Η δύση του ΝΑΤΟ

του Τιερί Μεϊσάν

Η ιστορία του ΝΑΤΟ και των σημερινών δραστηριοτήτων του μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε το πώς η Δύση κατασκεύασε τα ψέματα της και γιατί, από εδώ και πέρα, είναι η ίδια αιχμάλωτη αυτών των ψεμάτων. Τα στοιχεία που περιέχονται σε αυτό το άρθρα είναι συγκλονιστικά, αλλά είναι αδύνατο να αρνηθούμε τα γεγονότα. Διαφορετικά θα πρέπει να κρεμαστούμε από τα ψέματα αυτά και να μείνουμε προσκολλημένοι επάνω τους.

Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία)

Κατά τη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη στις 13 Μαΐου 2015, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ τελειώνουν ένα πολύ καλά ποτισμένο με αλκοόλ γεύμα χλευάζοντας τους ηλίθιους που πιστεύουν τα λόγια τους περί ειρήνης, τραγουδώντας «We are the world». Αναγνωρίζουμε σε αυτό το άσεμνο βίντεο τον στρατηγό Philip Breedlove, τον Jens Stoltenberg, την Federica Mogherini και πολλούς υπουργούς Άμυνας.

Η σύνοδος κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων του ΝΑΤΟ πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στη Βαρσοβία (στις 7 και 8 Ιουλίου 2016). Επρόκειτο να είναι ο θρίαμβος των Ηνωμένων Πολιτειών πάνω στον υπόλοιπο κόσμο, στην πραγματικότητα όμως στάθηκε η αρχή της κατάρρευσης.

Ας θυμηθούμε τι είναι η Ατλαντική Συμμαχία.

Τι ήταν η Συμμαχία

Ενώ οι ευρωπαϊκές ελίτ είχαν πανικοβληθεί στην ιδέα μιας πιθανής ανόδου στην εξουσία των Κομμουνιστικών Κομμάτων, στον απόηχο του Β ’Παγκοσμίου Πολέμου, το 1949, τέθηκαν οι ίδιες υπό την «ομπρέλα» των ΗΠΑ. Έπρεπε να είναι σε θέση να απειλούν τους Σοβιετικούς ώστε να τους αποτρέψουν από το να στηρίξουν τους δυτικούς κομμουνιστές.

Τα κράτη της Δύσης επέκτειναν σταδιακά τη συμμαχία τους, ειδικά με την προσκόλληση της Δυτικής Γερμανίας, στην οποία επιτράπηκε να ξαναχτίσει το στρατό της το 1955. Ανησυχώντας για τις δυνατότητες της Συμμαχίας, η Σοβιετική Ένωση απάντησε με τη δημιουργία του Συμφώνου της Βαρσοβίας, έξι χρόνια μετά τη δημιουργία του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, με τον Ψυχρό Πόλεμο, οι δύο συμμαχίες εξελίχθησαν με αυτοκρατορικό τρόπο: από τη μία πλευρά, το ΝΑΤΟ που κυριαρχούνταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και, σε μικρότερο βαθμό, από το Ηνωμένο Βασίλειο, από την άλλη, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας που κυριαρχούνταν από την Σοβιετική Ένωση. Εκ των πραγμάτων, ήταν αδύνατο να αποχωρίσει κράτος από αυτές τις δομές: Το ΝΑΤΟ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το Σχέδιο “Κλαύδιος” για την οργάνωση πραξικοπημάτων και για προληπτικές πολιτικές δολοφονίες, ενώ το Σύμφωνο της Βαρσοβίας εισέβαλε ανοικτά στην Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία οι οποίες είχαν δώσει σημάδια διάθεσης για ανεξαρτησία.

Πριν ακόμα από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Σοβιετική Ένωση έθεσε τέλος σε αυτό το σύστημα. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ επέτρεψε σε κάθε κράτος μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας να ανακτήσει την ανεξαρτησία του ("My Way") ονομάζοντας ειρωνικά την διαδικασία «το δόγμα Σινάτρα» του. Όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, οι σύμμαχοί της διασπάρθηκαν και χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να δημιουργηθεί ο σημερινός Οργανισμός Συλλογικής Συνθήκης Ασφάλειας (CSTO). Έχοντας μάθει από τα λάθη του παρελθόντος, ο CSTO βασίζεται στην αυστηρή ισότητα των κρατών μελών του.

Παρεμπιπτόντως να σημειώσουμε ότι τόσο το ΝΑΤΟ όσο και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είναι αντίθετα με τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, διότι τα κράτη μέλη χάνουν την ανεξαρτησία τους, όταν συμφωνούν να θέσουν τα στρατεύματά τους υπό τις διαταγές των ΗΠΑ ή της Σοβιετικής Ένωσης.

Σε αντίθεση με τη Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέμειναν μια αυτοκρατορία και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το ΝΑΤΟ για να οδηγούν τους συμμάχους τους με το μπαστούνι. Ο αρχικός στόχος της πίεσης προς τους Σοβιετικούς ώστε να μην ωθήσουν τους δυτικούς κομμουνιστές στην εξουσία δεν έχει πια κανένα λόγο ύπαρξης. Αυτό λοιπόν που απομένει δεν είναι παρά η κηδεμονία των ΗΠΑ.

Το 1998, το ΝΑΤΟ διεξήγαγε το πρώτο πόλεμο του ενάντια σε ένα μικρό κράτος (τη σημερινή Σερβία), που δεν το είχε απειλήσει καθόλου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν σιγά-σιγά τις προϋποθέσεις για την σύγκρουση, εκπαιδεύοντας την κοσοβάρικη μαφία στην τρομοκρατία στην τουρκική βάση του Ιντσιρλίκ, διοργανώνοντας μια εκστρατεία τρομοκρατίας στη Σερβία, και στη συνέχεια, κατηγορώντας τη Σερβική κυβέρνηση για δυσανάλογη καταστολή. Αφού το νατοϊκό αμόνι συνέτριψε την σερβική μύγα, διαπιστώθηκε στις δυτικές καγκελαρίες ότι η Συμμαχία ήταν πολύ βαριά και λίγο στη αποτελεσματική. Τότε άρχισαν βαθιές μεταρρυθμίσεις.

Η Συμμαχία μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001

Με την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ, δεν υπήρχε κανένα κράτος στον κόσμο για να ανταγωνιστεί στρατιωτικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες, πόσο μάλλον με το ΝΑΤΟ. Το τελευταίο έπρεπε κανονικά θα εξαφανιστεί, αλλά αυτό δεν συνέβη.

Πρώτον, προέκυψε ένας νέος εχθρός: η τρομοκρατία. Η οποία στη συνέχεια χτύπησε διάφορες πρωτεύουσες της Συμμαχίας, υποχρεώνοντας τα κράτη μέλη να υποστηρίξουν το ένα το άλλο.

Φυσικά, δεν υπάρχει καμία αναλογία μεταξύ του τι ήταν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και μιας συμμορίας γενειοφόρων που κατέφυγαν σε μια σπηλιά στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, όλα τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ προσποιούνται ότι πιστεύουν (μια και δεν έχουν άλλη επιλογή) πως ο μόνος τρόπος για να προστατεύσουν τον πληθυσμό τους ήταν να υπογράψουν τις ανακοινώσεις του ΝΑΤΟ και να κρατήσουν έναν υποχρεωτικά ενιαίο λόγο.

Παρά την πλούσια ιστορική βιβλιογραφία, ο δυτικός κόσμος δεν έχει ακόμη κατανοήσει ότι το ΝΑΤΟ είχε δημιουργηθεί από τις άρχουσες τάξεις τους εναντίον του και ότι τώρα χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ κατά των ίδιων των ελίτ τους. Η περίπτωση είναι λίγο διαφορετική για τα κράτη της Βαλτικής και την Πολωνία, οι οποίες προσχώρησαν πρόσφατα στην Συμμαχία και βρίσκονται ακόμα στο πρώτο στάδιο του φόβου των ελίτ ενάντια στους κομμουνιστές.

Η σχεδόν απεριόριστη γεωγραφική περιοχή της Συμμαχίας

Εάν το ΝΑΤΟ ήταν μια αμυντική συμμαχία, θα περιοριζόταν να υπερασπιστεί τα κράτη μέλη της, αντί γι' αυτό όμως, διεύρυνε τη ζώνη γεωγραφικής παρέμβασης του.

Διαβάζοντας το τελικό ανακοινωθέν της Βαρσοβίας, παρατηρούμε ότι παρεμβαίνει στα πάντα: από τη Κορέα, - όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν ακόμη υπογράψει ειρήνη με τη Λαϊκή Δημοκρατία - έως την Αφρική, όπου το Πεντάγωνο ελπίζει πάντα να εγκαταστήσει το στρατηγείο AfriCom.

Το μόνο μέρος του κόσμου που διαφεύγει είναι η Λατινική Αμερική, η οποία θεωρείται αποκλειστική ζώνη της Ουάσιγκτον («Δόγμα Μονρόε»). Παντού αλλού, οι υποτελείς του Πεντάγωνου παρακαλούνται να στείλουν τα στρατεύματά τους για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του άρχοντα τους.

Η Συμμαχία σήμερα είναι ανακατεμένη σε όλους τους πολέμους. Ήταν εκείνη που συντόνισε την πτώση της Λιβύης, το 2011, μετά τη διαμαρτυρία του διοικητή του AFRICOM, στρατηγού Κάρτερ Χαμ, κατά της χρήσης της Αλ Κάιντα για την ανατροπή του Μουαμάρ αλ-Καντάφι. Είναι πάλι αυτή που συντονίζει τον πόλεμο εναντίον της Συρίας μετά την εγκατάσταση της Συμμαχικής Διοίκησης των Χερσαίων Δυνάμεων το 2012 στην Σμύρνη, Τουρκία.

Σταδιακά, μη ευρωπαϊκά κράτη εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ, με διαφορετικά επίπεδα συμμετοχής. Τα τελευταία είναι το Μπαχρέιν, το Ισραήλ, η Ιορδανία, το Κατάρ και το Κουβέιτ, που το καθένα διαθέτει ένα γραφείο στην έδρα του ΝΑΤΟ από τις 4 Μαΐου

Το νέο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, που μόλις οικοδομήθηκε για το μικρό ποσό του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Τι είναι σήμερα η Συμμαχία

Κάθε κράτος μέλος καλείται να εξοπλίζεται για να συμμετάσχει στους μελλοντικούς πολέμους και να αφιερώνει το 2% του ΑΕΠ του προς τον σκοπό αυτό, αν και στην πραγματικότητα βρισκόμαστε ακόμη μακριά από το στόχο. Τα όπλα αυτά, αφού πρέπει να είναι συμβατά με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ, κάθε κράτος παρακαλείται να τα αγοράζει από την Ουάσιγκτον.

Βέβαια, υπάρχουν ακόμα εθνικές παραγωγές όπλων, αλλά όχι για πολύ καιρό. Έτσι, τα τελευταία είκοσι χρόνια, το ΝΑΤΟ έχει προωθήσει συστηματικά την καταστροφή των εργοστασίων κατασκευής μαχητικών αεροσκαφών στα κράτη μέλη, εκτός εκείνων των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός μαχητικού αεροσκάφους πολλαπλών ρόλων σε ασυναγώνιστη τιμή, το F-35 Joint Strike Fighter. Όλα τα κράτη το παρήγγειλαν και έκλεισαν τα δικά τους εργοστάσια. Είκοσι χρόνια αργότερα, το Πεντάγωνο δεν είναι ακόμη σε θέση να παράγει ένα από αυτά τα αεροπλάνα για όλες τις δουλειές και αναγκάζεται να παρουσιάζει κακήν κακώς αυτοσχέδια τροποποιημένα F-22 στις εκθέσεις όπλων. Οι πελάτες ενοχλούνται συνεχώς για επιπλέον χρηματοδότηση της έρευνας, ενώ το Κογκρέσο μελετά την αναβίωση της παραγωγής παλαιότερων αεροσκαφών, διότι, κατά πάσα πιθανότητα, το F-35 δεν θα δει ποτέ το φως του ήλιου.

Έτσι το ΝΑΤΟ λειτουργεί όπως τα ράκετ της μαφίας, μέσω εκβιασμού: όσοι δεν πληρώνουν θα αντιμετωπίζουν τρομοκρατικές επιθέσεις.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αφού πρώτα οδήγησαν τους συμμάχους τους να εξαρτώνται από τη στρατιωτική τους βιομηχανία, μετά, σταμάτησαν να την τελειοποιούν.

Στο μεταξύ όμως, η Ρωσία ανακατασκεύασε την βιομηχανία όπλων της και η Κίνα ακολουθεί από κοντά. Ήδη ο ρωσικός στρατός ξεπέρασε το Πεντάγωνο στο συμβατικό πεδίο. Το σύστημα που ήταν σε θέση να αναπτύξει στα δυτικά της Συρίας, στη Μαύρη Θάλασσα και στο Καλίνινγκραντ δίνει τη δυνατότητα να αναστείλει τους χειρισμούς του ΝΑΤΟ το οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την επιτήρηση σε αυτές τις περιοχές. Και στο αεροναυπηγικό πεδίο, παράγει ήδη αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων ικανά να κάνουν τους πιλότους της Συμμαχίας να πρασινίζουν από την ζήλια τους. Η Κίνα, εν τω μεταξύ, αναμένεται επίσης να ξεπεράσει το ΝΑΤΟ στο συμβατικό πεδίο μέσα σε δύο χρόνια.

Έτσι, οι Σύμμαχοι παρακολουθούν την εξασθένηση της Συμμαχίας, η οποία είναι επίσης και δική τους, χωρίς να αντιδρούν, με εξαίρεση το Ηνωμένου Βασίλειο.

Η περίπτωση του Daesh

Μετά την υστερία της δεκαετίας του 2000 με την Αλ Κάιντα, τώρα μας απειλεί ένας νέος εχθρός: το Ισλαμικό Εμιράτο του Ιράκ και του Λεβάντε, ή «Daesh». Όλα τα κράτη μέλη κλήθηκαν να ενταχθούν στον «Παγκόσμιο Συνασπισμό» (sic) για να το νικήσουν. Η σύνοδος κορυφής της Βαρσοβίας χαιρέτισε τις νίκες στο Ιράκ, ακόμη και στη Συρία, παρά «την στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, της σημαντικής στρατιωτικής παρουσίας της, της υποστήριξης της στο καθεστώς» που αποτελεί μια «πηγή κινδύνων και επιπλέον προκλήσεων για την ασφάλεια των Συμμάχων» (sic) [1].

Ακόμα και αν ο καθένας έχει καταλάβει ότι το Ισλαμικό Εμιράτο ιδρύθηκε το 2006 από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μας διαβεβαιώνουν σήμερα ότι η οργάνωση στράφηκε πλέον εναντίον τους, όπως μας είχαν διαβεβαιώσει σχετικά και επίμονα την εποχή της Αλ- Κάιντα.

Ωστόσο, στις 8 Ιουλίου, ενώ ο Συριακός Αραβικός στρατός πολεμούσε διάφορες τρομοκρατικές ομάδες μεταξύ των οποίων και το Daesh ανατολικά της Χομς, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ έσπευσε για κάλυψη των τρομοκρατών επί τέσσερις ώρες. Το διάστημα αυτό εκμεταλλεύτηκε το Daesh για να καταστρέψει μεθοδικά τον αγωγό που συνδέει την Συρία με το Ιράκ και το Ιράν. Ή ακόμη, στη διάρκεια των τρομοκρατικών επιθέσεων της 4ης Ιουλίου στη Σαουδική Αραβία (ειδικά απέναντι από το προξενείο των ΗΠΑ στη Τζέντα, από την άλλη πλευρά του δρόμου), το Daesh χρησιμοποίησε στρατιωτικά εκρηκτικά υψηλής τεχνολογίας τα οποία διαθέτει μόνο το Πεντάγωνο σήμερα. Επομένως, δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι από τη μια πλευρά το Πεντάγωνο πολεμά το Ισλαμικό Εμιράτο σε ορισμένους περιοχές, ενώ από την άλλη, του παρέχει όπλα και υλικοτεχνική υποστήριξη σε άλλες.

