Τρεις αράδες

 Γράφει ο Δημήτρης Νανούρης

Φορτωμένοι με μπρούτζινα σκεύη, πορσελάνες, υφάσματα και ταπισερί, δύο διαρρήκτες συνελήφθησαν τη νύχτα στο Μπρι-σιρ-Μαρν • Γάλλοι εργάτες χωματουργικών εργασιών της Φλοράκ διαμαρτύρονται, ακόμα και με μαχαίρια μερικές φορές, ενάντια στην αφθονία της ισπανικής γλώσσας που ακούγεται στα εργοτάξια • Μ’ ένα αγκίστρι μια πλύστρα από το Μπουζινάλ ανέσυρε ένα πακέτο: ένα υγιές νεογέννητο κοριτσάκι που επέπλεε στη φορά του ρεύματος • Ο Γκισάρ από το Βιγιέ-σου-Πρενί κυνηγούσε και όργωνε. Τα άλογά του πάτησαν πάνω στο όπλο του. Η σφαίρα έφυγε, ήταν θανάσιμη.

Εντόπισα μικρό τόμο με τίτλο «Ιστορίες σε τρεις γραμμές» («Ερμα», 2020) στο φεστιβάλ «Books’n’Beer» που διοργάνωσαν το περασμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης οι μικροί οίκοι και έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής από μεγάλη μερίδα αναγνωστών. Πρόκειται για συνοπτικά κείμενα τριών αράδων που δημοσιεύoνταν σε καθημερινή βάση στην εφημερίδα «Le Matin» του Παρισιού από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο του 1906.

Νέο γραμματειακό και δημοσιογραφικό είδος επινοεί ο ανώνυμος συντάκτης «αιχμαλωτίζοντας με αιχμηρή ακριβολογία τη χρονική στιγμή μετερχόμενος υπέρμετρα καυστική αίσθηση του χιούμορ, υπολογισμένη αυθάδεια που έχει απώτερους σκοπούς, τρυφερότητα, σκληρότητα και συμπυκνωμένη οργή» καταπώς σχολιάζει ο Luc Sante. Ας πάρουμε επιπλέον γεύση: «Θα σε τακτοποιήσουμε!» υποτίθεται ότι είπαν στον Γκιγιό από την Τουλ κατά την περίοδο των εκλογών. Ηταν άραγε η πολιτική λοιπόν που τον έπνιξε στο κανάλι • Ολο το μολύβι που ο κ. Πρενιάρ προόριζε για τις πέρδικες του Αλουέ-λε-Ρουά παρελήφθη από τον φίλο του, τον Κλαρέ, και μάλιστα στα οπίσθια.

Επιστρατεύοντας «μια δαιμόνια στυλιστικά έκφραση ειρωνείας, δραματικής έντασης και φλεγματικού χιούμορ ο δημιουργός παραθέτει σε μικρή φόρμα αληθινές ιστορίες καθημερινής τρέλας από το αστυνομικό δελτίο –φόνους, αυτοκτονίες, πάσης φύσεως δυστυχήματα, βομβιστικές ενέργειες, συζυγικές υποθέσεις κακοποίησης, απεργίες και πολλά ακόμα–, συγκροτώντας ένα είδος παράξενης και μοναδικής τέχνης με την αρτιότητα της γλώσσας που χαρακτηρίζει το χαϊκού και την αμεσότητα που αντανακλά ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο» αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Ο συγγραφέας, που δεν είναι άλλος από τον μυστηριώδη και μυθιστορηματικό Φελίξ Φενεόν (1861-1944), σπανίως υπέγραφε τα γραπτά του. Διέπρεψε εν τούτοις ως δημοσιογράφος, κριτικός τέχνης, εκδότης βιβλίων και περιοδικών, διευθυντής σημαντικών γκαλερί, αναρχικός ακτιβιστής, «τρομοκράτης», μεταφραστής, επιμελητής εκδόσεων, δανδής στυλίστας, μοντερνιστής, συλλέκτης αβάν γκαρντ, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάδειξη των πρωτοποριακών καλλιτεχνικών ρευμάτων της εποχής του.

Νταλαβερίστηκε με εμβληματικές προσωπικότητες και συνδέθηκε στενά με τον Στεφάν Μαλαρμέ. Εξέδωσε Μποντλέρ, Ρεμπό, Λοτρεαμόν και μετέφρασε πρώτος Τζέιμς Τζόις στα γαλλικά. Προώθησε το έργο των Ζορζ Σεράκ, Πολ Σινιάκ, Τουλούζ Λοτρέκ και νεότερων ζωγράφων, όπως ο Αμαντέο Μοντιλιάνι και ο Ανρί Ματίς. Αποσύρθηκε στα εξήντα τρία του και προτού πεθάνει κατέστρεψε όλα τα χειρόγραφά του, στα οποία πιστεύεται ότι συγκαταλέγονταν ολοκληρωμένα λογοτεχνήματα. Οι «Ιστορίες σε τρεις γραμμές» είναι πράγματι απολαυστικές.

από efsyn