Γιατί η φίμωση Τραμπ από Facebook και Twitter είναι εξίσου επικίνδυνη με την εισβολή στο Καπιτώλιο

 Γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου

Εάν κάποιος ρωτούσε πριν από πέντε χρόνια εάν o δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης μιας χώρας πρέπει να έχει το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υποθέτουμε ότι οι θετικές απαντήσεις θα προσέγγιζαν το 100%.

Και ύστερα, ήρθε στην εξουσία ο Ντόναλντ Τραμπ και οι βεβαιότητες που συνόδευαν τις αστικές δημοκρατίες μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κατέρρευσαν.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για την επανεκλογή του και ενώ τα κρούσματα της COVID-19 πολλαπλασιάζονταν, μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα αλλά ακόμη και κρατικοί ραδιοσταθμοί στις ΗΠΑ, άρχισαν να κόβουν στον αέρα τις συνεντεύξεις Τύπου του Προέδρου. Το επιχείρημά τους ήταν ότι τα fake news που μετέδιδε (όπως ότι η υπεριώδης ακτινοβολία και τα απορρυπαντικά συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της πανδημίας) έθεταν σε κίνδυνο εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές εντός και εκτός των ΗΠΑ.

Όταν μερικούς μήνες αργότερα ο Τραμπ έδωσε, εμμέσως πλην σαφώς, το πράσινο φως για την εισβολή οπαδών του στο Καπιτώλιο, το Facebook και το Twitter αποφάσισαν ότι είχε έρθει η στιγμή να του δείξουν την πόρτα της εξόδου. Η φυσιολογική αντίδραση εκατομμυρίων ανθρώπων ήταν αυτή της ανακούφισης. Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ πιο σύνθετη.

Δυσανεξία στην ανεκτικότητα

Στο παρελθόν, διεθνή δικαστήρια έχουν αποδείξει ότι ο εμπρηστικός λόγος αυταρχικών καθεστώτων μπορεί να προκαλέσει ή να ενισχύσει ακόμη και γενοκτονίες. Γι' αυτόν τον λόγο, στις συμπληρωματικές δίκες της Νυρεμβέργης αποφασίστηκε η καταδίκη και εκτέλεση του βασικού εκδότη του Χίτλερ, Julius Streicher, ο οποίος μέσω των εντύπων του στήριξε το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, των τσιγγάνων και των ομοφυλόφιλων. Αντίστοιχα, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη Ρουάντα καταδίκασε ακόμη και δημοσιογράφους, οι οποίοι μέσω των ραδιοφωνικών τους εκπομπών συνέβαλαν στη Γενοκτονία των Τούτσι.

Ο λόγος, λοιπόν, ενός εκλεγμένου αξιωματούχου, όπως και των ανθρώπων που αναπαράγουν μαζικά τις ιδέες του, μπορεί κυριολεκτικά να σκοτώσει δεκάδες ή εκατομμύρια ανθρώπους. Έχουμε, όμως, το δικαίωμα να τον φιμώσουμε προληπτικά;

Αναζητώντας μια απάντηση θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε στο λεγόμενο «παράδοξο της ανεκτικότητας», το οποίο παρουσίασε το 1945 ο φιλόσοφος Καρλ Πόπερ, στηριζόμενος σε κείμενα του Πλάτωνα. «Η άνευ όρων ανεκτικότητα» εξηγούσε ο Πόπερ «οδηγεί αναπόδραστα στην εξαφάνιση της ανεκτικότητας. Γιατί αν δείχνουμε άνευ όρων ανοχή ακόμη και σε αυτούς που αρνούνται την ανεκτικότητα, εάν δεν είμαστε διατεθειμένοι να υπερασπιστούμε μια ανεκτική κοινωνία απέναντι στην επίθεση της μην ανεκτικότητας, τότε οι ανεκτικοί άνθρωποι θα συνθλιβούν μαζί με την ανεκτικότητα».

Διαβάστε την συνέχεια στο sputniknews