ΟΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟΙ

 

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Η θέση του κ. Μητσοτάκη “είμαστε δεδομένα στη Δύση για να έχουμε δεδομένη υποστήριξη”, όπως και η θέση του για την σωστή πλευρά της ιστορίας είναι σωστή, με την προϋπόθεση πως η πλευρά στην οποία τοποθετούμεθα θα νικήσει.

Αν δεν νικήσει; Εδώ βρίσκεται το ρίσκο του πολιτικού.

Ο κ. Μητσοτάκης είναι με τη Δύση από ιδεολογική τοποθέτηση περισσότερο. Με την Δύση θα τοποθετούνταν ακόμη και αν δεν διαφαινόταν νίκη της. Τώρα διαφαίνεται;

Δεν είναι σαφές, ακόμη, τι είδους κόσμο θέλουν οι ΗΠΑ. Θέλουν να σηκώσουν ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα; Τότε, θα κυριαρχούν στην μια πλευρά του, όπως και επί ψυχρού πολέμου.

Αν, όμως, θέλουν έναν ενιαίο κόσμο χωρίς παραπετάσματα, τότε το διακύβευμα είναι ποιος θα μείνει, μόνος, στην κορυφή. Και η διακύβευση αυτή θα χρειαστεί και άλλους πολέμους δι αντιπροσώπων. Οι ΗΠΑ θα αποφύγουν την απευθείας αντιπαράθεση και με την Ρωσία και με την Κίνα. Αλλά θα ενθαρρύνουν δυνάμεις προσκείμενες σε αυτές να διαδραματίσουν ρόλο αντιπροσώπου τους. Η Ταϊβάν είναι μία απο αυτές.

Είναι και η Ελλάδα; Όταν κορυφώθηκε η αμερικανοτουρκική κρίση η, τότε, ελληνική κυβέρνηση ενθαρρύνθηκε να προβεί σε παρακινδυνευμένες κινήσεις. Αντιλαμβάνεστε το γιατί. Ευτυχώς, δεν προχώρησε.

Οι επιλογές, λοιπόν, που υπάρχουν είναι είτε δύο χωρισμένοι κόσμοι, όπως στον ψυχρό πόλεμο, είτε ένας πολυπολικός κόσμος, αν δεν κερδίσουν οι ΗΠΑ, είτε ένας κόσμος υπό αμερικανική κηδεμονία αν κερδίσουν.

Η άποψή μου είναι ότι θα πάμε σε ένα πολυπολικό σύστημα μετά από διαρκείς αναμετρήσεις των μεγάλων δυνάμεων, κυρίως, δι αντιπροσώπων.

Σε έναν τέτοιο, πολυπολικό κόσμο ίσως η δεδομένη τοποθέτηση θα χρειαζόταν μεγαλύτερη προσοχή.

Πράγματι, μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853) η Ελλάδα τοποθετήθηκε στην σωστή πλευρά της ιστορίας με την έννοια ότι οι σύμμαχοί της κέρδισαν τις κρίσιμες αντιπαραθέσεις και ευνοήθηκε και η ίδια.

Αυτό συνέβη το 1878, συνέβη στους βαλκανικούς πολέμους, συνέβη στον Α!ΠΠ (εδώ, μάλιστα, η ουδετερότητα θα επισώρευε δεινά στη χώρα), συνέβη στον Β!ΠΠ και συνέβη με τον Εμφύλιο.

Για τον Εμφύλιο, ακόμη και κομμουνιστές ηγέτες μακάριζαν την χώρα που βρέθηκε στην πλευρά της Δύσης.

Δεν συνέβη, όμως, το 22. Εκεί, αρχικά, οι νικήτριες δυτικές δυνάμεις συμπαρατάχθηκαν και ενθάρρυναν την Ελλάδα αλλά όταν άρχισαν οι ανταγωνισμοί μεταξύ τους την εγκατέλειψαν με τραγικές συνέπειες.

Η διαφορά του 22 με το σήμερα είναι ότι το 22 υπήρχαν περισσότερες της μία δυτικές δυνάμεις, με ίδιες δυνατότητες ενώ σήμερα δεν αμφισβητείται στη Δύση η ηγεμονία των ΗΠΑ.

Άρα συμπαράταξη με την Δύση, σημαίνει σήμερα, συμπαράταξη με τις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα είναι δεδομένη για τις ΗΠΑ. Οι θέσεις των ΗΠΑ είναι δεδομένες υπέρ της Ελλάδας;

Μάλλον όχι.

Κραυγαλέα περίπτωση υπονόμευσης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ είναι το 1974 και γενικότερα το κυπριακό. Οι αμερικανικές θέσεις σε όλες τις περιπτώσεις βαρύνουν υπέρ της Τουρκίας.

Για να έρθουμε στο σήμερα. Υποστηρίζουν οι ΗΠΑ τις ελληνικές θέσεις στο μείζον πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα, στις σχέσεις της με την Τουρκία;

Η απάντηση είναι όχι. Το θέμα είναι γνωστό και δεν χρειάζεται λεπτομερή ανάλυση.

Άρα, τι αναμένει ο κ. Μητσοτάκης ως υποστήριξη από τη Δύση, την στιγμή που αυτή η Δύση ούτε καν κάποιες κυρώσεις δεν επέβαλε στην Τουρκία ύστερα από την προκλητική καταπάτηση όχι, απλώς, αμφισβήτηση, κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας; Ακόμη και κυριαρχίας με τις υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα νησιά;

Σε αντίθεση με την Ελλάδα και την δεδομένη θέση της, η Τουρκία ακολουθεί την πολιτική που της απέδωσε ο πετυχημένος τίτλος του βιβλίου “Επιτήδειος Ουδέτερος” με συνεχή κέρδη από την πολιτική αυτή. Αρχής γενομένης από το 1922 ως σήμερα.

Στα κρίσιμα ζητήματα που έχουν να κάνουν με αυτό που λέγεται κράτος (άμυνα και εξωτερική πολιτική) η Τουρκία έχει παράγει ικανότατα στελέχη και πολιτικούς, στοιχεία τα οποία στερείται η Αθήνα.

Στην Ελλάδα συντηρείται, επίσης, ένας μύθος περί πολιτισμένων Ελλήνων σε αντίθεση με τους απολίτιστους τούρκους. Με αυτό βαυκαλιζόμαστε. Αγνοούμε, όμως, πως το κοσμικό μέρος της Τουρκίας είναι σε όλα πολύ πιο προηγμένο από της Ελλάδας.

Η επίγνωση αυτής της πραγματικότητας είναι επικίνδυνη.

Η Τουρκία έχει την δυνατότητα να παράγει, όπου την συμφέρει, ανεξάρτητη πολιτική, σε αντίθεση με την Αθήνα η οποία αναμένει τις εντολές που παίρνει ο δεδομένος.

Μήπως δεν είναι ούτε η θέση της, ουτε ο πληθυσμός της αλλά η ικανότητα της ιθύνουσας τάξης της να παράγει πολιτική;

από anixneuseis