του Νίκου Μέντζα
Ο “αγώνας” της δεύτερης συγκυβέρνησης των τελευταίων
χρόνων συνεχίζεται και τον Ιούνιο, με την ελληνική πλευρά να επιδιώκει έναν
έντιμο συμβιβασμό, μια εταιρική συμφωνία, μια μνημονιακή σύγκληση που δεν θα
είναι μνημονιακή. Ταυτόχρονα, οι μνημονιακές δεσμεύσεις της προηγούμενης
συγκυβέρνησης συνεχίζονται και επαυξάνονται, με την αίτηση παράτασης του
προγράμματος του μνημονίου για άλλους εννιά μήνες, μέχρι τον Μάρτιο του 2016.
Προφανώς, ο κύριος Τσίπρας και το επιτελείο του έχουν βαλθεί να συνδράμουν και
αυτοί στο όραμα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι και το
ψάρι… στρουθοκάμηλο.
Στις 15 Ιουνίου, ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ,
Γαβριήλ Σακελλαρίδης, δήλωσε ότι οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης και
των εταίρων πρέπει να έχει δύο σημαντικά χαρακτηριστικά: “Πρώτον να μην
ενισχύει τον κύκλο της αυτοτροφοδοτούμενης ύφεσης, δηλαδή να μην εμπεριέχει νέα
μέτρα λιτότητας που μεταφέρουν τα βάρη σε αυτούς που εδώ και χρόνια πληρώνουν
το μάρμαρο. Δεύτερον να διασφαλίζει το τέλος της αβεβαιότητας για την ελληνική
οικονομία, ώστε από την επόμενη να σηματοδοτηθεί η επανεκκίνηση της ελληνικής
οικονομίας”.
Για να πάρουμε όμως, αυτές τις δυο προϋποθέσεις και
να τις δούμε λίγο πιο αναλυτικά.
Η “αυτοτροφοδοτούμενη ύφεση” στην οποία αναφέρεται ο
κ. Σακελλαρίδης από πού τροφοδοτείται; Μήπως από τους ίδιους τους θεσμούς, από
τους οποίους ζητάμε τώρα ανανέωση της συνεργασίας; Πως γίνεται και τα τελευταία
χρόνια της κρίσης η συνεργασία μας με τους δανειστές, όχι μόνο δεν έχει
αποφέρει σημάδια ανάπτυξης, αντιθέτως έχει εντείνει την ύφεση; Είναι θέμα
προτεραιοτήτων και προθέσεων. Η προτεραιότητα που έχει θέσει ο κ. Τσίπρας και
το επιτελείο του είναι η εξυπηρέτηση του χρέους και η τήρηση των “υποχρεώσεων”
της χώρας απέναντι στους δανειστές, παίρνοντας ρευστό από τα κρατικά ταμεία και
χαρίζοντας γη και ύδωρ στον τοκογλυφικό παράγοντα. Πιο συγκεκριμένα, κυβέρνηση
και τρόικα συμφωνούν στα παρακάτω σημεία:
Δεν υπάρχουν σχόλια: