Συστάσεις για καταστολή…

 Του Ιάσονα Κωστόπουλου

Τον τελευταίο χρόνο, η κατάσταση της πανδημίας, πέρα από ανησυχίες και συζητήσεις που αφορούν την υγεία, έχει δικαίως εγείρει ανησυχίες και για τη δημοκρατικότητα με την οποία προχωρά η διαχείριση της νέας κατάστασης. Το ζήτημα τίθεται τόσο διεθνώς όσο και εγχώρια. 

Με τον παρατεταμένο εγκλεισμό, τις συνεχείς απαγορεύσεις κυκλοφορίας, με τα διάφορα «ανοίγματα» και «κλεισίματα» να πραγματοποιούνται κατόπιν «συστάσεων» ειδικών και τεχνοκρατών. Ωστόσο στη δική μας περίπτωση, η κυβέρνηση δείχνει να μην περιορίζεται μονάχα στη διαχείριση αλλά παράλληλα να προωθεί την επιβολή ενός νέου status quo αναφορικά με τις διαδηλώσεις αλλά και το σύνολο της δημόσιας ζωής. Εδώ ακριβώς είναι και το πρόβλημα! Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν προσπαθεί να καθορίσει στο αυστηρά αναγκαίο επίπεδο τους περιορισμούς αλλά αντίθετα χρησιμοποιεί τις απαγορεύσεις και την καταστολή εν μέσω πανδημίας για να προχωρήσει τη δική της ατζέντα.

Υπό αυτό το πρίσμα ερμηνεύονται και όλες οι κινήσεις οι οποίες είτε εκτάκτως είτε «θεσμικά» έχουν προχωρήσει τον τελευταίο χρόνο. Από το νομοσχέδιο για τις πορείες του περασμένου καλοκαιριού μέχρι την πανεπιστημιακή αστυνομία και το νέο επιχειρησιακό σχέδιο της ΕΛ.ΑΣ, θεσμοθετείται μια ευρείας κλίμακας εκτροπή που δεν έχει βέβαια ως στόχο την προστασία της δημόσιας υγείας, άσχετα αν την επικαλείται προσχηματικά. Έτσι, έπειτα από την ίδρυση «νέου» αστυνομικού σώματος για τις διαδηλώσεις, έχουμε και το νέο σώμα για τα πανεπιστήμια -και ποιος ξέρει πόσα ακόμα. Αλλά και στον τομέα των διαδηλώσεων είδαμε αντίστοιχα «πρωτοποριακές» ρυθμίσεις: Δήλωση διοργανωτή μέσω taxisnet, χρήση μεγαφώνων για την «προειδοποίηση», διάλυση και ασφαλή διαφυγή (!) των διαδηλωτών, δημιουργία «ειδικών χώρων» για τους δημοσιογράφους αλλά και σύνταξη αναφοράς για την επικινδυνότητα της κάθε συγκέντρωσης που θα καθορίζει και τη «διαβάθμιση» των κατασταλτικών μέσων.

Διαβάστε την συνέχεια στο edromos