Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ!


Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη, εντροπαλή, 
κι ένα στόμα ακαρτερούσες, «έλα πάλι», να σου πεί. ‘

Άργειε νάλθει εκείνη η μέρα, κι ήταν όλα σιωπηλά,
 
γιατί τά ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.


Δυστυχής! Παρηγορία μόνη σού έμενε να λες
 
περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.

Και ακαρτέρει και ακαρτέρει φιλελεύθερη λαλιά,
 ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι από την απελπισιά,

Κι έλεες: «Πότε, α, πότε βγάνω το κεφάλι από τσ’ ερμιές;».
Και αποκρίνοντο από πάνω κλάψες, άλυσες, φωνές.

Τότε εσήκωνες το βλέμμα μες στα κλάματα θολό,
 
και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα, πλήθος αίμα ελληνικό.

Με τα ρούχα αιματωμένα ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα άλλα χέρια δυνατά.

Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή•
 
δεν είν’ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλεί.
 

Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, αλλ’ ανάσαση καμμιά•
 
άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φρικτά. ΄

Αλλοι, οϊμέ, στη συμφορά σου οπού εχαίροντο πολύ,
 «σύρε νά ‘βρεις τα παιδιά σου, σύρε», ελέγαν οι σκληροί.

Φεύγει οπίσω το ποδάρι και ολογλήγορο πατεί
 
ή την πέτρα ή το χορτάρι που τη δόξα σού ενθυμεί.

Ταπεινότατη σου γέρνει η τρισάθλια κεφαλή,
 σαν πτωχού που θυροδέρνει κι είναι βάρος του η ζωή...


ΠΗΓΗ: Δημήτρης Κυπριώτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου