Η πολιορκία του Καπιτωλίου είναι μια αφύπνιση που οι ΗΠΑ δεν έπρεπε να χρειαστούν

 Γράφει ο Larry Diamond

Η επίθεση στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών από έναν δεξιό εξτρεμιστικό όχλο μπορεί να έκανε μέτριες ζημιές στο κτίριο, αλλά έβλαψε σοβαρά το κύρος της αμερικανικής δημοκρατίας. Οι αυταρχικοί εχθροί των Ηνωμένων Πολιτειών επιχαίρουν. Ο Σύνδεσμος Κομμουνιστικής Νεολαίας της Κίνας, απηχώντας τις αντιδράσεις των ΗΠΑ στις διαδηλώσεις υπέρ της δημοκρατίας το 2019 στο Χονγκ Κονγκ, χαρακτήρισε [1] την καταιγίδα του Καπιτωλίου «όμορφο θέαμα».

Και οι δημοκρατικοί σύμμαχοι της Αμερικής, οι οποίοι καταλαβαίνουν καλά την σημασία της δημοκρατικής ηγεσίας των ΗΠΑ για την παγκόσμια αιτία της ελευθερίας, έχουν κλονιστεί άσχημα από τις εικόνες των τραμπούκων που εφορμούν μέσα στην ισχυρότερη δημοκρατική συνέλευση του κόσμου την ημέρα του πιο σημαντικού διαβουλευτικού της έργου: την πιστοποίηση των αποτελεσμάτων των προεδρικών εκλογών. Μετά από αυτήν την καταστροφή, οι Αμερικανοί πολιτικοί και αστικοί ηγέτες αντιμετωπίζουν τώρα την επείγουσα επιτακτική ανάγκη να επιδιορθώσουν τον ιστό της δημοκρατίας των ΗΠΑ.

Η πολιορκία του Καπιτωλίου ήταν μια τραγωδία, αλλά ήταν επίσης μια κλήση αφύπνισης. Σε αυτή την κρίσιμη περίσταση, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν μια προσεκτικά σχεδιασμένη συνωμοσία από οργανωμένες ή καλά εκπαιδευμένες πολιτοφυλακές. Κάποιος θα έφριττε αν φανταζόταν τι θα μπορούσε να συμβεί αν συνέβαινε αυτό. Εάν μια ετερόκλητη ομάδα από ριζοσπαστικοποιημένους δυσαρεστημένους και συνωμοτικής νοοτροπίας [ανθρώπους] μπόρεσε να αναγκάσει τα μέλη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών να σπάσουν κομμάτια της επίπλωσης του κτηρίου [2] για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και να εκκενώσουν τα γραφεία τους απελπισμένοι, τι θα μπορούσε να είχε κάνει μια σοβαρή εξέγερση; Η πρώτη επιταγή οποιασδήποτε δημοκρατίας είναι η φυσική ασφάλεια και προστασία του εαυτού της -του λαού της, των δημοσίων λειτουργών της, και των θεσμών της. Ενθυμούμενη επίπονα το γεγονός αυτό, η χώρα θα μπορούσε να γλιτώσει μια πολύ χειρότερη τραγωδία στο μέλλον.

Ωστόσο, δεν θα έπρεπε να είχε χρειαστεί μια επίθεση στο νομοθετικό σώμα για να προειδοποιήσει τους Αμερικανούς για τους κινδύνους που κρύβονται κάτω από την επιφάνεια του πολιτικού διαλόγου τους. Οι αναλυτές έχουν προειδοποιήσει εδώ και χρόνια για την διάβρωση των δημοκρατικών κανόνων των Ηνωμένων Πολιτειών και για την αυξανόμενη ετοιμότητα του βαθιά πολωμένου εκλογικού σώματός τους να συγχωρήσει ή να αγκαλιάσει την πολιτική βία. Σε μια έρευνα του Δεκεμβρίου 2019, η Ομάδα Μελετών Ψηφοφόρων (Voter Study Group) διαπίστωσε [3] ότι ένας στους πέντε Αμερικανούς που αυτοπροσδιορίστηκαν είτε ως Δημοκρατικοί είτε ως Ρεπουμπλικάνοι θεώρησε ότι η βία θα ήταν τουλάχιστον «λίγο» δικαιολογημένη εάν ο υποψήφιος από το αντίπαλο κόμμα κέρδιζε τις προεδρικές εκλογές του 2020. Ακόμα πιο ενοχλητικό, περίπου ένα στα δέκα μέλη και των δύο κομμάτων είπε ότι θα υπήρχε «πολύ» ή «μεγάλη» δικαιολογία για βία εάν το αντίπαλο κόμμα κερδίσει.

Ενώ οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι εμφανίστηκαν εξίσου ανοιχτοί στην βία μετά τις εκλογές, υπήρχε μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων. Ο αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος –ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ - σηματοδότησε ότι θα απορρίψει το αποτέλεσμα των εκλογών εάν χάσει. Επαναλαμβανόμενα κατά την διάρκεια της [προεκλογικής] εκστρατείας του 2020, ο Τραμπ προκάλεσε αμφιβολίες για την αξιοπιστία των εκλογών, απορρίπτοντας [4] τα δυσμενή αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων ως «ψεύτικα» και υπαινισσόμενος δυσοίωνα την επερχόμενη εκλογική νοθεία. Οι αδυσώπητες επιθέσεις του Trump στην ακεραιότητα της επιστολικής ψηφοφορίας και η άρνησή του να δεσμευθεί ότι θα αποδεχτεί το εκλογικό αποτέλεσμα αύξησαν μια μετεκλογική κρίση νομιμοποίησης για την οποία πολλοί, συμπεριλαμβανομένου και εμού, προειδοποίησαν εκ των προτέρων [5]. Η παρούσα κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι, για να παραφράσω τον τίτλο του διάσημου μυθιστορήματος του Gabriel García Márquez, το χρονικό μιας προαναγγελθείσας κρίσης.

Διαβάστε την συνέχεια στο foreignaffairs