Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

 

Η επικράτηση της αριστεράς στην Ελλάδα, ήταν μάννα εξ ουρανού για το νεοφιλελευθερισμό – αφού του έδωσε τη δυνατότητα να αποδείξει ότι, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για μία χώρα, εκτός από την πλήρη υποταγή της στους κανόνες του.

«Τι γνωρίζω αλήθεια για τον εαυτό μου, όταν συνειδητοποιώ πως η εικόνα, την οποία έχω για εμένα τον ίδιο, είναι στο μεγαλύτερο μέρος της ένα τεχνητό, ψεύτικο προϊόν – ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι, χωρίς να αποκλείω τον εαυτό μου, ψεύδονται χωρίς καν να το γνωρίζουν; Τι γνωρίζω όσο δεν ξέρω πως η άμυνα σημαίνει πόλεμο, πως το καθήκον υποταγή, πως η αρετή είναι συνώνυμη με την υπακοή και πως η ανυπακοή θεωρείται αμαρτία;

Τι γνωρίζω αλήθεια όσο δεν συνειδητοποιώ πως η εντύπωση, σύμφωνα με την οποία οι γονείς αγαπούν ενστικτωδώς τα παιδιά τους, είναι μύθος; Πώς η φήμη και η δόξα πολύ σπάνια οφείλονται σε αξιοθαύμαστες ανθρώπινες ιδιότητες, ενώ συνήθως δεν βασίζονται σε πραγματικές επιδόσεις; Πως η συγγραφή της Ιστορίας είναι αλλοιωμένη, επειδή γράφεται από τους νικητές; Πως η σκόπιμα τονισμένη σεμνότητα δεν αποτελεί απαραίτητα την απόδειξη της έλλειψης ματαιοδοξίας; Πως η αγάπη είναι το ακριβώς αντίθετο την έντονης νοσταλγίας και της απληστίας;

Τι γνωρίζω αλήθεια για μένα, όταν δεν κατανοώ πως ο καθένας προσπαθεί να εξορθολογήσει κακές προθέσεις και δράσεις, έτσι ώστε να τις κάνει να φαίνονται ευγενείς και καλοπροαίρετες; Πως η επιδίωξη της εξουσίας σημαίνει, στην πραγματικότητα, το ποδοπάτημα της Δικαιοσύνης και της Αγάπης; Ότι η σημερινή βιομηχανική κοινωνία διέπεται από τις αρχές του άκρατου εγωισμού, της κατοχής και της κατανάλωσης – σε καμία περίπτωση από τις αρχές της αγάπης και του σεβασμού για τη ζωή που διακηρύσσει;

Εάν δεν είμαι σε θέση να αναλύσω τις ασυνείδητες πτυχές της κοινωνίας, στην οποία ζω, τότε πράγματι δεν μπορώ να ξέρω ποιός είμαι – επειδή δεν γνωρίζω με ποιόν τρόπο εγώ δεν είμαι εγώ» (Erich Fromm).

.Άρθρο

Η νεοφιλελεύθερη σκέψη πηγάζει από πολλές διαφορετικές πηγές, ενώ δεν πρόκειται για μία ενιαία οικονομική και κοινωνική αντίληψη. Υπάρχει όμως μία πολιτικά οργανωμένη και εξαιρετικά ισχυρή αντίστοιχη τάση, η οποία ουσιαστικά ονομάζεται «υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός» – κατά τα πρότυπα του πολιτικού «υπαρκτού σοσιαλισμού» της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με την κομμουνιστική οικονομική και κοινωνική θεωρία.

Η συγκεκριμένη πολιτική οργάνωση, η οποία προωθείται από τις παγκόσμιες ελίτ μέσω των ΜΜΕ, καθώς επίσης με τη βοήθεια διαφόρων δεξαμενών σκέψης, είναι γνωστή από τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί:από την πλήρη απελευθέρωση των αγορών και των επαγγελμάτων, από τη μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας, από την πολιτική λιτότητας, από τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους, από τις ιδιωτικοποιήσεις των πάντων κοκ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