Πλατιά στενά

Αποφασισμένος να μην αφήσει τους βαρβάρους να περάσουν στη Βοιωτία, την Αττική και τον Μοριά, ο επικεφαλής των Ελλήνων Λεωνίδας τούς φτύνει στα μούτρα το ιστορικό «Μολών λαβέ»

Συντάκτης: Δημήτρης Νανούρης 

Λεφούσι κατεβαίνει το πεζικό και το ιππικό του Ξέρξη στον κάμπο του Σπερχειού. Ουδέποτε ο τόπος έχει αντικρίσει τόσους στρατιώτες. Σε δυόμισι εκατομμύρια τους υπολογίζει ο Ηρόδοτος, στους μισούς οι πιο φειδωλοί. Η δυτική Ασία αδειάζει σχεδόν από άρρενες, μαρτυρούν οι πηγές. Ασίγαστη η λαχτάρα των Περσών να καταλάβουν τη χώρα των Αχαιών. Πανσπερμία φυλών και Βαβυλωνία γλωσσών, που φορά ανόμοιες, παρδαλές ενδυμασίες και φέρει ετερογενή, βαρύ οπλισμό, στρατοπεδεύει φάτσα φόρα στις Θερμοπύλες, όπου αντιπαρατάσσονται, όλοι κι όλοι, έξι χιλιάδες Ελληνες οπλίτες από διάφορες πόλεις. Καθένας κουβαλά κι έναν δούλο από κοντά -οι Λακεδαιμόνιοι περισσότερους- άρα μετά βίας αγγίζουν τις δεκαπέντε χιλιάδες. Ο Μεγάλος Βασιλιάς ιδεάζεται πως μόνο η θέα απ' τ' ασκέρια του αρκεί να τρομάξει τους εχθρούς και στέλνει ραπόρτο να παραδώσουν «γην και ύδωρ» με συνοπτικές διαδικασίες, τουτέστιν έπειτα από μια τυπική και σύντομη διαπραγμάτευση για τα μάτια του κόσμου.

Αποφασισμένος να μην αφήσει τους βαρβάρους να περάσουν στη Βοιωτία, την Αττική και τον Μοριά, ο επικεφαλής των Ελλήνων Λεωνίδας τούς φτύνει στα μούτρα το ιστορικό «Μολών λαβέ». Το ανάγλυφο της περιοχής ευνοεί τους αμυνόμενους κι ύστερα από αιματηρές μάχες δύο ημερών ο Ξέρξης φτάνει σε αδιέξοδο, βλέποντας να εξοντώνονται τα επίλεκτα τμήματά του. Εμφανίζεται τότε μπροστά του ο αιωνίως ξυπνητός Εφιάλτης και του αποκαλύπτει την ύπαρξη της Ανοπαίας ατραπού, μέσω της οποίας οδηγεί τους Αθανάτους του Υδάρνη στα νώτα των συμπατριωτών του.

Βεβαιώνεται ο Λεωνίδας πως κάθε ελπίδα έχει χαθεί και ζητά από τους συμμάχους του να αποχωρήσουν για να σωθούν και να φανούν χρήσιμοι σε επόμενες μάχες. Ο ίδιος και 300 Σπαρτιάτες παραμένουν στη θέση τους πιστοί στο χρέος προς την πατρίδα. Μένουν μαζί του και 700 Θεσπιείς υπό τον Δημόφιλο. Η συνέχεια είναι γνωστή. Παρότι έπεσαν μέχρις ενός, οι Θερμοπύλες έγιναν το αιώνιο σύμβολο της θυσίας και των μεγάλων ιδανικών. Δυόμισι χιλιάδες έτη αργότερα, ξένες δυνάμεις επιβουλεύονται και πάλι τη χώρα. Αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να παρατάξουν στίφη. Αρκούν τρεις τσογλαναραίοι του κερατά, άλλως αποκαλούμενοι «τρόικα». Αξιώνουν ξανά «γην και ύδωρ», ήγουν λιμάνια, αεροδρόμια και για επιδόρπιο την ΕΥΠΑΠ.

Εξωνημένοι οι Σαμαροβενιζέλοι ετοιμάζονται να τα εκποιήσουν μπιρ παρά. Παρουσιάζεται τότε εθνοσωτήρας ονόματι Τζίφρας. «Υπάρχει αυτό που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχανε πει πρώτοι. “Μολών λαβέ”. Ας έρθουν να τα πάρουν. Αυτά γίνονται μόνο με κανονιοφόρους», διακηρύσσει στομφωδώς κι οι ταλαίπωροι κάτοικοι της Ψωραλέξαινας, που νομίζουν πως έχουν να κάνουν με νέο Λεωνίδα, του εμπιστεύονται αφελώς το γκοβέρνο. Ηρωικότερος από τον Σπαρτιάτη βασιλιά εκείνος, φυλά τα στενά των Θερμοπυλών, που έχουν πλατύνει αισθητά κατά την πάροδο του χρόνου, με μόλις 145 δικούς του και 10 του καημένου Καμμένου. Πουλά έπειτα από έξι μήνες αντί πινακίου φακής τον λιμένα του Πειραιά σε Ασιάτες, χωρίς να πέσει ντουφεκιά και πανηγυρίζει κι από πάνω. Επιτίθεται με χημικά σε όσους διαμαρτύρονται και τους ταράζει στο ξύλο, επειδή τάχα μου εμποδίζουν τις επενδύσεις. Λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ (ξανα)γράφει την ιστορία. Το σημερινό μας σημείωμα αφιερώνεται εξαιρετικά στον Αντρέα, για να συνεχίσει να μου βάζει ιδέες.

ΠΗΓΗ: efsyn