Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Επιλογή Του Rothschild Για Την Προεδρία Της Γαλλίας O Emmanuel Macron


Σχόλιο του επιμελητή της μετάφρασης:
Σήμερα οι κοινωνιολόγοι προβλέπουν ομόφωνα νίκη για Macron στις προεδρικές εκλογές.
Με την ευκαιρία, οι κοινωνιολόγοι στις εκλογές των ΗΠΑ υποσχέθηκαν επίσης ομόφωνα νίκη για την Χίλαρι Κλίντον. Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η τύχη του Macron, η υποψηφιότητά του παραμένει σαν πρότυπο για το πώς η συμφωνία μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των αριστερών κομμάτων στην Ευρώπη λειτουργεί, καθώς και το γεγονός ότι οι πρόεδροι της Γαλλίας αλλάζουν τακτικά, αλλά οι άνθρωποι που τους ωθούν στο Elysee Palace παραμένουν οι ίδιοι.
Πολύ ενδιαφέρον άρθρο και πολύ επίκαιρο σήμερα παρ ότι γράφτηκε τον περασμενο Φρβρουάριο
Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο (φυσικά σε αυτόματη μετάφραση με λίγες βασικές βελτιώσεις. Εδώ η παραπομπή για το άρθρο στα αγγλικά
https://southfront.org/emmanuel-macron-rothschilds-choice-…/

Εμμανουήλ Macron, ο φωτογενής 39-ετών χρηματιστής με μια καταπληκτική καριέρα έγινε ο αρχηγός της προεδρικής αναμέτρησης στη Γαλλία αφ ότου οι Φρανσουά Φιγιόν και Marine Le Pen αντιμετωπίζουν ένα κύμα απαξιώσης. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, θα φτάσει στο δεύτερο γύρο με Marine Le Pen, όπου θα κερδίσει 66 τοις εκατό των ψήφων.

Ο Εμμανουήλ Macron μπορεί να ονομαστεί σαν ο πλέον ασυνήθιστος υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας. Δεν έχει καμία πραγματική πολιτική εμπειρία. Δεν έχει εκλεγεί πουθενά πριν. Δεν είναι μέλος ενός από τα ηγετικά κόμματα και τα τρία έτη (2006-2009) στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο μπορεί να θεωρηθεί σαν μια τυπική διαδικασία.

Κατ επάγγελμα ο Macron είναι ένας τραπεζίτης επενδύσεων που ειδικεύεται σε συγχωνεύσεις και εξαγορές και ήταν επιτυχής στην καριέρα του. Αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Διοίκησης, ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο για τη γαλλική ελίτ. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως επιθεωρητής του Υπουργείου Οικονομίας. Στη συνέχεια, το 2007, μια κρίσιμη χρονιά στην καριέρα του, ο πολλά υποσχόμενος 29χρονος οικονομολόγος είχε εντοπίσει και κάλεστει απο τον Jacques Attali στο έργο της Επιτροπής για την τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης.

Ο Jacques Attali είναι ένας πολύ ενδιαφέρων άνθρωπος. Επισήμως, είναι ένας φιλόσοφος της παγκοσμιοποίησης, συγγραφέας που λέει για το πώς όλα τα έθνη και τα κράτη θα εξαφανιστούν από το πρόσωπο της γης κατά τη διάρκεια των αιματηρών συγκρούσεων, και οι επιζώντες της ανθρωπότητας θα ενώθούν κάτω από τη σημαία της δημοκρατίας και υπό τον έλεγχο μιας Παγκόσμιας κυβέρνησης. Επιπλέον, εδώ και πολλά χρόνια ο Attali έτυχε ευνοϊκής υποδοχής στο Μέγαρο των Ηλυσίων και είναι ένας από τους πιο σημαντικούς συμβούλους των γενεών των Γάλλων προέδρων, από τον Φρανσουά Μιτεράν έως τον Φρανσουά Ολάντ. Τα Γαλλικά μέσα ενημέρωσης, αποκαλώντας τον «ο πραγματικός πρόεδρος της Γαλλίας» δεν υπερέβαλαν.

Είναι ο Jacques Attali που δημιούργησε το σύνδεσμο μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της ελίτ του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο υποστηρίζει. Είναι εξαιρετικός στην ικανότητά του να ολοκληρώνει με δεξιοτεχνία τα αρπακτικά σχέδια των τραπεζιτών με όμορφα αριστερά συνθήματα.

Το 2008, η Επιτροπή Attali παρουσίασε στον Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί «300 προτάσεις για την αλλαγή της Γαλλίας» - ένα σχέδιο για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας που θα σήμαινε από το να την σώσει από τη μακρά περίοδο στασιμότητας. Η βασική ιδέα μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: για να αποφευχθεί η απώλεια της ανταγωνιστικότητάς της στην παγκόσμια αγορά, η χώρα θα πρέπει να μειώσει δραστικά το κόστος της εργασίας. Ένας τρόπος για να συμβεί αυτό είναι η αύξηση της μετανάστευσης στη Γαλλίας με χαμηλόμισθους νειεισεθέντες μετανάστες, οι οποίοι δεν θα είναι σε θέση να οργανωθούν σε συνδικάτα και θα εκτοπίσουν τους ντόπιους εργαζομένους στην  μεταποίηση και στις υπηρεσίες. Επίσης, το σχέδιο είναι εντυπωσιακό με την πρόταση του για δραστική μείωση των κρατικών δαπανών για την υγεία, την εκπαίδευση και την παροχή συντάξεων. Ο Σαρκοζί δεν τόλμησε να δεχτεί αυτό το ριζικό σχέδιο.

Αλλά ας πάμε πίσω στο Macron. Κατά την παραμονή του στην Επιτροπή, κατάφερε να κερδίσει τη συμπάθεια των Attali, ο οποίος τον σύστησε στο φίλο του, Φρανσουά Enron. Ο Enron, με τη σειρά του, είναι ο καλύτερος φίλος και κύριος εταίρος του David de Rothschild και το 2008 ο Macron προσλήφθηκε από την Ρότσιλντ & Co Banque όπου έκανε σύντομη καριέρα και μέσα σε τέσσερα χρόνια μόνο αυτός αναβαθμίστηκε από αναλυτής σε συνεργάτη. Οι προμήθειες του ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο ευρώ ετησίως, αλλά πολύ πιο πολύτιμες είναι οι νέες διασυνδέσεις στον κόσμο των επιχειρήσεων και η φήμη του «Μότσαρτ της χρηματοοικονομίας»

Η μεγαλύτερη συμφωνία για τον Macron στην τράπεζα των Rothschild είναι η συμμετοχή του στην αγορά της θυγατρικής της Nestle για παιδικές τροφές του κατασκευαστή φαρμάκων των ΗΠΑ, της Pfizer (για 11.850.000.000 $, σημείωση του συντάκτη). Εκείνη την εποχή γνώρισε για πρώτη φορά τον Matthew Pigasse, διευθυντή του γαλλικού υποκαταστήματος της τράπεζας Lazard Brothers, που ήθελε να πετύχει την ίδια συμφωνία για τον πελάτη του, Danone, αλλά απέτυχε. Έτσι ο Macron βρέθηκε ο μεγαλύτερος εχθρός του στο πρόσωπο του Matthew Pigasse.

Το 2010, ο Pigasse ο οποίος είναι αριστερός τραπεζίτης και ένας φίλος και προστάτης των Γάλλων σοσιαλιστών, προοριζόταν να γίνει οικονομικός σύμβουλος του Φρανσουά Ολάντ, αλλά η πανταχού παρουσία του Jacques Attali σύστησε τον Εμμανουήλ Macron στον Ολάντ. Για αρκετά χρόνια ο Macron, με τα άπταιστα Αγγλικά και Γερμανικά του, διευκολύνεται από την κορυφή των σοσιαλιστών της Γαλλίας και των ξένων χρηματοπιστωτικών κύκλων. Καθώς η Guardian σημείωσε κακόβουλα, ότι ενώ ο Ολάντ φώναζε «κύριος εχθρός μου είναι το CITY» o τραπεζικός υπάλληλος των Ρότσιλντ, Macron, πετούσε στο Λονδίνο να διαβεβαιώσει τους τραπεζίτες ότι υπό τον πρόεδρο Ολάντ όλα θα παραμείνουν ως συνήθως.

Το 2012, ο Ολάντ έγινε πρόεδρος και ο Macron άφησε την τράπεζα των Rothschild και διορίστηκε αναπληρωτής γενικός γραμματέας στο Elysee Palace. Το 2014, ο «νεαρός μεταρρυθμιστής», ορίζεται επικεφαλής του Υπουργείου Οικονομίας και Βιομηχανίας (παίρνει τη θέση του παλιός φίλου και επιχειρηματικού εταίρου της Pigasse, Arnaud Montebourg ). Ο Ολάντ του δίνει το εν λευκώ για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και ο Macron παρουσιάζει ένα νομοσχέδιο με περισσότερα από 300 τμήματα, που προβλέπει την απελευθέρωση της γαλλικής αγοράς. Οι ειδικοί λένε ότι η φύση του νόμου του Macron ενσωματώνει όλες τις ιδέες της επιτροπής Attali. Σε αυτό, ενσωματωμένες είναι η ενθάρρυνση της μετανάστευσης, οι μεταρυθμίσεις που προβλέπονται για την απελευθέρωση των εργαζομένων, η αύξηση του ανταγωνισμού στο πλαίσιο των διαφόρων επαγγελμάτων, η έμμεσα αύξηση του εργασιακού ωραρίου μέσω της εργασίας την Κυριακή και μέσω των νυχτερινών βάρδιων.

Οι εργαζόμενοι στη Γαλλία με αποφασιστικότητα πολέμησαν αυτό το νομοσχέδιο. Η συζήτηση συνοδεύτηκε από μαζικές διαδηλώσεις. Δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να περάσει το νόμο στο κοινοβούλιο. Ο Ολάντ στη συνέχεια άσκησε το δικαίωμά του να υιοθετεί ορισμένα νομοσχέδια χωρίς την έγκριση του κοινοβουλίου και τον Αύγουστο του 2015 ενέκρινε το «Νόμο του Macron». Είναι ενδιαφέρον ότι, πριν γίνει πρόεδρος, ο Ολάντ επέκρινε έντονα αυτό το προεδρικό νόμο, ακόμα και το ονόμασε «φασιστικό».

Το 2016, όταν η δημοτικότητα του Ολάντ ήταν ανησυχητικά χαμηλή κάτι ασυνήθιστο άρχισε να συμβαίνει γύρω από τον Εμμανουήλ Macron. Έτσι, από το πουθενά ένα κίνημα, «Νεολαία για τον Macron» προέκυψε. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς, ακόμη ποια  νεολαία ενώνει ξαφνικά γύρω του ένας αντιλαϊκός υπουργός οικονομίας σε μια χώρα με οικονομία σε ύφεση. Ωστόσο, αρκετές χιλιάδες άνθρωποι κατέληξαν να συμμετάσχουν στο νέο κίνημα.

Ο Macron ίδρυσε δικό του κόμμα με την αόριστη ονομασία «Εμπρός!» (En Marche!). Οι διαδηλώσεις άρχισαν να συγκεντρώνουν τεράστια πλήθη και αυτό σε μια εποχή που οι σοσιαλιστές συγκέντρωναν με μεγάλη προσπάθεια μόλις εκατοντάδες ανθρώπους  στις εκδηλώσεις τους. Το πρόγραμμα του Μacron ήταν επίσης ασαφής. Καταδικάζε τις τρομοκρατικές επιθέσεις ενώ ο ίδιος δεν έχει σχέδια για να κλείσουν τα σύνορα ή να περιοριστεί τη μετανάστευση, υποσχόταν να αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες της χώρας χωρίς να απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, ο Macron είναι η ίδια η ιδέα της παγκοσμιοποίησης, ένας υποδειγματικός μαθητής του Jacques Attali, με κεντρικά συνθήματα της ευρωπαϊκής ενότητας. Επέκρινε τόσο τους αριστερούς όσο και τους δεξιούς, προσπαθώντας να αποσπάσει την προσοχή των ψηφοφόρων που παραδοσιακά ψηφίζουν για τους Σοσιαλιστές, αλλά και να προσελκύσει εκείνους για τους οποίους το Εθνικό Μέτωπο της Marine Le Pen είναι πολύ ριζοσπαστικό.

Με την ξαφνική εμφάνισή του στην πολιτική ο Macron ξεκίνησε με ένα απίστευτο ρυθμό. Οι δημοσιογράφοι τον μεταφέρουν κυριολεκτικά στα χέρια τους. Γυναικεία περιοδικά τον προβάλουν σαν ένα νέο σύμβολο του σεξ και σαν όνειρο για κάθε Γαλλίδα. Οι εφημερίδες τονίζουν τα πλεονεκτήματα του κεντρώου της θέσης του. Οι κοινωνιολόγοι προβλέπουν την νίκη του. Και κανείς δεν αποκαλύπτει κάτι σοβαρό για να τον δυσφημήσουν. Τον Ιανουάριο, όταν οι κριτικές υπονομεύουν τις πιθανότητες των κύριων ανταγωνιστών του, Μαρίν Λε Πεν και Φρανσουά Φιγιόν, ο Macron μένει έξω από τα σκάνδαλα.

