Ομολογία χρεοκοπίας

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Είναι κλασική μέθοδος του πολιτικού κατεστημένου οι εκάστοτε κυβερνώντες να ρίχνουν τις ευθύνες στους προκατόχους τους για τα δικά τους λάθη, τις αστοχίες, ακόμα και τα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται. Εκείνο που σπανίζει –αν δεν απουσιάζει εντελώς– είναι η πλήρης ανάληψη της ευθύνης από τις κυβερνήσεις για τα κακώς κείμενα της πολιτικής που εφαρμόζουν.

Αυτήν την πρακτική ακολούθησε και η σημερινή κυβέρνηση για να δικαιολογήσει το σκάνδαλο της τηλεκατάρτισης και να βγάλει από πάνω της μέρος, τουλάχιστον, των ευθυνών της. Προχθές ο κ. Βρούτσης από του βήματος της Βουλής μάς πληροφορούσε: «Κινηθήκαμε με απόλυτη διαφάνεια και πάνω στο συγκεκριμένο πλαίσιο που είχαμε κληρονομήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2019». Τα ίδια, βεβαίως, έλεγε και πριν από την κατάργηση του αμαρτωλού προγράμματος και αυτός και ο έτερος Καππαδόκης, Αδ. Γεωργιάδης, όταν υπερασπίζονταν το πρόγραμμα –απέναντι στις αντιδράσεις που είχε ξεσηκώσει– ως πολύ καλό: «Η κυβέρνηση κινήθηκε στο πλαίσιο που παρέλαβε από τον ΣΥΡΙΖΑ».

Κριτική στο πρόγραμμα; Η προηγούμενη κυβέρνηση έφταιγε. Σκάνδαλο το πρόγραμμα; Η προηγούμενη κυβέρνηση φταίει. Και η τωρινή, δηλαδή, τι ακριβώς κάνει; Δεν είναι αυτή που έθεσε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα το οποίο, μετά την κατακραυγή που ξεσήκωσε, αναγκάστηκε να το αποσύρει; Ποιος την υποχρέωσε να το εφαρμόσει αλλά και να το υπερασπιστεί μέχρις αυτογελοιοποιήσεως;

Ελπίζει στ’ αλήθεια η κυβέρνηση πως θα γλιτώσει το πολιτικό κόστος προσπαθώντας να φορτώσει τις ευθύνες της στους προηγούμενους; Πιστεύει πως θα της προσφέρει κάτι η συνταγή του «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων»; Δεν αντιλαμβάνεται πως η προσπάθεια επιμερισμού ή μετάθεσης της ευθύνης στους προηγούμενους συνιστά ομολογία της δικής της πολιτικής χρεοκοπίας;

από efsyn