Το τέλος των αυταπατών, η επέλαση των «ρεαλιστών» κι ένα ανέκδοτο

του Διονύση Ελευθεράτου

Τύφλα να ’χει ο «συμπονετικός καπιταλισμός» του Μπους... Τώρα «τα σπάει» (μυαλά και νεύρα) ο «συμπονετικός ευρωπαϊσμός» του Μάρτιν Σουλτς. Καρδιές ράγισε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προ ολίγων ημερών, όταν μίλησε στην Bild για τα πάθη ημών των Ελλήνων. Σημαντική η μεγαλοψυχία του, δεδομένου ότι δεν μας κυβερνά καν το Ποτάμι...

Είπε ο λάτρης του Σταύρου που δεν αντέχει να βλέπει τον ελληνικό λαό να σταυρώνεται: «Οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που υποφέρουν από την κρίση εδώ και χρόνια, χρειάζονται επειγόντως μια λογική προοπτική. Οι πιο φτωχοί στην Ελλάδα δεν έχουν αέρα να αναπνεύσουν. Τα προηγούμενα χρόνια ο ελληνικός λαός επωμίστηκε πολλές επώδυνες μεταρρυθμίσεις και μέτρα λιτότητας. Δεν μπορεί κανείς να μειώνει συνεχώς τις συντάξεις, έως ότου οι άνθρωποι γονατίσουν».

Αυτά τα λόγια μαζεύτηκαν στον ένα πόλο της ζυγαριάς του «ακριβοδίκαιου» Μάρτιν. Στην άλλη, η «κλασική» απαίτηση των δανειστών διατυπωμένη εν προκειμένω από τον ίδιο: «Μεταρρυθμίσεις»...
Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς (ειδικά στους αναγνώστες του Πριν) πώς και γιατί οι «γενναίες τομές», τις οποίες επιζητούν Βερολίνο, Βρυξέλλες και ΔΝΤ, απολήγουν στην «τρόικα» λιτότητα - ύφεση -εκποιήσεις και την επιτείνουν.

Αλλά, τέλος πάντων, σε εποχές ψυχωτικής προβολής της ιδέας ότι είναι «ρεαλισμός» να τοποθετείσαι υπευθύνως στο δίλημμα «μετά σιέλου ή άνευ», με την κρυφή ελπίδα ότι αν η ΕΚΤ αυξήσει το όριο του ELA μπορεί να περισσέψει κανένα ευρώ για αγορά βαζελίνης, τα δάκρυα του Σουλτς για τις κομμένες συντάξεις στην Ελλάδα «μετρούν». Κι ας τα συνοδεύει η προειδοποίηση πως «εξαντλείται η υπομονή» των (νταβραντισμένων) τοκογλύφων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