Τους αγώνες δεν τους κληρονομείς, ρε χάπατο

Γράφει ο Άρης

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Θα το έχετε ακούσει πολλές φορές, συνήθως τέτοια εποχή.

Τι γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου.

Εγώ προσωπικά δεν ξέρω τι γιορτάζουμε πια.

Γιορτάζουμε, λένε, το ΟΧΙ.

Ποιο ΟΧΙ, ακριβώς, γιορτάζουμε;

‘Ετσι το ‘χω απορία.

Το ΟΧΙ στο πρώτο μνημόνιο;

Στο δεύτερο;

Στο τρίτο;

Στο δημοψήφισμα;

Το όχι άλλο κάρβουνο;

Ακούς εκεί γιορτάζουμε το ΟΧΙ.

Και ποιοι γιορτάζουμε το ΟΧΙ;

Εμείς;

Σοβαρά τώρα;

Οι νενέκοι γιορτάζουν το ΟΧΙ και θέλουν να τους πάρεις στα σοβαρά από πάνω, μη χειρότερα.

Κατά τη γνώμη μου, πρέπει και αυτό το ΟΧΙ να γίνει ΝΑΙ, όπως τόσα άλλα, γιατί η ιστορία επιτάσσει να προσκυνάμε μέχρι να παγώσει η κόλαση.

Εξάλλου, η μόνη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου που παραλίγο να έχει νόημα ήταν εκείνη του 2011, όταν οι περισσότερες παρελάσεις ματαιώθηκαν λόγω των οργισμένων αντιδράσεων προς τους επισήμους.

Αλλά τη συνέχεια την ξέρουμε, οπότε ούτε για παρηγοριά στον άρρωστο δεν προσφέρονται πια.

Αυτοί είμαστε και, αφού δεν θέλουμε να το αποφύγουμε, ας το απολαύσουμε τουλάχιστον.

Διαβάστε την συνέχεια στο pitsirikos