Το Μονοπάτι

Απόψε σε στιγμές περισυλλογής θυμήθηκα ένα τραγούδι της δεκαετίας του 1950 της Μεγάλης αξέχαστης «Κυρίας» Βίκυς Μοσχολιού που μας έλεγε ότι « Μες τη Ζωή οι δρόμοι ανοίγονται πολλοί…..» και πραγματικά ένιωσα ότι αντικρύζει ακριβώς το σήμερα και μας καλεί να πάρουμε αποφάσεις που μέχρι τώρα θεωρούσαμε ότι μπορούν να περιμένουν γιατί ένας καλός και ούριος άνεμος θα έρθει και με ένα τρόπο μαγικό θα διώξει τα μαύρα σύννεφα που διαρκώς πυκνώνουν και κρύβουν το Φως του Ήλιου.

Ακολουθήστε μας στο Facebook Τελευταία Έξοδος 

Αντί όμως γι αυτό, η ζωή μας φέρνει διαρκώς προβλήματα και κρατά την μια απ' τις δυο «πόρτες» ερμητικά κλειστή, γιατί παρ' όλο που περιμένει να την ανοίξουμε, εμείς αδιαφορούμε περιμένοντας το θαύμα που θα φέρει ο «άνεμος».

Άτολμοι λοιπόν καθώς εξακολουθούμε να παραμένουμε , περπατάμε στον ίδιο δρόμο παρ' όλο που μας οδηγεί συνεχώς απ' το κακό στο χειρότερο , γιατί απ' τους πολλούς δρόμους που ανοίγονται μπροστά μας, εμείς εμμονικά περπατάμε στον έναν.
Σε αυτόν της καταστροφής.

Πως αλλιώς να χαρακτηρίσω έναν δρόμο που μας στέλνει συνεχώς και με εντεινόμενο ρυθμό στην ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ και που το τελευταίο διάστημα μας στέλνει κατ' ευθείαν στην πλήρη καταστροφή και στην οριστική διάλυση της Πατρίδας μας που είναι, αν δεν κάνω λάθος, η Ελλάδα;;

Όποιος δεν φοβάται να δει κατάματα την πραγματικότητα, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει ότι η ύπαρξή μας βάλλεται από παντού.

Η Γερμανία ασκεί ΚΑΤΟΧΗ και μάλιστα πιο επικίνδυνη από την προηγούμενη, γιατί δεν είναι εύκολα ορατή.

Η Τουρκία αμφισβητεί ευθέως την εδαφική μας ακεραιότητα με πολλούς τρόπους τόσο σε επίπεδο Νομικό, όπως με την αμφισβήτηση των Συνόρων στα Βαλκάνια όπως καθορίστηκαν με την Διεθνή Σύμβαση του Βουκουρεστίου το 1923, που ανοίγει την όρεξη και στους άλλους Βόρειους Γείτονές μας, αλλά και με την Διεθνή Σύμβαση της Λωζάννης του 1923, όσο και σε Στρατιωτικό επίπεδο που ξεκίνησε, κυρίως, το 1974 με την εισβολή και Κατοχή μεγάλου τμήματος της Κύπρου και έκτοτε συνεχίζεται με εντεινόμενους ρυθμούς , σε ολόκληρη την Επικράτεια, όπως:

α.) Ίμια

β.) Συνεχείς παραβιάσεις στην Θάλασσα και στον Αέρα, όπου στην μέν Θάλασσα είχαμε διεμβολισμό πρόσφατα Ακταιωρού μας από Τουρκική Ακταιωρό, παραβιάζοντας τα χωρικά μας ύδατα, ευτυχώς χωρίς θύματα, κάτι όμως που δεν συνέβη, δυστυχώς, στον αέρα όταν σε αναχαιτήσεις των Αεροπόρων μας σε παραβιάσεις του εναέριου Χώρου μας είχαμε, δυστυχώς, και θύματα με τον χαμό αεροπόρων μας , με τον τελευταίο μόλις πριν από λίγες ημέρες, ενώ ολοκληρώνονται δυο μήνες ομηρίας των δυο Στρατιωτικών μας, στις φυλακές του Σουλτάνου!!!

Και ενώ τα πιο πάνω που αναφέρω είναι ενδεικτικά και τα ελάχιστα, ήρθε τώρα να προστεθεί ακόμα ένας εξευτελισμός με την συμμετοχή μας στην εισβολή της Συμμορίας των Δολοφόνων στην Συρία, με πλήρη απαξίωση του Διεθνούς Δικαίου και με την παραχώρηση διευκολύνσεων για την εισβολή!!

Αξίζει λοιπόν να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε να περπατάμε αυτόν τον δρόμο της υποταγής , του ωχαδερφισμού, της ηλιθιότητας η αν θα σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά και θα αλλάξουμε «δρόμο», παίρνοντας έναν «άλλον» απ' τους πολλούς που ανοίγονται μπροστά μας και που είναι ο εξής ένας που το όνομά του είναι

ΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Και αυτό τον δρόμο δεν θα τον περπατήσουμε ποτέ αν δεν ξεσηκωθούμε
να Ανατρέψουμε το Πολιτειακό Σύστημα ΟΛΟΚΛΗΡΟ!

ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ:

ΓΕΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΩΡΑ!!!

ΑΘΗΝΑ 15-4-2018

Αντώνης Παπαντωνίου
Υποναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.)- Νομικός

ΠΗΓΗ