Πως η γλώσσα αναδεικνύει την ενότητα και τη συνέχεια του γένους

 

Κείμενο του φιλόλογου Βασίλειου Σηφακάκη, από την εισήγηση του στην ημερίδα της ¨Ενωμένης Ρωμιοσύνης, στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών , Σεπτέμβριος 2011.

Ὡ­στό­σο πλῆ­θος με­τα­φο­ρι­κῶν καὶ πα­ροι­μια­κῶν ἐκ­φρά­σε­ων ἐ­πι­βι­ώ­νουν στὴ ση­με­ρι­νὴ γλώσ­σα μὲ τὴν ἴ­δια ση­μα­σί­α ποὺ ἐ­λέ­γον­το πα­λαι­ό­τε­ρα. Ἀ­να­φέ­ρω κά­ποι­ες ἐν­δει­κτι­κά. Ἔ­λε­γον οἱ Ἀρ­χαῖ­οι καὶ λέ­με καὶ ἐ­μεῖς σή­με­ρα: «Ἀ­ρώ­σι­μοι γὰρ χα­τέ­ρων γύ­αι» (Σοφ. Ἀν­τι­γό­νη): Ὑ­πάρ­χουν κι ἀλ­λοῦ πορ­το­κα­λι­ὲς ποὺ κά­νουν πορ­το­κά­λια. «Εἰ τὶς σπεῖ­ραι κα­κὰ κέρ­δια ἀ­μή­σειν» (Ἡ­σί­ο­δος): Ὅ,τι σπεί­ρεις θὰ θε­ρί­σης. «Λύ­κος, ποι­μὴν» (ἀ­πο­φθέγ­μα­τα Ἀρ­σε­νί­ου): Βά­λα­με τὸ λύ­κο νὰ φυ­λά­η τὰ πρό­βα­τα. «Τὸν πά­θει, μά­θος» (Ἀ­γα­μέ­μνων): Ὁ πα­θός, μα­θός. «Πέμ­πειν ἐς κό­ρα­κας» (Ἀ­ρι­στο­φά­νης): Ἄει στὸν κό­ρα­κα. «Ἅ­πτε­σθαι ξύ­λου» (Ἀ­ρι­στο­φά­νης): Χτύ­πα ξύ­λο. Θὰ μπο­ροῦ­σαν νὰ ἀ­να­φερ­θοῦν ἑ­κα­τον­τά­δες τέ­τοι­ες ἐκ­φρά­σεις, οἱ ὁποῖ­ες λέ­γον­ται κα­θη­με­ρι­νά καί ἀ­πό μορ­φω­μέ­νους καί ἀ­πό ἀ­μόρ­φω­τους ἀν­θρώ­πους, μά­λι­στα χω­ρίς ἰδι­αί­τε­ρη σκέ­ψη, ἐξ ἐν­στί­κτου, θά λέ­γα­με, πρᾶγ­μα πού φα­νε­ρώ­νει ἀμε­σώ­τε­ρα τό δέ­σι­μο τοῦ ση­με­ρι­νοῦ Ἕλ­λη­να μέ τήν Ἀρ­χαί­α του γλῶσ­σα, τόν πο­λι­τι­σμό του καί τήν κα­τα­γω­γή του.

Επιμέλεια παρουσίαση: Πολυξένη Λυκίδου

Πηγή: https://enromiosini.gr/

από youtube