BREXIT: ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΙΚΟ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΕΝΟΣ “ΟΧΙ” ΣΕ “ΝΑΙ” ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

Μια ιστορία που έχει τις ρίζες της δεκαετίες στο παρελθόν.

             
Γράφει Ο Γιώργος του Κλικ 

Πρόσφατα στους Βρετανούς ψηφοφόρους του επερχόμενου δημοψηφίσματος του Ιουνίου άρχισαν να φτάνουν ταχυδρομικά, οδηγίες για το πως πρέπει να ψηφίσουν.

Φυσικά, η πρόφαση ήταν η “τεχνική διαδικασία”. “Πως θα ψηφίσετε δι' αλληλογραφίας” ήταν η επικεφαλίδα των οδηγιών που ξεσήκωσαν σοκ και αγανάκτηση.

Ιδού “πως πρέπει να ψηφίσουν” οι Βρετανοί:

Και, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, για όποιον είχε ακόμα κάποιες αμφιβολίες, ο ψηφοφόρος οδηγείται βήμα βήμα να βάλει τον σταυρό του ως εξής:

Μόνο τον σταυρό στο “μένουμε Ευρώπη” δεν έβαλαν στις οδηγίες. Υπάρχει όμως πάντα το περιθώριο βελτίωσης στο λαμπρό μέλλον της δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν θα μας παίρνουν από το χεράκι και θα μας οδηγούν στο σφαγείο λέγοντας μας ότι πάμε για ντους.

Κατ' αρχάς, ήδη, το να ψηφίζεις “δι' αλληλογραφίας” ισοδυναμεί με το να εμπιστεύεσαι τα κλειδιά του σπιτιού σου στον σαλταδόρο της γειτονιάς ή τις οικονομίες σου σε τράπεζα. Συνήθως όμως, ακόμα και στις μεγαλύτερες απάτες, τηρούνται κάποια προσχήματα.

Φτάσαμε στον κολοφώνα της υποκρισίας και των κατά συνθήκη ψευδών. Τώρα μας το λένε κατάμουτρα: “Έτσι πρέπει να ψηφίσετε ηλίθιοι”.

Το ενδιαφέρον όμως σ' αυτό το άρθρο προκύπτει από ένα σχόλιο το οποίο παραθέτουμε σχεδόν ολόκληρο γιατί είναι άκρως διδακτικό ως προς την καλά μελετημένη και προετοιμασμένη μεθόδευση της διαστρέβλωσης της άποψης των λαών, τους οποίους η κυβερνώσα συμμορία των χρυσοκάνθαρων κηφήνων στις Βρυξέλλες θεωρεί κάτι λιγότερο από ηλίθια πρόβατα.

Λέει, ή μάλλον κάνει έκκληση, λοιπόν ο σχολιαστής με ψευδώνυμο “eforce”:

“Όλοι οι Βρετανοί πρέπει να το διαβάσουν αυτό, είτε ψηφίσουμε μέσα είτε έξω, θα μας κρατήσουν μέσα...”

Και παραθέτει τα ακόλουθα:

“Το μέλλον της Ην. Βασιλείου σαν μέρος της ΕΕ έχει αποφασισθεί πολύ πριν ανακοινωθεί το δημοψήφισμα που έχει σαν μόνο στόχο την εκτόνωση των πολιτών.

Είναι όπως με τον εορτασμό της επετείου της Magna Carta πέρυσι, όταν παρά τους εορτασμούς και τις φανφάρες δεν αναφέρθηκε η ουσία της που είναι το habeus corpus (ΣτΜ, το ορθό είναι habeas corpus) η υποχρέωση δηλαδή της κυβέρνησης να αιτιολογήσει την φυλάκιση ενός πολίτη, το ισχυρότερο όπλο του αδύναμου έναντι των ισχυρών που εισήγαγε η Magna Carta.

