Φαίνεται ότι η Ελλάδα κείται μακράν για τις Βρυξέλλες

 

Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργίου

Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όργωνε την Ευρώπη για να πείσει τους Ευρωπαίους να δεχτούν την Ελλάδα στην ΕΟΚ, είχε πει στον Βρετανό πρωθυπουργό Ουίλσον: «Εάν μετά το Κυπριακό οι Ευρωπαίοι φερθούν κατ’ ανάλογο τρόπο και στο θέμα της ΕΟΚ, τότε και εμείς θα επανεξετάσουμε τον προσανατολισμό της χώρας».

Έκτοτε πέρασαν δεκαετίες, και η ΕΕ δυστυχώς υιοθετεί εκείνη ακριβώς την πολιτική που θέτει σε κίνδυνο την Ελλάδα. Η σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στις 14 Αυγούστου 2020 που συγκάλεσε ο Ζοζέπ Μπορέλ -υπό την αμφιλεγόμενη γερμανική προεδρία- έδειξε ότι η ΕΕ δεν τάσσεται υπέρ της Ελλάδας.

Επιχείρησα να οπτικοποιήσω έργα και λόγους των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ τα τελευταία 2,5 χρόνια, ώστε καταλάβουμε τι έχει κάνει η υπερεθνική ΕΕ έναντι της Τουρκίας. Είναι εντυπωσιακό ότι το ευρωπαϊκό όργανο σε κάθε σύνοδο χρησιμοποιεί καρμπόν τα συμπεράσματα της προηγούμενη συνόδου, δίχως όμως να παίρνει κανένα μέτρο έναντι της Τουρκίας. Πάντα υπάρχει η εκφρασμένη αλληλεγγύη, αλλά ποτέ η έμπρακτη στήριξη των ελληνικών και ελληνοκυπριακών θέσεων που βασίζονται στο Διεθνές Δίκαιο. Ας ρίξουμε μια ματιά λοιπόν:

Πρώτον, στο λεξιλόγιο της διπλωματίας της ΕΕ κυριαρχούν οι λέξεις διάλογος και διαπραγμάτευση. Αν το εξετάσει κανείς από μόνο του, είναι σίγουρο ότι είναι η θετική παρέμβαση. Κανείς δεν θέλει πόλεμο και απώλειες ζωών. Ωστόσο, η συσσωρευμένη γεωπολιτική συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος δείχνει ότι η ευρωπαϊκή γλώσσα ενισχύει την Τουρκία, παρά την αναγκάζει να συζητήσει.

Τα τελευταία 24ωρα έλαβε χώρα τουρκική επίθεση εις βάρος ενός κράτους μέλους, δηλαδή κάτι πολύ συγκεκριμένο που δεν επιδέχεται ερμηνείες. Ελληνική φρεγάτα δέχτηκε επίθεση από τουρκική και οι Ευρωπαίοι έκαναν πως έμειναν με το στόμα ανοιχτό, αλλά με ένα διπλωματικό spinning γενικεύουν το πλάνο και επαναλαμβάνουν αλληλεγγύη-αποκλιμάκωση-διάλογος.

Με έναν έμμεσο ευρωπαϊκό τρόπο αφήνεται περιθώριο να ξαναμοιραστεί μέρος της πίτας που έχει ήδη μοιραστεί ήδη από το 1922. Πως είναι δυνατόν να υπάρχει διάλογος για ελληνικό ή κυπριακό εθνικό χώρο με μια χώρα που στέλνει πολεμικά πλοία. Θα δέχονταν άραγε στο γαλλικό Quai d'Orsay να συζητήσουν ξανά με τους Γερμανούς για την Αλσατία; Διαπραγμάτευση γίνεται για κοινώς αναγνωρισμένες ως αμφισβητούμενες περιοχές όχι σε υπάρχοντα συμφωνημένα. Γιατί άραγε η ΕΕ δεν έχει υιοθετήσει το μοντέλο του "διαλόγου" με χώρες που επέβαλε κυρώσεις; Δυστυχώς, η ΕΕ εξισώνει Ελλάδα-Κύπρο με Τουρκία.

Υποτίθεται ότι οι Ευρωπαίοι δεν είναι μόνο μέλη του NATO αλλά και μέλη της ΕΕ. Ως εκ τούτου η διακηρυγμένη υποτίθεται αξία της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ως αναπόσπαστο μέρος της ΕΕ θα έπρεπε να προηγηθεί. Αυτό όμως δεν συμβαίνει.

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress