O Μαραντόνα ως κοινωνικός ηγέτης. H σύγκριση με το Μοχάμεντ Άλι

 Υπάρχουν πολλά αφιερώματα για τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Η συντριπτική πλειοψηφία αναφέρεται στην ποδοσφαιρική του ιδιοφυία, στην προσωπική του ζωή και στους δαίμονες που τον κυνηγούσαν, στις εξαρτήσεις του και σε συγκρίσεις με άλλους μεγάλους του ποδοσφαίρου.

Υπάρχουν και κάποια κείμενα, ή επισημάνσεις μέσα σε κείμενα, που αναφέρονται στις πολιτικές του προτιμήσεις, στις κοινωνικές του ευαισθησίες και στη στάση του απέναντι στα προβλήματα που αντιμετώπιζε η πατρίδα του, η Αργεντινή.

Γράφει ο Βαγγέλης Χωραφάς

Για ολόκληρο τον 20ό αιώνα, έναν αιώνα μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών, υπήρξε πάντα μία ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και στην πολιτική. Και η πολιτική και το ποδόσφαιρο, μπορεί να δημιουργήσουν πολύ ισχυρά πάθη και να προκαλέσουν τη φαντασία, δύο τάσεις που μπορεί να συναντηθούν σε πολλές περιπτώσεις. Στην περίπτωση του Μαραντόνα, αυτή η συνάντηση ήταν εκπληκτική και τον εμφάνιζε σαν έναν χαρακτήρα του μαγικού ρεαλισμού, του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, μία συνάντηση που δεν ξεκαθάριζε το πού αρχίζει το ποδόσφαιρο και τελειώνει η πολιτική, ή το αντίστροφο.

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΟΥ

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα ήταν ένας κοινωνικός ηγέτης. Ο μόνος από τον χώρο του αθλητισμού που ακολούθησε την ίδια πορεία ─στην πραγματικότητα ξεκίνησε την πορεία του πριν από τον Μαραντόνα─ ήταν ο Μοχάμεντ Άλι. Δύο μεγάλοι πρωταθλητές, οι οποίοι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, κατανοούσαν και ζούσαν το άθλημά τους όχι μόνο με όρους ανταγωνισμού και κατάκτησης της νίκης. Και οι δύο ήθελαν να αφήσουν το αποτύπωμά τους και χρησιμοποιούσαν το ποδόσφαιρο και την πυγμαχία για να επικοινωνούν. Και στάθηκαν πάντα στην πλευρά των πιο αδύναμων.

Ο Μοχάμεντ Άλι το 1960 ήταν ακόμη ο Κάσιους Κλέι από το Λούισβιλ, ένας 18χρονος με εκπληκτικά αθλητικά προσόντα, ο οποίος φορώντας τα χρώματα της αστερόεσσας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν γνωστός για την εκρηκτικότητά του, την ανυπέρβλητη αυτοπεποίθησή του και την ρυθμικότητα των κινήσεών του, αλλά όχι για την πολιτική του θέση. Μέχρι το 1964 ήταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών. Το 1964 ήταν επίσης η χρονιά που προσχώρησε στο Έθνος του Ισλάμ ─που καθοδηγούσε ο Μάλκολμ Χ─ και άλλαξε το όνομα του σε Μοχάμεντ Άλι. Η κίνηση αυτή σοκάρισε ένα μεγάλο μέρος λευκών Αμερικανών που παρακολουθούσαν την καριέρα του, αλλά δεν συγκρίνεται με την αντίδραση, όταν ο Άλι αρνήθηκε να καταταγεί στον αμερικανικό Στρατό το 1967, επικαλούμενος τα θρησκευτικά του πιστεύω και την αντίθεσή του στον πόλεμο του Βιετνάμ. Και στον πυρήνα αυτής της αντίθεσης υπήρξε η ταυτότητά του, σαν μαύρου μουσουλμάνου άντρα στην Αμερική.

Διαβάστε την συνέχεια στο iskra