Όταν φτιάχνανε μπουζούκια με μεράκι…

Γράφει ο Μουσταΐρας Γιώργος

Όταν μιλάμε για μπουζούκια θα πρέπει να τα γνωρίσουμε. Ας δούμε, κατ’ αρχάς την "τοπογραφία" του μπουζουκιού, όπως μας την περιγράφει ένας ειδήμων, ο Μάρκος Βαμβακάρης: «Το μπουζούκι έχει το σκάφος του, με το καπάκι του από πάνω και το μάνικό του.
Το μάνικο επάνω έχει την πλάκα του, όπου είναι αυτά τα τάστα του. Αυτά ανάμεσα από δύο τάστα δεν έχουν ονομασία. Επάνω στο μάνικο τα κλειδιά του με την κορδατούρα του, δηλαδή τα τέλια του μπουζουκιού».

Παλιά τα μπουζούκια, αντί για κλειδιά, είχαν στριφτάρια από ξύλο και αντί για τάστα είχαν άντερα. Σημαντικό ρόλο στην ηχητική απόδοση του μπουζουκιού παίζει η κατασκευή του. Καθοριστική της "φωνής" του οργάνου είναι η ποιότητα του ξύλου από το οποίο κατασκευάζεται το καπάκι και το σκάφος, όμως το τελικό αποτέλεσμα διαμορφώνεται από όλες τις λεπτομέρειες της κατασκευαστικής διαδικασίας.

Η δεξιοτεχνία του οργανοπαίκτη, λοιπόν, πρέπει να συνδυάζεται με το κατάλληλο όργανο για να μπορούμε να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό και ο μπουζουκτσής ενδιαφέρεται σοβαρά για την ποιότητα του μπουζουκιού του και έχει αυτός τον τελευταίο λόγο για το πώς θα κατασκευαστεί, αν δεν το κατασκευάζει ο ίδιος.

Ο Μάρκος Βαμβακάρης θυμάται: «Είχα κονομήσει ένα ξύλο μουριάς από τζαμί τούρκικο. Αυτό το ’χα φέρει από την Άνδρο που πήγα κι έπαιξα. Κι εκεί είδα μια γυναίκα που το ’κοβε κάθε μέρα και το ’παίρνε. Τί είναι αυτό; Να, λέει, ήτανε σε ένα τζαμί. Μεγάλο, πολύ μεγάλο, μακρύ δεκαπέντε μέτρα μπορώ να σου πω ήτανε. Ήτανε χρήσιμο ξύλο, χιλίων χρονών. Αυτά τα μπουζούκια από δω, τα κόκκινα, είναι πολύ παλιά τα ξύλα τους, μουριές μαύρες. Όσο πιο παλιά τα ξύλα, τόσο πιο καλά. Και με τα χίλια δυο, λοιπόν, της παίρνω ένα κομμάτι και όταν ήλθα εδώ πέρα έκανα έξι μπουζούκια, έξι».

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress