Η άγνωστη πτυχή της νεοελληνικής γλυπτικής

 Γράφει ο Δημήτρης Παυλόπουλος

Το άρθρο για τις πολλές απεικονίσεις του Γεωργίου Καραϊσκάκη (1782-1827) στη νεότερη ελληνική γλυπτική δίνει λαβή για να ασχοληθούμε κάπως περισσότερο με την ανάπτυξη της αρχαίας τέχνης της χαλκοχυτικής στη νεότερη ελληνική γλυπτική. Στα μεταπολεμικά γλυπτά το απαιτητικό μάρμαρο το διαδέχονται ο πιο προσιτός χαλκοκασσίτερος (κρατέρωμα) ή ο πιο φθηνός ορείχαλκος (μπρούντζος).

Έως τα μέσα της δεκαετίας του 1950, τα χάλκινα νεότερα ελληνικά έργα χυτεύονται στη Γαλλία ή στην Ιταλία. Ο γλύπτης Κώστας Κλουβάτος (1921-2007) είχε μάθει στη Φλωρεντία τη χαλκοχυτική και είχε δημιουργήσει χαλκοχυτήριο στο Μαρκόπουλο. Τότε προσπάθησαν να διαμορφώσουν χαλκοχυτήριο και δύο άλλοι γλύπτες, ο Νίκος Περαντινός (1910-1991) και ο Ιάσων Παπαδημητρίου (1911-1976).

Ο Κλουβάτος έδειξε την τεχνική του χαμένου κεριού στον Τηνιακό, από το χωριό Ισμαήλ, μαρμαρογλύπτη Νίκο Κερλή (1924-2006), ο οποίος δούλευε στο εργαστήριο του σπουδαίου γλύπτη Θανάση Απάρτη (1899-1972), στο Μετς, όπου σύχναζε ο Κλουβάτος, και τον έπεισε να τη μάθει.

Την προσπάθεια του Κερλή την εκτίμησε ο γλύπτης του Β’ Εργαστηρίου Γλυπτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Γιάννης Παππάς (1913-2005) και φρόντισε να πάνε, με υποτροφία του Ευγενιδείου Ιδρύματος, στο φλωρεντινό χυτήριο του Bearzi ο Κερλής και ο νεαρός μαθητής του Εργαστηρίου του Γιώργος Γεωργιάδης (γ. 1937).

Τότε έφυγαν επίσης, με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, για μαθητεία στη χαλκοχυτική οι νέοι γλύπτες Δημήτρης Καλαμάρας (1924-1997), Χριστόφορος Σκλαβενίτης (1926-2015), Βαγγέλης Μουστάκας (γ. 1930), Γιώργος Πολυκράτης (γ. 1931), Σπύρος Καταπόδης (1933-1998) και Ολυμπία Φίκα (γ. 1933).

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress