Να είσαι εκεί

Για εσένα που δεν έχεις σκοπό να πας την Κυριακή στο Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στην Πλατεία Συντάγματος.  

Για εσένα που δεν έχεις πάει ποτέ σε συλλαλητήριο ή σε κάποια δημόσια συνέλευση, και έχεις αποφασίσει ότι δεν σου αρέσουν οι συνωστισμοί, ιστορικοί ή ανιστόρητοι. Για εσένα που το θεωρείς ανώφελο να ποδοπατηθείς δίπλα σε ανθρώπους που προσδιορίζονται από τον ίδιο εθνικό χαρακτηρισμό μ’ εσένα. 

Ακολουθήστε μας στο Facebook Τελευταία Έξοδος 

Για εσένα που δεν είσαι πολιτικοποιημένος και δεν σε αφορά ένα ζήτημα που μοιάζει σύνθετο, παρωχημένο και αναχρονιστικό, αν όχι εθνικιστικό. 

Για εσένα που είσαι πολιτικοποιημένος, αλλά με τους «άλλους», όποιοι κι αν θεωρείς ότι είναι αυτοί. Για σένα που έχεις να κάνεις κάτι καλύτερο την Κυριακή με έναν φίλο, με έναν αγαπημένο άνθρωπο - ή σκύλο, με την οικογένεια, μια νέα γνωριμία, μόνος. Για σένα που απλά θες να κοιμηθείς λίγο παραπάνω γιατί ξενύχτισες και το έχεις ανάγκη. Ανάγκη για σένα μεγαλύτερη από το να μοιραστείς λίγο ιστορικό χρόνο μαζί με ανθρώπους που μιλάτε την ίδια γλώσσα - αν κι όχι όλοι άπταιστα, που μοιράζεστε την ίδια ιστορία - κι ας την ημιμάθατε, που κοιτάτε τον ίδιο ουρανό κι ας είναι συχνά πυκνά συννεφιασμένος. Για σένα, που η Κυριακή σε βρίσκει γονατισμένο, τεθλιμμένο, πικραμένο, με κάθε ελπίδα σε κοινό συναίσθημα, σε συλλογικό αφήγημα προ πολλού χαμένη.

Σε ικετεύουμε. Εσένα ναι. Κατέβα.
 
Κάνε την ανάγκη σου πέτρα και κατέβα μήπως κι αισθανθείς λίγο άβολα, λίγο παράξενα, λίγο αλλιώς. Μήπως και βγεις από την θανάσιμη βόλεψη του γνώριμου που σε περιβάλλει. Από την ψευδαίσθηση ότι τα έχεις όλα λυμένα στο μυαλό σου και γύρω σου. Κατέβα μήπως και βρεθείς δίπλα σε ξένους που δεν γνωρίζεις και δεις ότι σου μοιάζουν. Όχι σε όλα, μα σε πολλά περισσότερα από όσα φανταζόσουν - ιδίως στους φόβους, τις ελπίδες, τις βασικές ανάγκες. Κατέβα μήπως και τους αναγνωρίσεις, όταν βρεθείς δίπλα στους «βαρβάρους» που αισθάνεσαι ότι αναιρούν την ίδια την ύπαρξη σου και μόνο που αυτοαποκαλούνται Έλληνες. Κατέβα μήπως πάλι, βρεθείς αναπάντεχα δίπλα σε κάποιους που έχουν ένα γνώριμο βλέμμα. Που η έκφρασή τους κάτι σου θυμίζει, κάτι σου προξενεί, σαν να τους έχεις ματαδεί.

Κατέβα Σύνταγμα και νιώσε αυτό που σου έχουν αρνηθεί, δεκαετίες τώρα, τα δεκανίκια κάποιας ιδεολογίας νεκρής εδώ και χρόνια. Είτε από τα δεξιά, είτε από τα αριστερά. Κατέβα να ακροαστείς τους βρυχηθμούς του πλήθους που αγανακτά, που ελπίζει για κάτι άλλο, που δεν αντέχει άλλο. Κατέβα να νιώσεις πως είναι να σε καταλαμβάνει το κύμα-συναίσθημα της ύλης του εδώ και του τώρα. Κατέβα να δεις πως είναι να αντιστέκεσαι σε αυτό, πως είναι να αφήνεσαι να σε παρασέρνει με κάθε ήχο - κάθε ματιά - κάθε σκούντημα.

Σε παρακαλούμε, πήγαινε. Πήγαινε γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο Εθνικό.
Είναι Προσωπικό - άκρως προσωπικό.

Ένα Έθνος παύει να είναι πια όταν θαμπώνουν τα πρόσωπα που το απαρτίζουν, όταν φθίνουν οι συναλλαγές που το αναζωογονούν. Ένα πρόσωπο παύει να είναι πια όταν χάνεται η συναλλαγή του με το άλλο. Το αλισβερίσι, η τριβή, η διαφωνία, είναι που φτιάχνουν την κοινωνία. Εκεί όπου γεννιούνται όλες οι διαφωνίες, εκεί που θα φωλιάζουν πάντα τα πολυτιμότερα αγαθά.

Πήγαινε, να είσαι εκεί. 

Άλλοι πολλοί, μαζί κι εμείς, κοντά 500 χιλιάδες πρόσωπα δεν θα ‘μαστε εκεί την Κυριακή. Ξενιτεμένοι πια, συναλλασσόμαστε σε άλλες αγορές πιο ξένες. Ώσπου κι εκείνες να αρχίσουν να μας μοιάζουν και να τους μοιάζουμε. Γιατί ξένος δεν είναι ο αλλοδαπός. Ξένος είναι ο απέχων, ο απών, αυτός που δεν κατεβαίνει, που δεν καταλαμβάνεται, που δεν καταλαβαίνει. Αυτός που τελικά καταλήγει να μην ανήκει, να μην προσδοκά, να μην υπάρχει.

Πες θα πας, να δεις τι κάνει όλους αυτούς τους Έλληνες να είναι εκεί.
Πες θα πας, να δεις ποιοι θα μιλήσουν στην καρδιά σου, στο μυαλό σου,
ποιοι θα μείνουν αδιάφοροι ή ποιοι θα αποκαλυφθούν για αυτοί που είναι.
Πες θα πας, κι ας σε τραβούν τα μέσα σου να μην πας.
Πες θα πας, κι ας θέλουν όλοι να μην πας.

Πες θα πας, γιατί αν είσαι εσύ εκεί - θα είμαι και εγώ.

Πηγή