Εκατό χρόνια πριν - Χριστούγεννα στη Σμύρνη των ονείρων

Γράφει ο Πάνος Σαββόπουλος

Στη Σμύρνη, τότε, τα Χριστούγεννα άρχιζαν να φαίνονται από τις προετοιμασίες στα μαγαζιά, με πρώτα και καλύτερα αυτά στον Φραγκομαχαλά. Για παράδειγμα του Ξενόπουλου και του Μπον Μαρσέ, τα οποία ήταν γεμάτα από φίνα παιδικά παιχνίδια, ό,τι βάλει ο νους σας, όλα από την Ευρώπη και με πιστοποιητικό γνησιότητας μάλιστα! Παιχνίδια τα οποία εις Αθήνας ήταν άγνωστα! Μπερεκέτια, στην καθ’ ημάς Ανατολή!

Τις παραμονές των Χριστουγέννων στη Σμύρνη, εμφανίζονταν στα μαγαζιά τα τουμπελέκια (πήλινα τύμπανα), τα τρίγωνα, καθώς και τα χάρτινα πλισεδένια φαναράκια, τα οποία αγόραζαν τα παιδιά, αφού αυτός ήταν ο απαραίτητος «εξοπλισμός» τους για να πάνε να πουν τα κάλαντα των εορτών. Των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων. Κάποια παιδιά όμως έφτιαχναν μόνα τους τα τουμπελέκια. Αγόραζαν το πήλινο ηχείο από τα εργαστήρια αγγειοπλαστικής που ήταν στο όρος Πάγος (ή Λόφος του Καντιφεκαλέ, 2 km απ’ την παραλία), το στόλιζαν με κομματάκια καθρέφτη, χάντρες και διάφορα σχέδια και μετά έβαζαν το τεντωμένο δέρμα, το οποίο θα χτυπούσαν.

Το καλύτερο δέρμα, πίστευαν, ότι ήταν το γατίσιο γιατί, λέει, είχε πολύ γλυκό ήχο. Ένεκα τούτου, όμως, επειδή κάποια αλανιαρόπαιδα της Σμύρνης κυνηγούσαν τέτοιες μέρες τις γάτες, οι νοικοκυρές τις πρόσεχαν σαν τα μάτια τους και δεν τις άφηναν να βγουν έξω! Τα κάλαντα τα έλεγαν παιδιά, κυρίως φτωχά, 8 με 12 χρονών. Έβγαιναν και τα έλεγαν την παραμονή μόλις βράδιαζε κι αυτό κρατούσε ως τις 10 η ώρα. Ο κόσμος λαχταρούσε ν’ ακούσει τα χαρούμενα κάλαντα από την παιδική παρέα με τα λαμπερά πρόσωπα και το αναμμένο φαναράκι!

Άλλωστε το θέαμα μες στο σκοτάδι ήταν θαυμάσιο κι έφερνε μία γαλήνη και ζεστασιά στην ψυχή. Όλοι φέρονταν με σεβασμό και αγάπη τους μικρούς καλαντιστές, τους έδιναν ένα μεταλλίκι (νόμισμα) για τον κόπο τους, αλλά τα φίλευαν και με κάνα φοινίκι για να το φάνε, έτσι που ήταν κουρασμένα από τη γύρα. Όμως κάποιοι σκατιάρηδες τσιγκούνηδες, δεν άνοιγαν στα παιδιά όταν χτύπαγαν την πόρτα και τους φώναζαν από μέσα, «να φύγετε, να μη μας τα πείτε, εμείς είμαστε Φράγκοι…».

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress