Σωφρονίζοντας τους Εχθρούς της Δημοκρατίας

 

Το 1990, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη επεδίωξε να δώσει αμνηστία, να απελευθερώσει τους ηγέτες της χούντας. Οι χουντικοί, υπεύθυνοι για δολοφονίες, βασανιστήρια, βιασμούς, εξορίες, διώξεις, είχαν περάσει δεκαέξι (16) χρόνια στη φυλακή. Αμετανόητοι, ελευθερώθηκαν για λόγους υγείας και πέρασαν δεκαετίες ελευθερίας μέχρι οι λόγοι υγείας να αποδειχθούν ...μοιραίοι.

Στη δίκη των πρωταιτίων της χούντας, που έγινε το 1975, οι κατηγορούμενοι ήταν εικοσιτέσσερις (24). Από αυτούς, τρεις καταδικάστηκαν σε θάνατο – οι Γεώργιος Παπαδόπουλος, Στυλιανός Παττακός και Νικόλαος Μακαρέζος. Η θανατική ποινή στην Ελλάδα καταργήθηκε χρόνια αργότερα, αλλά στην περίπτωση τους, έτσι κι αλλιώς δεν εκτελέστηκε. Οι ποινές τους μετετράπησαν σε ισόβια από τον «Εθνάρχη» και πρώτο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης, Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος, δικαιολογώντας την «ανθρωπιστική» του στάση είχε πει τότε και την περίφημη φράση «και όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια».

Το 1990, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού, επεδίωξε να δώσει αμνηστία, να απελευθερώσει τους ηγέτες της χούντας στο πλαίσιο της «Εθνικής Συμφιλίωσης». Οι χουντικοί, υπεύθυνοι για δολοφονίες, βασανιστήρια, βιασμούς, εξορίες, διώξεις, είχαν περάσει 16 χρόνια στη φυλακή. Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, φέρεται να αρνήθηκε, αλλά ο Μητσοτάκης πατήρ ήταν της άποψης, ως γνωστόν, ότι η λαϊκή μνήμη κρατά καμμιά δεκαετία και μετά «θα τα ξεχάσουμε». 

Διαβάστε την συνέχεια στο thepressproject