Φωτογραφίζοντας κατά ριπάς στη Βόρειο Ήπειρο

Γράφει η Σερβιτζόγλου Μυρένα

Αυτά τα χώματα και αυτές οι θάλασσες. Αυτά τα σπίτια και αυτοί οι άνθρωποι. Αυτά τα ζωντανά και αυτά τα δέντρα. Τα ξωκλήσια. Τα καμπαναριά. Η πέτρα. Οι κορμοί και οι ρίζες. Αυτές οι χαράδρες και αυτά τα ρέματα. Που έσκυψες να πιεις νερό και σου καψαν τα χείλη. «Εκτελέστηκε αναπολόγητος και ανυπεράσπιστος από τα βέβηλα χέρια των Αλβανών παρτιζάνων». Αυτή η Βόρειος Ήπειρος.

Αυτή τη γη φωτογραφίζουν κατά ριπάς οι αδελφοί Μπαρούτα από τη Δερβιτσάνη, όταν δεν βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη για τις σπουδές τους. Κάθε φωτογραφία τους μία ριπή. Στο Πλατωνικό "Συμπόσιο" γίνεται η διάκριση ανάμεσα στον έρωτα και τον ίμερο. Έρωτας είναι να επιθυμείς αυτό που δεν έχεις, ίμερος είναι να ποθείς αυτό που έχεις. Ο Αναστάσης και Ανδρέας Μπαρούτας διακατέχονται από ίμερο για την πατρίδα τους. Συχνά-πυκνά ντύνουν τις φωτογραφίες τους με στιχάκια:

«Τα έρημα σπίτια
μας λεν ιστορίες
που αυτά μόνο ξέρουν.
Τα έρημα σπίτια
πονούν κι υποφέρουν.
Κουφάρια του χρόνου
που όρθια στέκουν
τον χρόνο να φεύγει
κοιτούν κι υποφέρουν.
Τα έρημα σπίτια
θαρρείς πως μας βλέπουν
και κάτι από μένα
και κάτι από σένα
θαρρείς ότι έχουν!»
«Πόρτα-πόρτα το όνειρο σου
και όταν την περνάς,
πρώτα-πρώτα να το ξέρεις,
πίσω δεν γυρνάς!»

Για το οδοιπορικό από το χωριό τους, Δερβιτσάνη Δρόπολης, μέχρι το μπαλκόνι του Βούρκου, τη Δίβρη, παραμονές Χριστουγέννων και εν μέσω πανδημίας, ανήρτησαν στο Baruta Photography και ένα κείμενο για την ιστορία και την ομορφιά του τόπου τους.

«Ένα ακόμη κυνήγι με "νόημα" Όταν μπαίνει μέσα σου το μικρόβιο του κυνηγιού, θα βρεις τρόπο να κυνηγήσεις. Συνεχίζουμε και πάλι, ιχνηλατώντας τα δικά μας μέρη, γιατί όσο και να φεύγουμε μακριά τους κάτι θα μας τραβάει ξανά πίσω σε αυτά. Ειδικά, σε αυτά τα μέρη που ακόμη δεν έχουμε περπατήσει. Έτσι λοιπόν, η χθεσινή πορεία μας με αφετηρία τον κάμπο της Δερόπολης, και ο τερματισμός; Το μπαλκόνι του Βούρκου, το χωριό Δίβρη.

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress