ΣΥΝΤΑΣΣΕΣΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ; ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ ΑΛΛΑ...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σταθόπουλος

Η χαρά μου ήταν μεγάλη, όταν είδα και άκουσα τις αντιδράσεις αρκετών καλλιτεχνών, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουν ο μεγάλος, για το έργο του,  Σταύρος Ξαρχάκος και ο νόμιμα εκλεγμένος εκπρόσωπός τους Φοίβος Δεληβοριάς.
Και τι ωραίες τοποθετήσεις!!!
Αυστηρές, στοχευμένες, με ουσία.
Δεν ειρωνεύομαι. Κυριολεκτώ.

Για να μην κουράζουμε όσους σπαταλήσουν τον πολύτιμο χρόνο τους για να διαβάσουν το μικρό αυτό κείμενο, όπως γράφω συντάσσομαι μαζί σας και μπράβο σας. Κάνατε το αυτονόητο.
Γιατί τώρα;
Γιατί τώρα θίχτηκε η δική σας συντεχνία.

Αν εξαιρέσουμε κάποιες, σκόρπιες, εδώ και εκεί ξεχασμένες φωνές και παρουσίες ή κάποιους κομματικά κατευθυνόμενους αντιδρώντες και ελάχιστους συμμετέχοντες σε δήθεν δημοκρατικά κινήματα – ομάδες, όπου υπήρξε τόσο μεγαλη εφαρμογή της έννοιας της δημοκρατίας, που πλέον μισιούνται ως εχθροί, καμμία απολύτως ενέργεια δεν έγινε συντεταγμένα από τον καλλιτεχνικό κόσμο προς τους υπόλοιπους πληττόμενους συμπατριώτες σας.

Κύριοι, όλου του καλλιτεχνικού φάσματος, διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας στο όνομα του πολιτισμού.
Δεν έχω καταλάβει ο αφελής τι ακριβώς εννοείτε, διότι άλλον πολιτισμό έχω εγώ στο μυαλό μου.
Μουσική για όλους και ιδιαίτερα στα σχολεία.
Βιβλία για όλους, θεάματα για όλους, διασκέδαση για όλους, ταξείδια για όλους, ζωγραφική για όλους, υγεία για όλους, εργασία για όλους και τέλος πάντων ότι  βοηθά και προάγει πολιτισμό.

Γράφετε και φωνάζετε πως πλήττονται οι δημιουργοί.
Για να καταλάβω εγώ ο αφελής, ο ξυλουργός δεν είναι δημιουργός; Ο δάσκαλος, ο δικηγόρος, ο γιατρός, ο οδοκαθαριστής, ο οικοδόμος;Μόνο εσείς έχετε την τιμή;

Να θεωρήσω άγνωστες λέξεις για τους περισσότερους από εσάς, τους πλειστηριασμούς, την μείωση συντάξεων, την μείωση μισθών, την κατάργηση εργασιακών και άλλων δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αίμα, την μετανάστευση, την κλοπή ιδιωτικής και κρατικής περιουσίας, το ξεπούλημα των ασημικών της χώρας, τις μίζες τα βασιλικά βουλευτικά προνόμια, την ανυπαρξία ή εχθρικότητα της δικαιοσύνης απέναντι στον πολίτη και άλλα ων ουκ έστι αριθμός;

Θα μπορούσα να γράφω από εδώ, μέχρι το μέγαρο μουσικής, που έχτισα με το αίμα μου και δεν μου επιτρέπουν να διαβώ την είσοδο, αλλά φτάνει.
Είμαι μαζί σας και θα είμαι μαζί σας. Θα σας σηκώσω στους ώμους.
Ο πολιτισμός μας ήταν και θα είναι πάντα η κινητήριος δύναμή μας.
Βοηθείστε όμως και εσείς.
Σηκώστε τα μάτια και δείτε πέρα από τα τάστα της κιθάρας, πίσω  από τον πίνακα ζωγραφικής, έξω από το μουσικό σας τετράδιο, πάνω από τα υψηλά νοήματα του θεατρικού σας μονολόγου.

Είσαστε καλεσμένοι στην “πεζότητα” της ζωής μας, θα σας φιλοξενήσουμε με ευγένεια και σεβασμό.
Θα σας προστατεύσουμε και θα σας σκεπάσουμε με τον δικό μας πολιτισμό, με τον δικό μας τρόπο, θα σας δώσουμε να κοινωνήσετε, την χαρά μας, της λύπη μας, τον ενθουσιασμό μας, την ευτυχία και την δυστυχία μας, όλα εκείνα που αιώνες μας κράτησαν ψηλά και μας έφεραν ως εδώ. Που μας έκαναν κοινωνία.

Απομακρυνθήκατε πολύ και φαντάζετε ξένοι σε πολλούς από εμάς.
Γυρίστε πίσω και σας υπόσχομαι, σας υποσχόμαστε, πως δεν θα μείνετε “στήλη άλατος”.

Σας χαιρετώ με αγάπη και κλείνω με τα λόγια του άφθαστου Νίκου Γκάτσου.

Άλλοι κοιτάν αριστερά

Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος: 

κι άλλοι δεξιά γυρνάν το μάτι                        

Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος! 

και περιμένουν όλοι κάτι

σαν στρατιωτάκια στη σειρά.

             

Και προχωρούν κι οι ποιητές

με χρώματα και ουράνια τόξα

να μοιραστούνε λίγη δόξα

με του λαού τους μαυλιστές.