Το ουκρανικό παράδειγμα

Το άλλο φόβητρο, είναι η Ρωσία. Οι «επιθετικές ενέργειες της (...) συμπεριλαμβανομένων των προκλητικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων της κατά μήκος της περιφέρειας της επικράτειας του ΝΑΤΟ και η αποδεδειγμένη βούληση της να επιτύχει πολιτικούς στόχους μέσω απειλής ή χρήσης βίας, αποτελούν πηγή περιφερειακής αστάθειας, παρουσιάζουν μια θεμελιώδη πρόκληση για τη Συμμαχία "(sic).

Η Συμμαχία την κατηγορεί ότι έχει προσαρτηθεί στην Κριμαία, γεγονός αληθές, αρνούμενη όμως το πλαίσιο αυτής της προσάρτησης: το πραξικόπημα που οργανώθηκε από τη CIA στο Κίεβο και την εγκατάσταση μιας κυβέρνησης η οποία περιλαμβάνει Ναζί. Με λίγα λόγια, τα μέλη του ΝΑΤΟ έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν ότι θέλουν, η Ρωσία όμως παραβιάζει τις συμφωνίες που είχε συνάψει με τη Συμμαχία.

Η σύνοδος κορυφής της Βαρσοβίας

Η σύνοδος κορυφής δεν επέτρεψε στην Ουάσιγκτον να κλείσει τις ρωγμές. Το Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο μόλις έθεσε τέρμα στην «ειδική σχέση» του αποχωρώντας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αρνήθηκε να αυξήσει τη συμμετοχή του στη Συμμαχία για να αντισταθμίσει την ακύρωση των υποχρεώσεων του στα πλαίσια της ΕΕ. Το Λονδίνο κρύβεται πίσω από την κυβερνητική αλλαγή για να αποφύγει ερωτήσεις.

Στην καλύτερη περίπτωση, έλαβαν δύο αποφάσεις: τη δημιουργία μόνιμων βάσεων κατά μήκος των ρωσικών συνόρων και την ανάπτυξη της αντιπυραυλικής ασπίδας.

Δεδομένου ότι η πρώτη απόφαση είναι αντίθετη προς τις δεσμεύσεις του ΝΑΤΟ, θα προβούν σε εγκατάσταση στρατευμάτων που θα εναλλάσσονται, έτσι ώστε να μην υπάρχει μόνιμο στράτευμα, αλλά στρατιώτες που θα είναι πάντα παρόντες.

Η δεύτερη απόφαση σχετίζεται με την χρήση του εδάφους της Συμμαχίας για την ανάπτυξη Αμερικανών στρατιωτών και οπλικών συστημάτων. Για να μην προσβάλλουν τους πληθυσμούς που θα κατέχουν, οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν να θέσουν την αντιπυραυλική ασπίδα όχι υπό τις διαταγές τους, αλλά κάτω από εκείνες του ΝΑΤΟ. Γεγονός που είναι μια αλλαγή μόνο στα χαρτιά, διότι ο Ανώτατος Διοικητής της Συμμαχίας, σήμερα ο στρατηγός Curtis Scaparrotti, είναι υποχρεωτικά ένας Αμερικανός αξιωματικός που διορίζεται από τον Πρόεδρο και μόνο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] “NATO Warsaw Summit Communiqué”, Voltaire Network, 9 July 2016.

Πηγή: voltairenet