσει τα μέλη του ΚΚΕ «εν δυνάμει δολοφόνους», όταν είχαν πραγματοποιήσει μία μικρή συγκέντρωση για το Πολυτεχνείο τον περασμένο Νοέμβριο, εν μέσω lockdown.

Οι εμφυλιοπολεμικές τοποθετήσεις του κ. Μπογδάνου και ειδικότερα η επίκληση της φράσης του ηγέτη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (αλλά και αρχηγού της διαβόητης αντικομμουνιστικής οργάνωσης “Χ” στην Κατοχή και τον εμφύλιο) Γεώργιου Γρίβα, εκτροχίασε την συζήτηση για την ελληνογαλλική συμφωνία σε μία εμφυλιoπολεμικού τύπου αντιπαράθεση, γεγονός που έφερε την οργισμένη αντίδραση του κ. Δένδια.

Όπως προαναφέραμε δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε αυτό ο κ. Μπογδάνος, ο οποίος έχει κερδίσει από το ΑΚΕΛ το προσωνύμιο «σεσημασμένος ακροδεξιός», ήδη από το 2019, για παλαιότερη αναφορά του σε «σκοτεινές σελίδες του κυπριακού Κομμουνιστικού Κόμματος». Όμως οι νέες τοποθετήσεις του έγιναν σε ένα, τουλάχιστον άστοχο, πολιτικό timing. Διότι, προηγουμένως ο κ. Δένδιας είχε απαντήσει με νηφαλιότητα και σε ήπιους τόνους στις αντιδράσεις της Αριστερής αντιπολίτευσης για την ελληνογαλλική Συμφωνία, η οποία αντικειμενικά έδωσε πολλούς πόντους στην κυβέρνηση και προσωπικά στον ίδιο.

Για τον υπουργό Εξωτερικών πρώτο θέμα έπρεπε να ήταν ο καιροσκοπισμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία για μικροπολιτικούς εμφανίζονταν να καταψηφίζει μία στρατηγική Συμφωνία την οποία έναν χρόνο πριν υποστήριζε και όχι η παρουσία βουλευτών και στελεχών της ΝΔ στο Βίτσι. Εξ’ ου και η έκρηξη του:

Η επανεμφάνιση του νεοναζισμού

Οι τελευταίες παρεμβάσεις του κ. Μπογδάνου έγιναν όμως και στην σκιά των πρωτοφανών επεισοδίων στο ΕΠΑΛ Σταυρούπολης: Από την μία πλευρά ήταν νεοναζί, χούλιγκαν και ομάδες μαθητών και από την άλλη οι φοιτητικές οργανώσεις της Αριστεράς και της ΚΝΕ. Η βίαιη επανεμφάνιση του νεοναζισμού δεν είχε ως ιδεολογικό σημείο αναφοράς το μεταναστευτικό ή μία “βεντέτα” με τον αντιεξουσιαστικό χώρο, αλλά μία εμφυλιοπολεμικού “χρώματος” σύγκρουση με τις παραδοσιακές οργανώσεις της Αριστεράς, ο ακτιβισμός της οποίας (ειδικά αυτός του ΚΚΕ), ίσως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως “ανώδυνος” για το σύστημα.

Αυτοί, τουλάχιστον ισχυρίζονται οι “αντισυστημικοί” επικριτές του ΚΚΕ, ενθυμούμενη την στάση του κόμματος στα πρώτα μνημονιακά χρόνια, όταν απέφευγε να ταυτιστεί με το κίνημα των “Αγανακτισμένων”, σε αντίθεση με στελέχη της (τότε αντιμνημονιακής) ΝΔ που μετείχαν στις συγκεντρώσεις της “πάνω πλατείας”. Το ΚΚΕ ήταν ίσως το μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης που είχε επιλέξει μία σχεδόν “καθώς πρέπει” αστική κοινοβουλευτική συμπεριφορά τα κρίσιμα εκείνα χρόνια, με μόνη “παραφωνία” τον τόμο του μνημονίου που είχε εκτοξεύσει βουλευτής του προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο!