Στις 23 Απριλίου του 1827 αφήνει την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 45 ετών, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ: Ο "ΜΟΥΛΟΣ"... ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΗΡΩΑΣ

Κείμενο: Νίκος Μέντζας

Ο γιος της καλογριάς γεννήθηκε στην Σκουληκαριά Άρτας, στο μοναστήρι “Κοίμησις της Θεοτόκου” (κατά άλλους στο Μαυρομμάτι της Καρδίτσας) στις 23 Ιανουαρίου του 1782. Πατέρας του ήταν, μάλλον, ο περίφημος αρματολός Δημήτριος Καραΐσκος. Όταν γεννήθηκε, η μάνα του (Ζωή Ντιμισκή) τον αφαλόκοψε και ύστερα τον φάσκιωσε με κάτι πατσαβούρια. Μεγάλωσε μόνος του ανάμεσα σε ξένους, σε πολύ δύσκολες συνθήκες μιζέριας και απαξίωσης, γι’ αυτό κι όταν είχε πια αναδειχθεί σε μεγάλο οπλαρχηγό συνήθιζε να λέει: “Ο αληθινός αφέντης είναι εκείνος πούκαμε πρώτα δούλος. Όμως αλί στον αφέντη που δούλος γίνηκε”. Παρόλα αυτά, σε πολύ μικρή ηλικία (πριν τα δεκαπέντε του χρόνια) βγήκε στο κλαρί κι έγινε κλέφτης.

Τα χρόνια πριν την επανάσταση, τα πέρασε στην αυλή του Αλή Πασά όπου έμαθε λίγα γράμματα και παντρεύτηκε την Γκόλφω Ψαρογιαννοπούλου με την οποία απέκτησε την Πηνελόπη, την Ελένη (Νίτσα) και τον Σπύρο. Την παραμονή του εκεί την εκμεταλλεύθηκε για να έρθει σε επαφή με άλλους αγωνιστές και Φιλικούς, ενώ ασχολήθηκε και με το εμπόριο σφαγίων. Στην κατάλληλη συγκυρία, μέσα από διπλωματικά τεχνάσματα, φρόντισε να διαχωρίσει την θέση του. Οι εμπειρίες όμως που αποκόμισε αυτή την περίοδο συντέλεσαν σε σημαντικό βαθμό στην μετέπειτα στρατηγική του σκέψη και δράση. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