«Μέγας Μπάϊντεν ο Τουρκοφάγος»

Γράφει ο Μάρκος Τρούλης

Η ροπή μας να αναζητούμε διαρκώς σωτήρες, που θα μας απαλλάξουν από τα προβλήματά μας, έχει σίγουρα μεταφυσικές προεκτάσεις. Ωστόσο, στη διεθνή πολιτική, η μεταφυσική ουδόλως συνιστά διαμορφωτική συνιστώσα, καθόσον οι λογικές περί «περιούσιων λαών» είναι μάλλον σοβινιστικές, ενώ σίγουρα παραμένουν αναπόδεικτες και αστάθμητες.

Εσχάτως έχουμε αναγορεύσει τον Τζο Μπάϊντεν, υποψήφιο των Δημοκρατικών για το αξίωμα του Προέδρου των ΗΠΑ, ως τον επελαύνοντα τιμωρό της Τουρκίας και του μαξιμαλισμού του Ερντογάν. Το ίδιο πράτταμε το 2016, λίγο πριν τις εκλογές που ανέδειξαν τον Ντόναλντ Τραμπ Πρόεδρο των ΗΠΑ, πιστεύοντας ότι η εναντίωσή του στο φονταμενταλιστικό Ισλάμ θα τον ωθήσει να ασκήσει πιέσεις κατά της Άγκυρας η οποία υποστηρίζει διαχρονικά και συνδιαλλάσσεται με τους τζιχαντιστές του ISIS, ενώ η πεποίθησή του ότι «τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ πρέπει να συμβάλλουν ως οφείλουν στη διατήρηση του οργανισμού» θα οδηγούσε τις ΗΠΑ να «τραβήξουν το αφτί» της Τουρκίας η οποία έχει φθάσει να συνεργάζεται στενά με την Ρωσία. Η προτεραιότητα, δηλαδή, στη νατοϊκή συνοχή θα καθιστούσε εκ των πραγμάτων αντιθετικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Τουρκίας.

από huffingtonpost