Μια ζοφερή και αποκαρδιωτική εικόνα που σου σφίγγει την καρδιά και σε πλημμυρίζει απόγνωση...

Σχόλιο Ιστολογίου: Ένα κείμενο που βγαίνει μέσα από την ψυχή είναι αυθόρμητο, καταιγιστικό πολλές φορές, και ταυτόχρονα αληθινό. Αφηγηματικό, προσωπικό και παράλληλα συλλογικό, εκφράζοντας μια αγωνία που συνταράσσει. Από το ειδικό στο γενικό και πάλι πίσω στην Πατρίδα που δεν φεύγει από το μυαλό. Και στο τέλος «υπάρχει ελπίδα;». Υπάρχει … «αν σκιρτήσει η καρδιά η οργή φέρνει την ελπίδα...». 

Γράφει Ο Γιώργος του Κλικ

Η εξαθλίωση μπροστά στα μάτια μας. Μια ζοφερή και αποκαρδιωτική εικόνα που σου σφίγγει την καρδιά και σε πλημμυρίζει απόγνωση.

Παιδιά, νέοι άνθρωποι, από τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας, σέρνονται στις υπόγειες διαβάσεις και στα πεζοδρόμια μπροστά στα μάτια όλων, αναζητώντας τον θάνατο μέσα από την λήθη της αποχαύνωσης και της παραισθησιογόνου εξάρτησης.

“Τέτοια γεγονότα σε καμία χούντα δεν γίνονταν στο παρελθόν”, “μπορεί από στιγμή σε στιγμή να βυθιστούμε στο χάος”, γράφει με απελπισία ο αρθρογράφος.

Ποιος μπορεί να του δώσει άδικο;

Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που η οργή γι' αυτά τα πουλημένα τομάρια, αυτούς τους βδελυρούς προδότες, αυτά τα γελοία ανδρείκελα, με τα κανό και τα ποδήλατα, τα κουρδισμένα προσωπεία, τις φουσκωμένες από αχαλίνωτη λαιμαργία κοιλιές, την αποβλακωμένη θρασύτητα και τα ηλίθια χαμόγελα, είναι τότε, που αυτή η οργή γίνεται μίσος.

Τέτοια δουλοπρεπή υποκείμενα, που θεωρούν περιττό ή είναι τόσο μεγάλη η διαφθορά που έχει αλλοτριώσει το ίδιο τους το είναι, ώστε να μην είναι καν σε θέση να κρατήσουν κάποια, ελάχιστα, προσχήματα, τέτοιες βρωμερές σαύρες, είχε να δει τούτος ο τόπος, αν είδε ποτέ, αιώνες.

Οι παρομοιώσεις με Εφιάλτες, με Νενέκους και με κουκουλοφόρους που έδειχναν με το δάχτυλο χωρίς καν να τολμούν να ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν, ωχριούν. Έχει ξεπεραστεί κάθε όριο αιδούς, καταισχύνης και αναξιοπρέπειας.

Στις 22 Μαΐου 2016 “γιόρτασα” τα 68α γενέθλια μου. Άλλη δυτικοφερμένη “γιορτή” που έχει υπερσκελίσει την παραδοσιακή για τον λαό μας γιορτινή ημέρα της ονομαστικής εορτής. Τώρα πια δεν σε συναντούν οι φίλοι σου στο δρόμο να σου ευχηθούν “χρόνια πολλά” γιατί γνωρίζουν το όνομα σου. Τώρα πρέπει να φτιάξεις “τούρτα με κεράκια” και να τους καλέσεις να τα σβήσετε και να σου τραγουδήσουν “να ζήσεις Γιωργάκη” καθώς ένα ακόμα βήμα, ένας ακόμη χρόνος, θα έχει οριστικά και αμετάκλητα παρέλθει από τη ζωή σου. Οποία μαζοχιστική ειρωνεία! Ο εορτασμός της μοιρολατρίας.

Όσο και αν είχα αηδιάσει τις τελευταίες δεκαετίες αυτών των 68 χρόνων με την κατάντια της λεγόμενης ελληνικής “πολιτικής σκηνής”, όσο και αν παρακολουθούσα με αγωνία και ανησυχία τις παρενέργειες της καταναλωτικής μανίας και της εσωστρέφειας προς τα αρρωστημένα “εγώ” μας, όσο και αν η αγωνία και η ανησυχία είχαν μετατραπεί σε απόγνωση τα χρόνια της κατοχής που ζούμε από το 2010 και μετά, και όσο και αν είχα συλλέξει κι εγώ προσωπικά το μερίδιο μου από “σφαλιάρες” που η ίδια η ύπαρξη μας σε τούτο τον κόσμο προϋποθέτει και εγγυάται, ποτέ δεν περίμενα ο διάβολος και η τύχη να μου παίξουν ένα τόσο βρώμικο παιχνίδι.

Γιατί η 22/5/2016 είναι η αποφράδα ημέρα της σύγχρονης Ελλάδας. Είναι η μέρα που η πατρίδα μας ξεπουλήθηκε σαν πόρνη στα σκλαβοπάζαρα της Δύσης από αυτά τα καθάρματα. Ο λόγος είναι για την “Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων”. Ανεξάρτητη από εμάς δηλαδή, αλλά πλήρως εξαρτημένη από τα κοράκια, τους νεοφιλελεύθερους νταβατζήδες, τους τραπεζίτες, τους γύπες και τις ύαινες των παγκόσμιων ελίτ που σπρώχνουν με περισσή προπέτεια ολόκληρη την ανθρωπότητα προς τον όλεθρο αν αυτή “δεν βάλει μυαλό” και δεν συμμορφωθεί με τις νεοφεουδαρχικές επιταγές τους.

