Kωστής Παλαμάς: O Χορός των Γερόντων

   Ασπρίσαν τα μαλλιά μας σε άπραγη ζωή·    του τουφεκιού ο βρόντος, της μάχης η βοή    μας έρχονταν ώς τώρα καμιά φορά στο νου    σαν ήχοι φουσκωμένου πελάγους μακρινού5   που βρέχει κι αγκαλιάζει πατρίδ’ αγαπημένη     που είμαστ’ απ’ αυτήν εξορισμένοι…

     Ω! χρόνια που περάσαν! με τί καημό βαθύ     αφήσαμ’ απ’ τα χέρια τουφέκι και σπαθί      που δούλευαν να κάμουν μια μέρ’ αληθινό10  το όνειρο του Γένους τ’ ωραίο και τρανό!       Μόλις αρχίσαν, μόλις… Μα είπαμε: «Χαρά μας!                  Θα ’ρθούν να το τελειώσουν τα παιδιά μας».            Και ήρθαν τα παιδιά μας· ανώφελα παιδιά     μ’ άλλα κορμιά και γλώσσα και γνώμη και καρδιά15 Και τ’ άρματα που εδώσαν σ’ εκείνα ελευθεριά            τ’ αφήσαν να σκουριάσουν στην ίδια τη μεριά     Θαμπώνει, σβήνει τ’ άστρο του Γένους, φεύγ’ η ελπίδα,                και πλέον δεν εβλέπαμε πατρίδα.

        Μα νά που ξεχαράζει έν’ άστρο μυστικό 20   και διώχνει λίγο λίγο του σκότους το κακό      και μέσα στη χλωμή του και λίγη λάμψη αυτή       ξανοίγει της πατρίδος η όψ’ η λατρευτή      Χαρά σου, γη της δάφνης και της ελευθερίας!                     Πάει ο καιρός για μας της εξορίας.

 25  Αλίμονο! κι αν πάει, γεροντικά κορμιά,        δε φέρνουμε βοήθεια σ’ εσέ, πατρίς, καμιά.        Πικρά τα γηρατεία και κρύα και βαριά,        γιατ’ έχουν φίδια πόνους και βάσανα θεριά,        κι ενώ αγναντεύουν γύρω ζωή και φως και νιότη,30                  βλέπουν εμπρός των μνήματα και σκότη.

         Μα είναι βαρειά, πικρά είναι και κρύα πιο πολύ          την ώρα που η πατρίδα στα όπλα προσκαλεί,          και τρέχουν παλικάρια, μεγάλοι και μικροί,          ή νικηταί να ’ρθούνε, ή ν’ απλωθούν νεκροί,  35    στον ήλιο λάμπ’ η λόγχη, μπαρούτι ευωδιάζει,              κι ο πόλεμος στη χώρα λημεριάζει.

          Κι εμείς να μη μπορούμε, γεράματ’ αχαμνά,          μ’ εσάς να ματωθούμε σε κάμπους και γκρεμνά!         Τουφέκι στα δικά μας τα χέρια μια φορά,40     ήταν αστροπελέκι και νίκη και φθορά

                        Και τώρα λόγια μόνο μάς έμειναν στα χείλια!

                            Ω λεβεντιά, ζωή, φωτιά… ω ζήλια!

        Αλλ’ αν μας λείπουν χέρια και νιότη και ψυχή,        μια είν’ η δύναμίς μας, μια είναι: η ευχή!45    Χαρά στους νιους που τέτοιο δεχθούνε φυλαχτό!        Ναι! μά το Γένος που είναι μες στη σκλαβιά πνιχτό,         λεβέντες του πολέμου, καινούριοι Σπαρτιάται,              να ’χετε την ευχούλα μας. Χτυπάτε!

             Ναι! μά τους Τουρκοφάγους, συντρόφια μας παλιά,50         που τώρα τους κρατάει του Χάρου η αγκαλιά,             αλλ’ όταν το τουφέκι το πρώτο ακουστεί              θα πεταχτούν και πάλι στη γη λαχταριστοί,              αόρατοι άγγελοί σας εκεί που θα χτυπάτε,               να ’χετε την ευχούλα μας. Νικάτε!

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ,ΑΠΑΝΤΑ , ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΑΘΗΝΑ,ΙΔΡΥΜΑ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ -ΠΑΤΡΑ,ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΚΑΛΙΑΚΑΤΣΟΣ (2017)

Ακολουθήστε μας στο Facebook Τελευταία Έξοδος