Κατά παράδοξο τρόπο - η παράδοξη ιδιωτική ζωή των Macron- παρουσιάζεται από τα μέσα ενημέρωσης σαν μια καθαρά ρομαντική ιστορία. Το θέμα είναι ότι η γυναίκα του (Brigitte Trogneux, σημείωση του συντάκτη.) είναι 24 χρόνια μεγαλύτερη από αυτόν. Το 2007, την ημέρα του γάμου του ήταν 29 και αυτή ήταν 53 ετών. Ο Macron δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι ο ίδιος ερωτεύτηκε με τη μέλλουσα σύζυγό του όταν ήταν 15 ετών, όταν μάθαινε γαλλικά στο σχολείο του. Εν τω μεταξύ, αποφοίτησε από το γυμνάσιο και το πανεπιστήμιο, ταξίδεψε τον κόσμο, έχτισε μια καριέρα, αλλά όλα αυτά τα 14 χρόνια είναι πιστός στην πρώτη του αγάπη.

Εμμανουήλ Macron και η σύζυγός του Bridget Trogneux

Παρά την αληθοφάνεια της, η ιστορία απευθύνεται σε δημοσιογράφους. Φωτογραφίες με τον Macron, περπατώντας χέρι-χέρι με τη σύζυγό του, ή ο Macron με ένα μπουκάλι παιδικές τροφές, φαγητό με τα εγγόνια της έχουν δημοσιευθεί από όλες τις εφημερίδες της χώρας και σε περιοδικά μόδας. Από την άποψη της πολιτικής κοινωνιολογίας αυτή ήταν μια καλή κίνηση: Η Γαλλία είναι σε γήρανση, και οι περισσότερες κυρίες μετά τη συνταξιοδότηση τους είναι μεταξύ των ψηφοφόρων. Γι αυτούς τώρα υπάρχει μια πληθώρα ταινιών στην οποία οι νέοι όμορφοι άνδρες ερωτεύονται με μια γριά. Η οικογένεια ειδύλλιο του Macron είναι σχεδιασμένη ακριβώς για αυτό το τάργκετ γκρούπ. Είναι επίσης αλήθεια ότι οι εφημερίδες αναφέρουν φήμες πως εραστής του Macron είναι ο Πρόεδρος του Radio France, Μάθιου Galle, αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη.

Σε γενικές γραμμές, η καριέρα του νεαρού πολιτικού πηγαίνει με τόση επιτυχία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τον στηρίζουν τόσο έντονα ώστε να είναι αδύνατο να μην κινούν υποψίες. Μόλις ο Macron ανακοίνωσε ότι εισέρχεται στην προεδρική κούρσα, του έδωσαν το παρατσούκλι «ο υποψήφιος των Rothschild.»

Ο γαλλικός κλάδος της οικογένειας Ρότσιλντ, των οποίων ανέρχονται τα περιουσιακά στοιχεία σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, φυσικά επιδιώκει να έχει τον άνθρωπο του στο Μέγαρο των Ηλυσίων.

Ο David de Rothschild

Η διάσημη οικογένεια διατηρεί φιλικές και επιχειρηματικές σχέσεις με γενιές Γάλλων πολιτικών, από τον Charles de Gaulle, τον Georges Pompidou, τον Edouard Balladur έως τον  Νικολά Σαρκοζί.

Ο πρώην γενικός γραμματέας του Elysee Palace, Φρανσουά Περόν, καθώς και ο Διευθυντής του Υπουργικού Συμβουλίου υπό τον πρωθυπουργό Beregovoy, Νικόλα Basire έχουν εργαστεί άμεσα για την τράπεζα Rothschild του.

Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι η μεγάλης κλίμακας ιδιωτικοποιήσεις, στα μέσα της δεκαετίας του '90, δεν θα υλοποιούνταν από τον πρωθυπουργό Μπαλαντίρ, χωρίς την παρέμβαση των Rothschild.

Ο κύριος ανταγωνιστής του πολιτικού αγώνα για τους Rothschild φαίνεται να είναι η Τράπεζα της Lazard Brothers', της οποίας ο γαλλικός κλάδος οδηγείται από τον μεγαλύτερο εχθρό του Marcon, Μάθιου Pigasse. Στο Lazard Bank παίζει τον ίδιο ρόλο όπως ο Jacques Attali έπαιξε στην τράπεζα των Rothschild. Ο Pigasse αγαπά το punk rock και τα reality shows, παίζει κιθάρα, αγοράζει επιρροή στις εφημερίδες, έχει επαφές με αριστερούς φιλοσόφους και είναι ένας ενεργός σύντροφος των αριστερών πολιτικών. Όπως και οι Ρότσιλντ, η Lazard έχει συνεργαστεί με επιτυχία με τους Σοσιαλιστές το 2007. Ο Ματθαίος Pigasse υπήρξε χορηγός της προεκλογικής εκστρατείας της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ενώ υποστηρίζει τον Arnaud Montebourg. Μετά ο φίλος του αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τις εκλογές, λόγω της εξαιρετικά χαμηλής δημοτικότητας, ο Pigasse υποστήριξε τον Benoit Hamon. Ο τελευταίος υποσχέθηκε βασικό εισόδημα 750 ευρώ, αλλά οι τραπεζίτες γνωρίζουν τι είναι «αριστερά» ρητορική στην εκστρατεία.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των αριστερών κατηγορούν τον Pigasse για το διαχωρισμό των Σοσιαλιστών. Στην πραγματικότητα, ο τραπεζίτης απλά άνοιξε το δρόμο για τους προστατευόμενους του στο κόμμα και ταυτόχρονα για να εκδίκηθεί τον Φρανσουά Ολάντ γιατί δεν τον έμπασε στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Το πιο πρόσφατο πλήγμα του για τον Ολάντ προήλθε με ένα βιβλίο, που καταρτίσθηκε από τους δημοσιογράφους της Le Monde όπου με έξυπνα επιλεγμένα αποσπάσματα καταγγείλει τον πρόεδρο ως υποκριτή, ρατσιστή και ψεύτη. Οι περισσότερες από τις μετοχές της Le Monde ανήκουν Pigasse.

Εκτός από την Le Monde, ο Γάλλος διευθυντής της Lazard Bank ελέγχει διάφορες άλλα μέσα ενημέρωσης. Η μόνη απειλή για τον Macron μπορεί να προέλθει από αυτούς. Αν δούμε μια προσπάθεια με σκοπό να δυσφημιστεί, ο πρώτος που θα πρέπει να υποψιαστούμε θα είναι ο Matthew Pigasse.

Ο Εμμανουήλ Macron φαίνεται μα είναι ένα τελικό προϊόν των νέων πολιτικών μάρκετιν. Η εικόνα του έχει προσεκτικά κατασκευαστεί: η εμφάνιση του, η ιστορία αγάπης του και το πολιτικά ορθό πρόγραμμα του. Το πρόβλημα δεν είναι οι τραπεζίτες που εμπλέκονται στην πολιτική, σε γενικές γραμμές αυτό συμβαίνει πάντα,  αλλά του ότι δεν θα είναι ένας ισχυρός πρόεδρος που θα είναι σε θέση να επιβάλει την ατζέντα του. Ωστόσο, το όμορφο πρόσωπο του Macron δεν έχει καμία ομοιότητα με τέτοιο πρόεδρο. Απλά είναι ένα ανθρωπάκι που καλλιεργήθηκε με τους κανόνες διαχείρισης της κοινής γνώμης.

Σήμερα οι κοινωνιολόγοι προβλέπουν ομόφωνα νίκη για Macron στις προεδρικές εκλογές. Με την ευκαιρία, οι κοινωνιολόγοι στις εκλογές των ΗΠΑ υποσχέθηκε επίσης ομόφωνα νίκη για την Χίλαρι Κλίντον. Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η τύχη των Macron, παραμένει ένα πρότυπο για το πώς η συμφωνία μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των αριστερών κομμάτων στην Ευρώπη λειτουργούν, καθώς και το γεγονός ότι οι πρόεδροι της Γαλλίας αλλάζουν τακτικά, αλλά οι άνθρωποι που τους ωθεί να το Elysee Palace παραμένουν οι ίδιες.

Επιμέλεια μετάφρασης Γιάννης Γεωργόπουλος



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου