ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ

Του Θοδωρή Αθανασιάδη 

[σημ. ιστολογίου Μοναξερός : η κόκκινη χρωμοέμφαση δική μου για επισήμανση των σχολίων στο τέλος του άρθρου ]

Δεν είχα σκοπό να επανέλθω σε όσα έθιξα με το χτεσινό σημείωμά μου. ΔΕΣ ΕΔΩ και ΕΔΩ] Όμως, άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δ' ιστολόγιον κελεύει, ειδικά αν τα σχόλια και οι παρατηρήσεις των αναγνωστών είναι καίρια, εύστοχα και σημαντικά. 

Εν πρώτοις, οφείλω να αποδεχθώ πλήρως την παρατήρηση ότι δίπλα στο ουσιαστικό ανυπακοή έπρεπε να προσθέσω την επιθετική μετοχή οργανωμένη. Μπορεί για μένα να πρόκειται απλώς περί "παράλειψης του αυτονόητου", πλην όμως αυτό δεν ισχύει για όλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του ότι η ανυπακοή έχει νόημα μόνον όταν είναι οργανωμένη, συνιστούν τα όσα έγιναν πριν πέντε καλοκαίρια με τους ανοργάνωτους "αγαναχτισμένους" στις πλατείες όλης της χώρας. Αν και επρόκειτο ίσως για την ογκωδέστερη και πλατύτερη εκδήλωση λαϊκής διαμαρτυρίας, δεν χρειάστηκε να περάσουν παρά λίγοι μήνες για να καταλήξει στις αξέχαστες εκλογές του 2012, μέσα από τις οποίες αφ' ενός μεν αναδείχθηκε η πιο σκληρή -ίσως- δεξιά κυβέρνηση της μεταπολίτευσης αφ' ετέρου δε νομιμοποιήθηκε κοινοβουλευτικά το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής.

Παρένθεση πρώτη: Σε επίρρωση του παραπάνω σχολίου, αξίζει να θυμηθούμε την σύμπτωση απόψεων των εκπροσώπων του ΠαΣοΚ (Πεταλωτής) και της Ν.Δ. (Μιχελάκης), οι οποίοι καλωσόριζαν και επικροτούσαν τις εκδηλώσεις των "αγαναχτισμένων", καλώντας τους να συνεχίσουν αλλά -προς θεού!- μένοντας μακριά από οποιαδήποτε κομματική εμπλοκή, δηλαδή μακριά από το να οργανώσουν την αντίδρασή τους. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη πως η εξουσία δεν έχει λόγους να φοβάται την ανοργάνωτη αντίδραση, τότε τί είναι; Κλείνει η πρώτη παρένθεση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