Γιατί η καραντίνα μού αύξησε την ελευθερία

Γράφει ο Πάνος Σαββόπουλος

Πριν να κηρύξει τη λήξη ενός παγκόσμιου συνέδριου σεξολογίας, ο μεσήλιξ πρόεδρός του, έκανε μία γαργαλιστική πρόταση στους τρισχίλιους συνέδρους, οι οποίοι την αποδέχτηκαν ομοθυμαδόν και ασμένως! Πρότεινε, εν ολίγοις, να γίνει (ατάκα κι επιτόπου) μία στατιστική μέτρηση της ετήσιας σεξουαλικής δραστηριότητας των συνέδρων.

Ο πρόεδρος θα εκφωνούσε τις "χρονικές βαθμίδες" και όσοι σύνεδροι "εκφράζονταν" από μία συγκεκριμένη βαθμίδα, θα σήκωναν το χέρι τους–μάλλον χαμογελώντας αμηχανοηλίθια.

Αποδείξεις της ειλικρίνειας των "δηλώσεών" τους, με τυχόν άλλες …ανυψώσεις, δεν ζητήθηκε από τον καλό πρόεδρο. Οπότε αυτός άρχισε να εκφωνεί: «καθ’ εκάστην», «τρεις, δυο ή άπαξ της εβδομάδος», «άπαξ, δίπαξ, τρίπαξ του μηνού» κ.λ.π. Οπότε στο τέλος, ρώτησε με πονηρή …άρθρωση αν υπάρχει σύνεδρος ο οποίος πραγματοποιεί τη γενετήσια πράξη, άπαξ του έτους! Τότε από τα …ορεινά της αίθουσας ("δίπλα»" στον Ορεινό Ροβεσπιέρο…), ακούστηκε μία γεροντική, τσιριχτή αλλά ντούρα φωνή «Εγώ, εγώ…».

Το κοινό ξέσπασε σε ακράτητα και παρατεταμένα χειροκροτήματα, καθώς και ουρανομήκεις επευφημίες. (Αυτόπτης μάρτυρ-σύνεδρος, αφηγείται ότι ο μεγάλος ενθουσιασμός προερχόταν από τις γυναικείες παρουσίες, οι οποίες με τις κελαρυστές κραυγές τους έδιναν έναν ιδιαίτερο τόνο ιλαρότητας!). Ο εκατοντούτης, ως απεδείχθη, ηλικιωμένος, όρθιος και σε αλλόφρονα κατάσταση ενθουσιασμού, εξακολουθούσε να φωνάζει και να χειρονομεί!

«Εγώ, εγώ, εγώ…». Ο πρόεδρος, αφού μετά από πολλές προσπάθειες επέβαλε την ησυχία, ερώτησε τον ετησίως γαμίκουλα (με ιώτα, περικαλώ), κατοστάρη, γιατί επέμενε να επαναλαμβάνει τη δήλωσή του «Εγώ,…», αφού είχε ήδη καταγραφεί και η δική του δραστηριότης. Και αυτός, όρθιος και με σηκωμένα τα χέρια ψηλά, έκανε νόημα στο κοινό να ησυχάσει, όπερ και εγένετο. (Βελόνι να έπεφτε μέσα σε τέτοιο …αχυρώνα, θα ακουγόταν). Για μερικά δευτερόλεπτα κοίταξε κυκλικά το κοινό και ύστερα τους φώναξε πανευτυχής: «Είναι αύριο, είναι αύριο…».

Διαβάστε την συνέχεια στο slpress