Δέκα κινήσεις για την ανάσχεση του τουρκικού επεκτατισμού

Γράφει ο Δημήτρης Μακούσης

Η περιοχή στην οποία, βάσει της NAVTEX που εξέδωσε η Τουρκία στις 21 Ιουλίου, θα κατευθυνόταν, συνοδεία πολεμικών σκαφών το ερευνητικό Oruç Reis, αποτελεί το σημείο τομής των ΑΟΖ Ελλάδος, Κύπρου και Αιγύπτου (χάρτης 1). Η κίνηση αυτή συνιστά μια ακόμη προσπάθεια έμπρακτης αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Η απειλή της διενέργειας ερευνών λειτουργεί ως μοχλός πίεσης προς την Ελλάδα, με στόχο την αποδοχή της συμμετοχής της σε έναν εφ' όλης της ύλης διμερή διάλογο (δηλώσεις εκπροσώπου της τουρκικής Προεδρίας, Ιμπραήμ Καλίν) υπό γερμανική διαιτησία. Το αντικείμενο αυτού του διαλόγου θα είναι η παραχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και πιθανών μελλοντικών εσόδων στην Τουρκία.

Η Τουρκία αποπειράται να καταπατήσει τμήμα της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου, ενώ την ίδια στιγμή η δεσμευμένη περιοχή εκτείνεται πάνω στο όριο της τουρκικής με την αιγυπτιακή υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, κατά την αυθαίρετη οπτική της Άγκυρας (χάρτης 2). Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία "προσκαλεί", επίσης, την Αίγυπτο να προχωρήσει σε συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, κατά το πρότυπο του τουρκολιβυκού μνημονίου της 27ης Νοεμβρίου 2019, δυσχεραίνοντας έτσι κάθε ελληνική κίνηση για εκμετάλλευση των θαλασσίων ζωνών.

Η ενέργειά της αυτή συνδυάζεται και με την κινητοποίηση που υπάρχει από την Αίγυπτο σχετικά με τη Λιβύη, η οποία είναι σημείο-κλειδί για την κυριαρχία της Τουρκίας στη Μεσόγειο. Ο έλεγχος της Λιβύης την εδραιώνει ως περιφερειακή δύναμη στην περιοχή και αυξάνει κατακόρυφα το γεωπολιτικό δυναμικό της.

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress