Για τη δύναμη της φιλίας

Γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος

Κυκλοφορεί ο φόβος ότι η εσωτερική ταραχή που έχει καταλάβει πολλούς ανθρώπους μπορεί να θρονιαστεί για τα καλά εκεί [στο μύχιο, στο ασυνείδητο] και να απαιτήσει ως εκ τούτου το βασίλειό της, την καθημερινότητα δηλαδή. Πρέπει να εκδιωχθεί αυτός ο φόβος διότι έτσι και τα καταφέρει να επικρατήσει θα αρχίσουμε να τρώμε ο ένας τον άλλο· δεν γίνεται λόγος για κανιβαλισμό αλλά για καταδίωξη χαρακτήρων, για απώλεια αλληλεγγύης, για συκοφαντίες και κατακρεούργηση προσωπικοτήτων - όλα τα φαινόμενα του πολέμου και της ηθικής παρακμής.

Αλλά η εκδίωξη του φόβου μπορεί να είναι προσωπική υπόθεση; Σήμερα φαίνεται πως όχι, κυρίως λόγω στέρησης της ελευθερίας του σώματος, το οποίο, λόγω αυτής της δουλείας, εξουθενώνεται και ξεφεύγει από την καθημερινή του πορεία και εκτρέπεται σε άψυχο τόπο, γίνεται άσαρκο! Αυτή η παραμόρφωση του σώματος οφείλεται μεν στον φόβο αλλά συντηρείται από τη συνήθεια στον φόβο. Κάτι πρέπει να γίνει με τις αξίες και τις πεποιθήσεις που και αυτές τείνουν να μεταλλαχτούν και να οικοδομήσουν νέες κοινωνικές σχέσεις, που στην ουσία θα είναι συγκρούσεις και μάλιστα αιματηρές.

Να πάψει λοιπόν η εσωτερική ταραχή.

Και να πώς ανθίζει η ελπίδα και φουντώνει το δέντρο της παρέας και της αγάπης. Μέσα στον οργασμό της βλάστησης η φίλη τους μπήκε στο νοσοκομείο για εξετάσεις και τους ενημέρωσε ότι θα παραμείνει εκεί λίγες μέρες. Πήραν λοιπόν τις κιθάρες τους τα παιδιά και μια και δυο φτάνουν έξω από το νοσοκομείο, σε έναν μικρό δρόμο από όπου μπορούσαν να δουν τη φίλη τους στο παράθυρο, ψηλά, αλλά τόσο δίπλα.

Κόσμος γύρω τους με την αγωνία ζωγραφισμένη για την υγεία των δικών τους που νοσηλεύονται. Με τις πρώτες νότες αλλάζει το τοπίο. Μάτια βουρκώνουν, τα βλέμματα του κόσμου γεμίζουν συμπάθεια και καλοσύνη. Ο χρόνος επιμηκύνεται, η μελωδία επικαλύπτει ανόητους θορύβους. Δεν μπορώ να δω τι γίνεται ψηλά στο παράθυρο, είμαι βέβαιος όμως για τη γλυκύτητα στο πρόσωπο και τη χαρά που οι φίλοι είναι εκεί - άντε, γρήγορα να ανταμωθούν τα παιδιά και να απελευθερωθούν από όλα τα [προσωρινά] δεσμά. Μέσα στην ηλεκτρισμένη από τη συγκίνηση ατμόσφαιρα: ιδού η δύναμη της φιλίας, της παρέας.

Υπάρχουν τρόποι να αντισταθεί ο άνθρωπος, να αμυνθεί απέναντι στην πανδημία και στη σακατεμένη κυβερνητική πολιτική, σε όλα τα εμπόδια που υψώνονται σαν κάγκελα, σαν τοίχοι στον δρόμο των νέων ανθρώπων κυρίως, αλλά και όλων εκείνων που αγαπούν και χαίρονται τη ζωή. Δεν χάνεται η ανθρωπιά ό,τι και να εξαπολύσει η [διεστραμμένη και βιασμένη από τον άνθρωπο βεβαίως] φύση, ό,τι και να σκαρφιστεί η χειρότερη κυβέρνηση - και δεν έχει κλείσει δυο χρόνια στο τιμόνι της χώρας.

από efsyn