Οι εργασιακές σχέσεις μετά την «έξοδο» από τα μνημόνια - Ένας πρώτος κριτικός απολογισμός

Ο Δρόμος, ανά τακτά χρονικά διαστήματα θα δημοσιεύει μια σειρά κειμένων που ερευνούν, προτείνουν, αναλύουν, εκθέτουν προτάσεις ή γνώμες για κεντρικά και σοβαρά ζητήματα που αφορούν την υπόσταση της χώρας και την κοινωνική της συνοχή, μέσα από το πρίσμα και την ανάγκη να διανοιχθεί ένας δρόμος διεξόδου για τη χώρα.

Ο Δρόμος θέλει να τεκμηριώσει και να αναδείξει πως υπάρχουν δυνατότητες μιας διαφορετικής πορείας από αυτήν που ακολουθείται και προβάλλεται ως μονόδρομος. 

Η αυτοκτονία της σκέψης πάει μαζί με την κατάργηση της ελπίδας αλλά δεν είναι μόνο αυτή η πραγματικότητα: Εντός της πραγματικότητας υπάρχει το εν δυνάμει, υπάρχει αυτό που μπορεί να γίνει αν… συντρέξουν προϋποθέσεις και όροι. Αλλά και αυτά δεν πέφτουν από τον ουρανό μια πρωία. Συντίθενται μέσα από ένα πλήθος προσπαθειών σε όλα τα επίπεδα και τα επίδικα, για να φθάσουν έως το πρόταγμα μιας Ελλάδας που θα μπορεί αλλιώς, μιας Ελλάδας που θα έχει μια θέση στο περιφερειακό και παγκόσμιο σκηνικό, στηριζόμενη σ’ ένα ενεργητικό λαό, μια ενεργητική κοινωνία, μια ενεργητική πολιτεία, που θα προβάλλει κοινωνικά και πολιτικο-οικονομικά πρότυπα και αξίες που θα έχουν σαν επίκεντρο τον χειραφετημένο πολίτη και τον ριζοσπαστικό ανθρωπισμό.

Ξεκινάμε λοιπόν αυτού του είδους τα αφιερώματα με ένα επίκαιρο κείμενο του καθηγητή Δημήτρη Α. Τραυλού-Τζανετάτου ο οποίος με τεκμηριωμένο και αποδεικτικό τρόπο εξετάζει τις αλλαγές που γίνονται στο εργατικό δίκαιο μετά την περιβόητη «έξοδο» από τα μνημόνια και μέχρι και σήμερα. Επίκαιρο γιατί σε λίγες μέρες θα ψηφιστεί μέσα στο πολυνομοσχέδιο για την ανάπτυξη ένα νέο πλαίσιο που θα αφορά τις εργασιακές σχέσεις, κομμένο και ραμμένο στις εντολές του ΣΕΒ.

ΚΕΙΜΕΝΑ: Δημήτρης Α. Τραυλός-Τζανετάτος

Α. Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΗΣ ΔΥΣΤΟΚΙΑΣ Ή ΤΗΣ «ΗΠΙΑΣ» ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗΣ (ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ

1.Μετά από την περιβόητη «έξοδο» από τα μνημόνια και την καλλιεργηθείσα από την απελθούσα «σοσιαλφιλελεύθερη» κυβέρνηση προσδοκία για δρομολόγηση πια μιας πορείας ανάκαμψης της οικονομίας και επανάκτησης της «αλωμένης» από τους θεσμούς νομοθετικής της εξουσίας θα περίμενες κανείς τη θέση σε κίνηση, όχι μόνο μιας βαθμιαίας, έστω «συγκρατημένης» και «λελογισμένης» επανόδου στην «εργασιακή κανονικότητα», αλλά πολύ περισσότερο νέων, τολμηρότερων, απηχουσών την απελευθερωθείσα πια από τα μνημονιακά δεσμά «αριστερής-ριζοσπαστικής συνείδησης», μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση των καινοφανών ζητημάτων και απορρυθμιστικών επιπτώσεων που οι τεκτονικές οικονομικοτεχνικές μεταβολές, ήδη από το τέλος του 20ού αιώνα, στην οργάνωση του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων έχουν προκαλέσει στο εργασιακό μέτωπο. Ένας πρώτος απολογισμός στο παραχθέν νομοθετικό έργο είναι εμφανώς κατώτερος και των μετριοπαθέστερων προσδοκιών. Τούτο δε καθώς η επιδειχθείσα δικαιοπολιτική δυναμική εκινείτο μεταξύ δυστοκίας, απραξίας και «ήπιας» απορρύθμισης.

Διαβάστε την συνέχεια στο edromos