“Οι ΗΠΑ λαμβάνουν υπ' όψιν το ενδεχόμενο αεροπορικών επιδρομών κατά του Άσσαντ”. Έστω και αν αυτό οδηγήσει σε πόλεμο με την Ρωσία όπως προειδοποιεί ο ίδιος ο αρχηγός του γενικού επιτελείου εθνικής άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο στρατηγός Joseph Dunford, σε απάντηση του προς το ερώτημα του γερουσιαστή Roger Wicker στην Επιτροπή Στρατιωτικών Υποθέσεων των ΗΠΑ “τι σκέφτεται για την επιβολή μιας no-fly-zone πάνω από την Συρία”, απάντησε:

“Αυτή τη στιγμή, κύριε γερουσιαστά, το να ελέγξουμε τον εναέριο χώρο πάνω από την Συρία, θα απαιτούσε να πάμε σε πόλεμο με την Συρία και την Ρωσία. Είναι μια πολύ θεμελιώδης απόφαση που οπωσδήποτε εγώ δεν πρόκειται να πάρω”.

Τα γεράκια της Ουάσινγκτον όμως ανάμεσα στα οποία κατέχει εξέχουσα θέση η υποψήφια πρόεδρος Χίλαρι Κλίντον, οι ίδιοι αυτοί θρασύδειλοι που έχουν επανειλημμένα αιματοκυλίσει τον κόσμο, δεν προβληματίζονται ακόμα και μπροστά στο πυρηνικό ενδεχόμενο.

Η Ρωσική Ομοσπονδία, θέλοντας και μη, λαμβάνει πολύ στα σοβαρά αυτούς τους υστερικούς χειρισμούς που αν δεν συνδέονταν άμεσα με την δυνατότητα ενεργοποίησης κάποιων μοιραίων διαταγών και κάποιων μοιραίων “κουμπιών”, θα έπρεπε να ήταν αντικείμενο της ψυχιατρικής με συνεπαγόμενο άμεσο εγκλεισμό σε τρελοκομεία.

Το γεγονός αυτό αυξάνει τις πιθανότητες του “μοιραίου λάθους” και είναι ίσως γι' αυτό που μια ομάδα πρώην στελεχών των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών απηύθυνε υπογεγραμμένο “μνημόνιο συναγερμού” στον πρόεδρο Ομπάμα στο οποίο τον προειδοποιεί να σταματήσουν “οι επικίνδυνοι στρατιωτικοί χειρισμοί, οι προκλητικές δηλώσεις προς την Ρωσία και η δαιμονοποίηση του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν”. “Οι συνέπειες του περιορισμού του κύκλου των συμβούλων σας σε μια μικρή, σχετικά ανέμπειρη παρέα ατόμων αμφίβολης σοφίας, μπορεί να αποβεί καταστροφική”. “Διακινδυνεύουμε μια ένοπλη αναμέτρηση που κανένας δεν επιθυμεί”, υπογραμμίζουν.

Πριν από σχεδόν ακριβώς 180 χρόνια, στις 19 Οκτώβρη 1836, ο μέγας ποιητής, λογοτέχνης και φιλέλληνας, ο πατέρας της χρυσής εποχής της ρωσικής λογοτεχνίας, ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, έστειλε την παρακάτω οργισμένη απάντηση στις θεωρίες που εξέφραζε ο, κατά τα άλλα φίλος του, Πιότρ Τσααντάγιεφ στα “Φιλοσοφικά Γράμματα” του, θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες “η Ρωσία είχε μείνει πίσω από τις δυτικές χώρες, χωρίς να προσφέρει τίποτα στην παγκόσμια πρόοδο και συνεπώς θα έπρεπε να αρχίσει από το μηδέν”:

“Κάθε άλλο παρά θαυμάζω όλους τους γύρω μου. Σαν συγγραφέας είμαι φουρκισμένος, σαν άνθρωπος με προλήψεις είμαι προσβεβλημένος, όμως σας δίνω τον λόγο μου, σας ορκίζομαι, πως για τίποτα στον κόσμο δεν θ' άλλαζα την πατρίδα μου και δεν θα επιθυμούσα άλλη ιστορία από την ιστορία των προγόνων μας”.

Στον Πούσκιν ξεχώριζε και, μέσα από τα έργα του, αναδεικνυόταν το στοιχείο του επαναστατικού πατριωτισμού.

Δεν ξέρω αν χρήζουν ειδικής ανάλυσης αυτές οι δυο λέξεις ώστε να γίνουν κατανοητές στους πολλούς και στους παραπλανημένους.

Ξέρω ότι η αντιπαράθεση Πούσκιν – Τσααντάγιεφ έχει πολλά κοινά με την σημερινή αντιπαράθεση Ελλάδας – ιερατείου της ΕΕ. Και ξέρω ότι αυτές οι δυο λέξεις είναι το φάρμακο που ζητάμε.

Ξέρω ακόμα πως, πάντα, όταν η ιστορία ήταν γκαστρωμένη και κοιλοπονούσε τις λύσεις δεν τις έδιναν τα ιερατεία.

Τις λύσεις, σωστές ή στραβές, τις έδιναν πάντα οι λαοί, κόντρα και παρά τα ιερατεία που το μόνο που κατάφερναν, όταν το κατάφερναν, ήταν να περιορίσουν τις ήττες τους.

Γι αυτό, και παρ' όλα αυτά, δεν χάνω το κουράγιο μου αδέρφια.

Γιατί, αν σκιρτήσει η καρδιά η οργή φέρνει την ελπίδα...