Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΡΩΓΜΗ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΡΩΓΜΗ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ * ΔΗΜΗΤΡΗΣ Β. ΠΕΠΟΝΗΣ - ( σεισμικό φαινόμενο κατά την ιστορική μεταστροφή από τον άξονα Ανατολής-Δύσης του 19ου και του 20ού αιώνα στον άξονα Βορρά-Νότου του 21ου και του 22ου αιώνα)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Β. ΠΕΠΟΝΗΣ

*Περιεχόμενα

Εισαγωγή

Πρώτο Μέρος

Το Παρελθόν του παρόντος

Ι. Προειδοποιήσεις: Από τον George F. Kennan στον William J. Burns, ή από το ‘A Fateful Error’ στο ‘Nyet Means Nyet’

ΙΙ. Xαμένες ευκαιρίες: Mια πρόταση για την αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ανατολική Ευρώπη

IIΙ. Φόβοι, αντίληψη απειλών και αίτια. Ιστορική και γεωπολιτική κίνηση και μεταβολή σε επίπεδο ασφάλειας: ενοποίηση-πολυδιάσπαση-αναδιοργάνωση

Γέφυρα: Η λεκάνη απορροής του Δνείπερου αποτελεί ιστορικό θυσιαστήριο

Δεύτερο Μέρος

Το Παρόν του παρελθόντος

ΙV. Ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας

V. Η αμερικανική αποτυχία αποτροπής, η στρατηγική της Ρωσσίας και η αντίδραση των Η.Π.Α

VΙ. Ο πλανήτης Γη ως μια και μόνη νόμιμη σφαίρα επιρροής, το τέλος της ιστορίας, η αιώνια ειρήνη και το δίκαιο ως παγωμένη ιστορία

VII. Η αντίδραση της Ε.Ε και η αρχή του τέλους του μεταπολεμικού κόσμου

VIII. Η επανεμφάνιση του στρατηγικού ανταγωνισμού μεταξύ μεγάλων δυνάμεων

IX. Όλες οι ηγεμονίες είναι στη βάση τους περιφερειακές. Η ουτοπική ονειροφαντασία του «μονοπολισμού», το νεραϊδοβασίλειο της παγκόσμιας ηγεμονίας, και η ολοκλήρωση της Εποχής της Μεγάλης Παρέκκλισης

X. Τα στρατηγικά διλήμματα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Τάξη ή κράτος: ένα βασικό δίλημμα των υπολοίπων. Τα διατλαντικά ιδεολογικά πράγματα

Τρίτο Μέρος

Το Μέλλον του παρόντος

Από τον άξονα Δύσης-Ανατολής του 19ου και του 20ου αιώνα, στον άξονα Βορρά-Νότου του 21ου και του 22ου αιώνα

 Εισαγωγή

Από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου και της διατήρησης της κυρίαρχης τάξης η εισβολή δεν δικαιολογείται. Το ερώτημα είναι κατά πόσο αιτιολογείται από την πλευρά της διακρατικής πολιτικής και της επανεκκίνησης και επιστροφής της ιστορίας. Ωστόσο, μια τέτοια προσέγγιση είναι υπερβολικά εστιασμένη σε αυτό το ιστορικό θυσιαστήριο, τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος, που ονομάζεται Ουκρανία. Μακάρι να υπήρχε μόνο η τοπική-εθνική και η περιφερειακή-ευρωπαϊκή διάσταση. Υπάρχει κυρίως η πλανητική, που αφορά τους πάντες.

Στο επίπεδο της διακρατικής πολιτικής, ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί έκφανση μιας κολοσσιαίων διαστάσεων δομικής κρίσης στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και Ρωσσικής Ομοσπονδίας (Ρ.Ο), που επωάζεται εδώ και χρόνια. Ακόμη και αν ο πόλεμος, η κρίση και το ζήτημα της Ουκρανίας βραχυπρόθεσμα αποκλιμακώνονταν και πάγωναν, για διαπραγματευτικούς και διπλωματικούς λόγους, δεν πρόκειται να ομαλοποιούνταν εάν δεν επιλύονταν οι αντιθέσεις και οι ασυμβατότητες συμφερόντων που κυριαρχούν στο εσωτερικό του πλανητικού Βορρά.

Σε συστημικό επίπεδο, η Ουκρανία αποτελεί το ευρωπαϊκό επίκεντρο ενός σεισμικού φαινομένου πλανητικής κλίμακας, που εκδηλώνεται λόγω των τεκτονικών μεταβολών και των ρηγμάτων που προκαλεί η μετάβαση προς μιας νέα πλανητική τάξη αρχικά, και σε βαθύτερο εστιακό επίπεδο η μεταστροφή από τον άξονα Δύσης-Ανατολής του 19ου-20ου αιώνα, προς τον άξονα Βορρά-Νότου του 21ου-22ου αιώνα.

Αλλά προτού φτάσουμε στο μέλλον, ας ξεκινήσουμε από το παρελθόν του παρόντος.

Το Πρώτο Μέρος, που αφορά το υπόβαθρο και το παρελθόν, θα πρέπει να ιδωθεί στο πλαίσιο της ερμηνείας και της αιτιολόγησης, ανεξάρτητα από την όποια δικαιολόγηση. Όπως έχει τονιστεί παλαιότερα, το γεγονός ότι το ερώτημα «γιατί γίνεται ένας πόλεμος;», για τους περισσότερους ανθρώπους ταυτίζεται με την ερώτηση «ποιος έχει την ευθύνη για το ξέσπασμά του;», δεν σημαίνει ότι η θεωρία του ενός ―προσώπου, επιτελείου, κράτους― και οι αντιλήψεις που εξυπηρετούν σκοπούς από την περιοχή του δικαίου, εφαρμοζόμενες στα ιστορικά γεγονότα, δίνουν απάντηση για τα αίτια του πολέμου. Στην πραγματικότητα δεν ερμηνεύουν τίποτα, απλώς αποδίδουν ή επιρρίπτουν την ευθύνη προκειμένου να υπάρξει καταλογισμός ενοχής, δηλαδή να γίνει μελλοντική δίκη. Ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται μόνο να δικάσει, μπορεί να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την ιστορία, την πολιτική και τη γεωγραφία, την κίνηση και τη μεταβολή,  την αντίληψη απειλών και τους φόβους, τους ιστορικούς δαίμονες και τις κόκκινες γραμμές, την παρακίνηση και τους στόχους, το συμφέρον και την ανάγκη, και μαζί με όλα αυτά και το ερώτημα «γιατί γίνεται ένας πόλεμος;», εφόσον γνωρίζει την απάντηση για όλους τους πολέμους της ανθρώπινης ιστορίας: αυτός ο κακός ένας ευθύνεται για τον πόλεμο και είναι ένοχος για το ξέσπασμά του!

οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν

Διαβάστε την συνέχεια στο tinakanoume