Κατάφεραν να το παρακάμπτουν μέσω των υπαλλήλων του Ανωτάτου Δικαστηρίου που μεταφέρουν οποιαδήποτε ένσταση στο διοικητικό τομέα τους.

Πριν από μια δεκαετία περίπου ο Λόρδος Leveson, ανώτατος δικαστής, εξέδωσε την τελευταία έκδοση του Οδηγού Δικανικών Εξουσιών της Βασίλισσας 

https://www.judiciary.gov.uk/wp-content/uploads/2016/01/qb-guide-2016-fi...

παραλείποντας την κατηγορία των φυσικών δικαιωμάτων (ΣτΜ “common law court of record”). Με βάση αυτά τα δικαιώματα ένας πολίτης θα μπορούσε να απευθυνθεί στο δικαστήριο κατηγορώντας πχ τον πρωθυπουργό του ότι τον έθιξε παραδίδοντας την εθνική του κυριαρχία. Ο δικαστής αυτός υπόκειται με όρκο στο λειτούργημα του και μπορεί να μηνυθεί αν παραβιάσει τον όρκο αυτό.

Αντίθετα, στα διοικητικά δικαστήρια, αυτοί που ονομάζονται “δικαστές” δεν είναι δικαστές αλλά απλοί υπάλληλοι του Υπουργείου Δικαιοσύνης και χαίρουν ασυλίας βάσει κοινοβουλευτικού νόμου. Συνεπώς τέτοιου είδους προσφυγές, αν ποτέ τα καταφέρουν να περάσουν από το “γραφειοκρατικό δίχτυ προστασίας της δικαιοσύνης” θα έρθουν αντιμέτωπες με δικαστές που απλά θα δηλώσουν αναρμόδιοι.

Τώρα, ο Cameron που όταν ήταν στην αντιπολίτευση χλεύαζε την Συνθήκη της Λισσαβώνας επειδή ξέρει ότι είναι φτιαγμένη από μη εκλεγμένους γραφειοκράτες με τρόπο που να κάνουν δύσκολη για μια χώρα την αποχώρηση από την ΕΕ, έχει δηλώσει ότι θα την χρησιμοποιήσει αν επικρατήσει το Brexit. 

Στην περίπτωση λοιπόν που επικρατήσει το Brexit, εμείς θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα και θα περιμένουμε από τους πολιτικούς να ξεμπερδέψουν με τα υπόλοιπα.

Μόνο που θα πάρει τουλάχιστον δυο χρόνια διαπραγματεύσεων κατά την διάρκεια των οποίων, όλοι συμφωνούν, οι οικονομία θα μπει σε ύφεση. Και αυτό θα έχει άμεση επίπτωση στον κόσμο που θα αρχίσει να αλλάζει άποψη.

Στο μεταξύ, την περίοδο αυτή η Βουλή θα ψηφίζει έναν νόμο, ήδη κοντά στην φάση της επικύρωσης του,

http://services.parliament.uk/bills/2013-14/rightsofthesovereignandthedu...

με βάση τον οποίο η Βασίλισσα απαλλάσσεται από το καθήκον να ασκήσει βέτο σε νόμο που στρέφεται εναντίον της (εθνικής) κυριαρχίας των υπηκόων της. 

Θα αναρωτιέστε τι σχέση έχει αυτό με το καθήκον του Κοινοβουλίου να ενεργήσει με βάση το δημόσιο συμφέρον. Μην αναρωτιέστε άδικα.

Όταν το 1972 ο τότε Πρωθυπουργός Edward Heath υπέγραψε την Συνθήκη της Ρώμης για να μπούμε στην Κοινή Αγορά που τώρα έχει γίνει η ΕΕ, ρώτησε τον κορυφαίο νομικό αξιωματούχο της εποχής για τις νομικές επιπτώσεις της υπογραφής της συνθήκης. Ο άνθρωπος αυτός, ο Λόρδος  Kilmuir, αποφάνθηκε ότι η παράδοση της εθνικής μας κυριαρχίας σε τρίτους θα ήταν παράνομη. Ο Heath παρόλα αυτά υπέγραψε και εξαπάτησε το Κοινοβούλιο δηλώνοντας ότι δεν υπήρχε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Πριν πεθάνει το παραδέχτηκε στα απομνημονεύματα του.

Στο σημείο αυτό η κατανόηση της διεθνούς νομοθεσίας για τις Συνθήκες θα βοηθήσει να καταλάβουμε ποιο είναι το πρόβλημα της κυβέρνησης και τι την υποκινεί:

Οποιαδήποτε συνθήκη βασίζεται στην απάτη ή την εξαπάτηση είναι αυτομάτως μηδενική και άκυρη. Συνεπώς από το 1972 που υπογράφτηκαν περισσότερες παράνομες συμφωνίες, οι κυβερνήσεις μας κράτησαν στο σκοτάδι.

Η επιστολή (του Kilmuir) κρατήθηκε στο σκοτάδι αλλά ξεθάφτηκε από τα αρχεία από έναν ακτιβιστή. Στη συνέχεια η κυβερνητική μηχανή προσπάθησε με κάθε τρόπο να μην έρθει σε γνώση του κοινού το θέμα. Τα media γνωρίζουν για την επιστολή αλλά δεν τολμούν να την συζητήσουν. Οι ευρωσκεπτικιστές πολιτικοί γνωρίζουν για την επιστολή αλλά δεν παραδέχονται δημόσια την ύπαρξη της. 

Άρα έχουμε το βρετανικό κοινό σε σύγχυση με όλες τις ψεύτικες στατιστικές και από τις δυο πλευρές του Brexit. Δεν νομίζετε ότι όλα θα ξεκαθάριζαν στο μυαλό τους αν μάθαιναν ότι μπήκαμε στην ΕΕ εξαιτίας αφρόνων χειριστών που τους είπαν ψέμματα;

Υπάρχει όμως και μια ελπίδα σ' όλα αυτά. Η λογοκρισία της κυβέρνησης πρέπει να λειτουργούσε τόσο καλά ώστε η επιτροπή αιτημάτων της βουλής δεν αντιλήφθηκε την σημασία του αιτήματος που παρουσιάσθηκε μπροστά της:

“Απαιτούμε να συζητηθεί στη Βουλή η επιστολή του Λόρδου Kilmuir προς τον Edward Heath”. Η επιστολή μπορεί να αναγνωσθεί μέσω συνδέσμου από εδώ

https://petition.parliament.uk/petitions/122770

Αν το αίτημα φτάσει τις 10,000 πριν τις 23 Ιουνίου, η κυβέρνηση θα πρέπει να το συζητήσει.

Αυτό θα αποκαλύψει και όλα τα προηγούμενα λογοκριμένα καθώς η ύπαρξη της επιστολής θα αναγνωρίζεται πλέον και από την ίδια την κυβέρνηση. 

Το πρόβλημα είναι ότι το αίτημα έχει έναν κουραστικό και ακαθόριστο τίτλο ακόμα και για τα λεγόμενα εναλλακτικά μέσα, με εξαίρεση τους Don Hank και Rodney Atkinson των οποίων το "Freenations" το προωθεί. Ο Rodney Atkinson ήταν αυτός που μαζί με τον Norris McWhirter πήγαν τους John Major, Francis Maude και Douglas Hurd στο δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος επί προδοσία λόγω του ότι υπέγραψαν την Συνθήκη του Maastricht.

Ο γενικός εισαγγελέας είχε πει ότι δεν υπήρχε νομικό θέμα, πιθανώς επικαλούμενος αναρμοδιότητα.

Συνεπώς, αγαπητέ αναγνώστη, αν ζεις στο Ην. Βασίλειο παρακαλώ υπόγραψε το αίτημα και βάλε να κάνει το ίδιο και όποιος άλλος γνωρίζεις.

Σκέψου το. Αν κάποιος πιαστεί να κάνει κάτι λάθος πρέπει να σταματήσει να το κάνει. Κάνε να γίνει το περιεχόμενο της επιστολής γνωστό στον λαό ώστε να ζητήσεις μετά να κηρυχτούν άκυρες οι Συνθήκες και να ανατραπούν οι νόμοι που παρέδωσαν την κυριαρχία μας το 1972.

Σκέψου το και θα δεις ότι τα αποκλειστικά 12 μίλια αλιείας μας θα μας επιστραφούν μέσα σε μια νύχτα. Εντάξει, θα υπάρξει νευρικότητα στις αγορές αλλά η νευρικότητα που θα νοιώσουν και οι άλλες χώρες της ΕΕ θα τις κάνει να καταλάβουν ότι αυτό που τους συμφέρει είναι οι εμπορικές συμφωνίες μαζί μας να μείνουν οι ίδιες. Μπορούμε να απαλλαγούμε χωρίς μεγάλες φασαρίες.

Μόνο σε παρακαλώ μην αφήσεις αυτούς τους πολιτικούς να σε μπερδέψουν με την πολύπλοκη ρητορική τους. Το θέμα είναι απλό. Οι Συνθήκες της ΕΕ είναι ενάντια στους νόμους μας. Εμείς ο λαός πρέπει να το ξεμπερδέψουμε μια και καλή.”

Αυτά γράφει ο σχολιαστής που, από ότι βλέπουμε, δεν είναι ότι έχει σηκώσει και μπαϊράκι.

Τις τύχες και το εμπόριο της χώρας του ζητάει να ορίζει ο άνθρωπος. Την εφαρμογή των νόμων και του Συντάγματος.

Μήπως μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Μήπως έχουν βγει κάποιοι ανοιχτά και έχουν μιλήσει για εσχάτη προδοσία; Ή μπας και υπάρχει και καμιά δική μας “επιστολή” καταχωνιασμένη κάπου; Δεν ξέρεις τι γίνεται. Ποιος είχε αποφανθεί νομικά όταν μπήκαμε στην Κοινή Αγορά;

Κι ύστερα, εμείς, μήπως έχουμε χάσει κάτι παραπάνω από το εμπόριο μας; Μήπως χάσαμε και χιλιάδες ανθρώπους, σχολεία, νοσοκομεία; Δρόμους, λιμάνια και αεροδρόμια;

Μήπως υπάρχουν ελληνόπουλα που πεινάνε στα σχολεία; Μήπως αρχίζουμε να χάνουμε και τη γλώσσα μας; Μήπως πάνε για ξήλωμα και τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας; Μήπως αρχίσουν να φεύγουν κομμάτια της Ελλάδας από δω και από κει και άντε μάζεψε τα μετά;

Προφανώς αυτά που υπογράφτηκαν το 1972 στη Ρώμη από τον Edward Heath, υπογράφτηκαν αργότερα και από τον δικό μας “εθνάρχη” όταν μας έχωσε στο μπουντρούμι της Κοινής Αγοράς. Και ουρά από πίσω οι “εθνικοί ηγέτες”, “σοσιαλιστές” και “πατριώτες”, συμπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις που κάθε χρόνο χαριεντίζονταν στο προεδρικό στην “επέτειο της δημοκρατίας”, ξεχνώντας τις “ιδεολογικές τους διαφορές” να τσουγκρίζουν σαμπάνιες, όλοι μαζί, politically correct, όλοι μαζί, ουρά, να υπογράφουν νόμους και συνθήκες για να έρχεται το κάθε τυχάρπαστο αμόρφωτο καρακόλι των κηφήνων, τύπου Ντάισεμπλουμ, να μας πουλάει μούρη και να μας κουνάει το δάχτυλο.

Ε όχι!

Μαγειρεύουν αυτοί, αλλά έχουμε και μεις κάτι κουτάλες που έτσι και τις πάρουμε στα χέρια θα αναστενάξουν μανούλες.

Οσονούπω.